Walk Like a Dragon (1960)

Een buitenbeentje onder de westerns.

Thema: slavenhandel, maar nu eens niet die met Afro-Amerikanen of Mexicanen, maar met Chinezen

Met een Chinees meisje om precies te zijn.

Het is niet de enige western waarin dit ter sprake kwam, ik herinner mij "Broken Trail"(2006) ook nog, maar zeldzaam is het wel in dit genre.

Het door niemand minder dan James Clavell (auteur van o.a. bestsellers Shogun, Tai-Pan, Nobel House, The Great Escape, King Rat, To Sir with Love, en The Satan Bug) geschreven, geproduceerde en geregisseerde verhaal is dialoog gedreven.

Die dialogen zijn sterk, ongewoonlijk sterk voor een western, zeker uit die tijd.

Clavell had durf genoeg om de bekrompenheid en het racisme van de Amerikaanse bevolking aan de kaak te stellen.

Dat zal niet zo makkelijk zijn geweest in het Hollywood van die dagen.

Tevens laat hij zien dat ook de Chinezen vast zitten in het keurslijf van tradities en volksaard.

Het gaat er behoorlijk hard aan toe tussen beide rassen.

Er zijn maar weinig personages in de film waarvoor ik sympathie kon opbrengen.

Actrice Nobu McCarthy (Kim Sung) heeft daarop bijna het alleenrecht in de film.

Aandoenlijk, kwetsbaar en ontzettend mooi.

Josephine Hutchinson, die Linc Bartlett's moeder speelt, is een andere uitzondering.

Jack Lord (Linc Bartlett) van wie ik nooit een fan ben geweest heeft een lastige rol.

Hij zit gevangen tussen twee werelden door zijn genegenheid voor de lieflijke Kim Sung.

Aan zijn mededinger Cheng Lu (James Shigeta) heeft hij een harde dobber.

Een heel vreemde casting is Mel Tormé, als schietgrage prediker.

Ik zie in dat kleine manneke met zijn merkwaardige koppie altijd het Disney figuurtje Japie Krekel.

Toch weet hij geloofwaardig over te komen in zijn rol.

Tormé zingt ook de mooie titelsong van de film, met als enige begeleiding subtiele gitaarakkoorden.

Ik zou het zeer op prijs stellen als er een officiële release van deze goede film zou komen.

Ik ben hoe dan ook blij dat ik hem gezien heb.

Ik weet niet of je het nou echt bij deze western zo zou kunnen zeggen: Hij heeft zo zijn charme.

Maar toch, een nogal ongewone western die ondanks de vele onsympathieke personages

inclusief een lichtelijk racistische lading, iets warms over zich heeft. Het is ook een western die

het vooral van het acteerwerk moet hebben, met ook weinig geweld. Zelfs bij de uiteindelijke

confrontatie aan het slot wordt onverwachts een vreedzame of zelfs aandoenlijke weg verkozen.

De merkwaardige rol van de trigger-happy prediker zorgt nog voor wat sjeu. Een beetje atypische

romance-western, die mij desondanks alleszins wist te bekoren.