Girara no Gyakushû: Tôya-ko Samitto Kikiippatsu (2008)

Een beest land op aarde, midden in de G8. Het wil natuurlijk niet gelijk dood en alle wereldleiders hebben natuurlijk hun eigen manier om het te doden. Alle clichés worden hiervoor weer uit de kast getrokken en echt moeilijk om te bedenken welke methode bij welk land past is het dan ook niet.

Erg politiek gecentreerd, met allerlei cliché grappen over de betreffende landen en de wereldleiders worden flink karikaturaal neergezet.

Verder hebben we nog het belachelijk maken van de media en pers, die tijdens rampspoed natuurlijk altijd standaard reageert en er een circus van maakt.

Als laatst hebben we dan nog de cult, die op een wonder hoopt.

Zo'n beetje alles wat zou kunnen gebeuren tijdens een wereldramp, maar dan in het belachelijke getrokken.

CGI is er nauwelijks, waardoor het er werkelijk niet uitziet. Dit is dan ook wel weer de humor. Het

n door echte speelgoedauto's. Ook gebouwen worden met het grootste gemak omver geblazen en gebeukt, al was het karton (wat het waarschijnlijk ook is).

De humor is dus cliché en wat flauw. Een beetje open deuren open trappen en dat maakt het wat voorspelbaar. Vooral bij het politieke gedeelte zie je dingen al duidelijk aankomen. Dat maakt het bij wijlen niet minder grappig.

De journalisten, de cult en het monster zijn minder flauw bezig. Vooral het monster en zijn acties zijn wel erg knullig en daarom juist hilarisch fout af en toe.

Ja echt goed is het dus allemaal niet, maar wel vermakelijk. Ik heb ook niet het idee dat de regisseur meer wilde dan dat.

Niet echt geweldig.

Probleem is vooral dat Minoru Kawasaki echt de uitgelezen persoon is om een Kaiju film te maken, althans zo lijkt het op het eerste gezicht. Schijn bedriegt, want het zijn uiteindelijk de kaiju clichés in een andere filmwerkelijkheid die Minoru's films zo geinig maken.

Deze is dan eigenlijk ook niet meer dan een wat dommige Kaiju film. Geen parodie, die films zijn ook bijna niet te parodiëren. Je kan ze moeilijk in het belachelijke trekken aangezien ze al enorm zelfbewust belachelijk zijn. Minoru doet z'n best nog wel, slaagt er ook af en toe in, maar weet er niet genoeg uit te halen.

Zijn mix van internationaal vind ik niet al te geslaagd (was het eerder in z'n Sinking flick ook al niet), wel leuk zijn de verschillende methodes, de dansjes tussendoor en Kitano als redder van de wereld. Stukjes die de film opfleuren en toch wat leuker maken. De Kaiju stukken zelf zijn best slecht, zelfs binnen het genre, en voegen maar weinig toe.

Doe mij maar krabben die goalkeepers willen worden, met dat soort onzin is Minoru veel origineler. Dit is uiteindelijk iets te braaf, aangezien het te dicht bij het reeds bestaande genre blijft.

1.5*