Ido (2005)

Compleet gedementeerd.

Toch is deze film een gemiste kans. Fujiwara blijft een geval apart, zoveel is zeker. Maar ze levert een film af die perfect 15 jaar eerder gemaakt had kunnen zijn. Waar een Tsukamoto Tetsuo een nieuw smoelwerk weet te geven, merk je aan Ido niet dat er 10 jaar tussen deze en haar laatste film zat.

Visueel blijft het wat te povertjes. Komt misschien ook door het beeldformaat (ergens tussen 4:3 en 16:9?), maar het ziet er vaak wat te slordig uit. Anderzijds moet ik wel toegeven dat het soms de smerigheid van de film ten goede komt, gure keldertjes en vuile kamertjes gevuld met zweterige mensen zagen er zelden zo gortig uit.

Het verhaal, voor zover dat te volgens is, is er niet eentje om in te kaderen. Fujiwara is duidelijk niet bezig met een logische verhaalstructuur op te zetten. Weirde personages, complete over-acting, onzinnige humor en terloops wat smerigheid zorgen dat het eerste uur levendig blijft, maar echt coherent kan je het moeilijk noemen.

In het laatste half uur stijgt Fujiwara weer boven zichzelf uit en krijg je een compleet gestoorde climax voorgeschoteld. Hier ook wel weer een beetje jammer dat de make-up effecten niet met hun tijd zijn meegegaan, maar verder is het ogen wrijven om te geloven wat er zich allemaal op het scherm afspeelt.

Fujiwara mist een beetje de chaos van de beste cyberpunk, ook visueel is het wat minder dan gezond is, maar qua creativiteit zit het absoluut goed. Compleet doorgeflipte punk/horror cinema die geen vergelijk kent.

Wie films als Meatball Machine kan appreciëren, zeker een aanrader. Organ ook trouwens, haar eerdere film. Ongeveer even goed als deze, maar aangezien Fujiwara toch wat tekort schiet na 10 jaar stilte rond ik deze naar beneden af.

3.5*