An Inspector Calls (1954)

Klassieke en populaire Engelse "morality play" (moraliteit? parabel?) uit 1947 van de hand van J.B. Priestley, op degelijke wijze verfilmd en nergens saai dankzij een effectieve "opening out" (de in het toneelstuk door de personages navertelde gebeurtenissen vinden in de filmversie plaats in flashback op toegevoegde lokaties). Uitstekend spel van allen, met name van Alastair Sim als de half lugubere, half (schijnbaar?) goedmoedige inspecteur en Bryan Forbes als de losbol des huizes. Een uitstekende verfilming van een toneelstuk zoals de Engelsen dat zo goed kunnen.

Een zonderlinge politie-inspecteur komt bij een familie uit de rijke klasse op bezoek en vertelt hen dat een meisje dat zij gekend hebben overleden is. Ze heeft een vergift ingenomen. Was het zelfmoord of moord? Zo te zien hebben verschillende familieleden wel iets te verbergen. Blijkbaar kampen ze met schuldgevoelens omdat het meisje in geldnood zat, ook nog haar baan verloor, en zouden ze wel eens gedeeltelijk verantwoordelijk kunnen zijn voor het drama. En dan blijkt dat vooral de ouders egoïstisch ingesteld zijn.

Ik ben niet zo'n fan van toneelstukken. Dit is verfilmd toneel (naar J.B. Priestley) maar wel van een zeer hoog niveau en wist mij zeker te bekoren. De vertolkingen en dialogen zijn top. Ondanks het feit dat bijna het hele gegeven zich in een beperkte ruimte afspeelt wist het verhaal mijn aandacht de volledige 80 minuten vast te houden. Een aanrader.

Uit op blu-ray in de UK. Beeld en klank zijn heel goed, maar het formaat is wel 4:3. De Engelse ondertitels verhogen voor mij het kijkgenot.

UItstekende film waarin een politie-inspecteur het etentje van een rijke familie verstoord vanwege een onderzoek. Een moordmysterie à la Agatha Christie dat zich afspeelt in 1912. Goed opgebouwd met verschillende flashbacks van verschillende personages. Een sterk plot dat gewoon goed in elkaar zit en een duidelijke moraal heeft. Mede door de korte speelduur heeft deze film geen grammetje vet.

Bovengemiddelde en bijzonder inventief vertelde murdery mystery. Heel stijlvast en stijlvol in beeld gebracht.

Cast ook heel behoorlijk, met een uitblinkende Alastair Sim.

Zijn rare grote hoofd en wat merkwaardige manier van praten stralen hier perfect uit dat hij altijd twee stappen verder is en niet het achterste van zijn tong laat zien.

De film kan opgevat worden als een sociaal commentaar op de riche, die de lagere klassen naar eigen (kortdurende) behoeften misbruikt en dumpt wanneer het zo uit komt, als bijvoorbeeld gewoon op lange tenen is getrapt of dat iemand te mondig is geweest en te lastig wordt bevonden.

Een verrassend en origineel einde. Fijn dat dit soort films op Netflix staan, graag meer van dit.

Sterke film, word wel enthousiast ervan dat zoiets op Netflix staat. Het mysterie wordt langzaam ontrafeld maar toch heeft de film veel vaart en blijft constant boeiend. Mooie dame ook die Sheila.

Zeker de moeite van het kijken waard,

Af en toe slinger ik op goed geluk één van die ouderwetse Engelse misdaaddrama's aan die op Netflix staan. Meestal oerdegelijk vermaak in minder dan anderhalf uur. De titel An Inspector Calls kwam me vagelijk bekend voor, dus die maar gekozen. Waarschijnlijk is het omdat het een klassieker is in het Engelse onderwijs en ook behoorlijk vaak is verfilmd. Het is ook niet zozeer een misdaadfilm uit de Agatha Christie-school, maar meer een parabel in de lijn van A Christmas Carol. Des te toepasselijker dat de inspecteur uit de titel wordt gespeeld door Alastair Sim, die Scrooge speelt in de bekendste Britse verfilming van dat verhaal.

Die inspecteur Poole valt binnen bij een etentje van de familie van rijke industriëlen, de Birlings. De arme vrouw Eva Smith (Jane Wenham) heeft zelfmoord gepleegd of is vermoord door een grote hoeveelheid bleekwater te drinken. De Birlings vragen zich af wat nette mensen als zij daar mee te maken hebben. De inspecteur legt het ze één voor één uit. Toch niet zulke nette mensen.

Regisseur Guy Hamilton (vooral bekend van Goldfinger en nog drie James Bond-klassiekers) weet het toneelstuk prima naar film te vertalen, maar het is vooral de cast die de film naar een hoger plan tilt. Iedereen is goed, maar naast Sim zijn de uitblinkers voor mij Olga Lindo als de ijzige kakmadam mrs. Birling en Bryan Forbes als de op het eerste gezicht charmante losbol van een jongste zoon Eric Birling.

(Gezien op Netflix)