Gekijôban Poketto Monsutâ Daiyamondo Pâru Diaruga tai Parukia tai Dâkurai (2007)

Vermakelijke pokemonfilm die een stuk beter is dan alle andere die ik tot nu toe heb gezien, maar nog steeds niet zo best is. Ik weet niet wat dat is met die Japanners en allerlei rare andere werelden die met elkaar botsen of samensmelten :S....ik vind dat maar niks.

2.5*

De Pokémonfilms vanaf pak hem beet deel 5 hebben vooral uitgeblonken in oerdegelijkheid. De eerste was een enorm zooitje. De tweede was vermakelijk genoeg, maar spuuglelijk. De derde probeerde een origineel verhaal en faalde. De vierde was te saai voor woorden. Wat daarna kwam was pretentieloos vermaak voor kinderen met weinig ambitie en totaal geen poging om wat oudere kijkers bezig te houden. Was nummer 9 vooral een mix van de kwaliteiten van deel 5 tot en met 8, dan is nummer 10 een amalgaam van de elementen van de eerste vier, vooral van de zwaktes. De film is namelijk bijna net zo'n zooitje als het eerste deel (alleen dan gelukkig zonder twijfelachtige moraal), de lelijkheid van de tweede film (die lucht!), de falende poging tot originaliteit van deel 3 (in de eerste helft lijkt er een duik genomen te worden in surrealisme, maar dat duurt niet lang) en de saaiheid van deel 4 (wat een langdradige climax). Daarbij bevat dit verhaal het minst interessante gevecht uit de serie: de verklaring voor de ruzie tussen Palkia en Dialga is kennelijk simpelweg dat volgens een legende die twee elkaar niet mogen ontmoeten, God weet waarom. Verder zijn eindeloze dialogen over ruimte-tijdcontinuïteiten en alternatieve dimensies in kinderfilms nooit mijn ding geweest. Alleen het mysterieuze begin is nog enigzins boeiend, maar niet goed genoeg om ook maar iets te redden.

1,5*

Ik moet even erbij zeggen dat ik deze reeks inmiddels ook gewoon echt moe ben. Misschien denk ik er volgende week anders over en gaan we verder, maar op dit moment zie ik dat niet meer zitten. Genoeg is genoeg. Allen het gevoel dat ik iets moet afmaken als ik het gestart ben heeft me geholpen om alleen al te kunnen beginnen aan deel 10.

Over uitgekauwde films gesproken. Dit is er één om u tegen te zeggen in deze categorie. Er zat weinig durf in deze film en je hoefde geen Nostradamus te heten om te weten hoe het verhaal af zou lopen. Ik vind dit echt niet de slechtste film die deze makers hebben voortgebracht, maar echt spannend? Nee. Al kan ik best begrijpen dat een 10-jarige op het puntje van zijn of haar stoel zit.

Het verhaal is al 9x eerder toegepast (mag nu wel eens een keer iets nieuws komen, meneer Yuyama) en onderhand gaat dat toch vervelen. Wat wel weer anders is, is dat er dit keer een ander verhaallijntje in wordt gegooid dan het eeuwige Godzilla gedoe (in dit geval het eindeloze en eerlijk gezegd onnodige gevecht tussen Dalgia en Palkia). Darkrai (fantastisch wezen overigens, het bewijs dat ze nog steeds in staat zijn om leuke Pokémon te creëren, in tegenstelling zoals hierboven wordt gesuggereerd) is hier een soort Beast in the Beauty and the Beast. Een verschrikkelijk en onsympathiek monster waar ieder persoon een blindelingse haat tegen zal keren. Alleen al het feit dat hij onaangename dromen bij je kan oproepen. Achteraf bleek het dus een heel sympathiek wezen te zijn. Niet eens zo'n heel slecht idee om daar een Pokémon-film mee op te bouwen. Met dit onderwerp kon je prima 90 minuten mee vullen en de climax gebruiken om de kijker de sympathie mee te laten voelen.

Dit onderwerp komt (helaas) ook voor in het liefdesverhaal van de menselijke personages (in dit geval dus Alice en Tonio). Tonio is de onhandige sul en moet opboksen tegen de ietwat beter uitziende Baron Alberto die de man lijkt te zien die Tonio graag wou zijn. Natuurlijk verkiest Alice Tonio boven die Baron (waar ook alles aan werd gedaan om deze persoon onsympathiek te maken tegenover de kijker, het zou dan grappig zijn geweest om juist hem dan een sleutelrol te geven om een leuke plottwist te creëren zoals dat fantastisch in ''The Night of the Living Dead gebeurt). Ik vind het altijd een beetje klef gedoe en ik denk ook niet dat een jochie van 10 hier op zit te wachten.

Dan nog die domme en rare strijd van Dialga en Palkia. Dit is ook weer een goed voorbeeld waarvan ik denk dat de makers van deze films nog een overbodige actiescène aan toe hebben gevoegd, simpelweg omdat ze dan een vrij korte film zouden krijgen. Ik verlies steeds meer de hoop dat er nog een Pokémon-film uit zal komen die zo goed is als deel 8, waar de climax nog goed bij het verhaal paste ook. Anyway, Dialga en Palkia mogen elkaar niet ontmoeten en dat doen ze klaarblijkelijk wel NET op de plaats waar Ash en zijn vriendjes aankomen (wow, plottwist ). Vervolgens werd het zo ongeloofwaardig, dat het niet meer leuk werd. Tonio kreeg opeens een ingeving hoe hij de stad van zijn ondergang moest redden (2 seconden nadat hij zich afvroeg hoe hij dat zou doen, zoals gebruikelijk) en Alice bleek opeens uit een kleine 200 platen precies degene te kunnen onderscheiden die Dialga en Palkia tot rust kon brengen. Driemaal raden, het was de juiste ook nog. Natuurlijk moest er nog een sad en touchy moment uit komen door iemand op te laten offeren (Darkrai was in dat opzicht een goede keus) en uiteindelijk zal alles dus weer goed komen.

Een film dat in geen enkel opzicht ruimte bood voor nieuwe creatieve dingen, maar het begin maakte veel goed.

2*

Wederom mooi geanimeerd, maar een verhaal dat overduidelijk naar kinderen gericht is.