Harry Mulisch en de Bevlieging (2008)

Vriend Duyns interviewt vriend Mulisch. Je voelt het allemaal de soep in lopen, als Duyns ook nog eens zegt dat Mulisch ook een ontzettend grappige zijde heeft en niet alleen een arrogante kwal is zoals iedereen denkt. De ontzettend grappige zijde van Mulisch is opnieuw nergens te bekennen in deze documentaire.

Hier en daar een leuke en verbazingwekkende anekdote, maar het blijft voelen als een onderonsje. Zelfs cameraman Melle van Essen weet te weinig mooie plaatjes te schieten, iets wat hij normaliter wel doet en daarmee zelfs een documentaire naar grotere hoogten kan brengen.

Onderonsje of tussendoortje? U mag het zeggen. Laat het gerust links liggen, tenzij je Mulisch echt de beste (arrogant / grappig of niet) Nederlandse auteur vindt.

Sympathieke gesprekjes is best prettig te beschouwen vanuit je luie stoel met je smeulende pijp totdat je erachter kwam dat Mulisch allang was gestopt met pijproken. Leuke televisie.

Fijne docu die eens een ander beeld van Mulisch schetst dan de arrogante kwal die hij in het openbaar en in zijn werk lijkt te zijn. We zien hier een vriendelijke, hartelijke man, die aan de hand van oude huizen zijn verhaal vertelt. Er is niet bepaald alles uit de kast gehaald om er een mooie docu van te maken. Een voorbeeld is dat wanneer hij vertelt dat hij meisjes via een kast het huis in smokkelden de camera niet eens even die kast ook daadwerkelijk laat zien. Meer van dat soort luigheid, maar dan zijn wel een paar keer mooie luchten oid te zien. Mooi portret van een groot schrijver.

3,0* - 3,5*