Sangre en Mis Zapatos (1983)

Er bestaan er niet zoveel van : auteursfilms die spelen in ....Benidorm. Miami vice van Michael MANN is ongetwijfeld het gekendste voorbeeld, voor Allemagne zero neuf van Jean- Luc GODard nog ...oh wacht, die speelden niet in Benidorm, maar dit abstracte meesterwerk van JESUS Franco toch echt wel !

Voor zijn doen en voor die tijd een tamelijke mainstream effort van de Heiland, een lineair- narratieve film zonder de beruchte trademarks en vooral ook met een wat hoger tempo dan gebruikelijk. Bovendien zonder het gekendste Franco trekje : geen pornosequenties hier ! Vandaar dat hij tamelijk vergeten is, waarschijnlijk. Dit terwijl deze spykomedie * voor zeker een Francofilm uit het VHS tijdperk vrij amusant- bij vlagen- kan worden genoemd.

Dat het toch echt een film van zijn hand is blijkt in feite- behalve uit wat downiegeklooi met zoomknopjes- vooral uit de cast : Romay, Mayans, Vernon. Die laatste slechts aan begin en eind van de film te zien, in totaal nog geen kwartier in beeld en hier erg gelijkend- dat is geen toeval ! - op zijn landgenoot GODard, niet alleen vanwege de clochardlook, maar ook vanwege zijn seniele rants, zoals tegen coca cola. "me gusta coca cola " dient Romay hem simpel van repliek.

Uit het feit dat Vernon slechts even te zien is kunnen we ook afleiden dat de synopsis niet geheel klopt : Romay- het zangeresje Paquita- valt helemaal niet in zijn klauwen, zien we doorheen de film vooral in gezelschap van Mayans/ Carlos, die denkt dat Romay ook voor de "agencia "werkt. Wat dan leidt tot een serie belachelijke misverstanden en flauwekul, maar ook tot moord : een stel booswichten zit Romay op de hielen , wat dan resulteert in de vondst van het eponieme bloed op haar schoenen in haar hotelkamer. Een ontdekking die trouwens wordt gevolgd door een pure theater van de lachsequentie.

Geen porno zei ik: Romay laat welgeteld 1 keer en per ongeluk een tepel zien, verder dan een bikini met jaguarprint gaat ze in de film niet. Logisch : het speelt in Benidorm maar in de winter , is er geheel opgenomen wat ook geldt voor de zgn. Algerijnse sequenties op het slot, waarin we worden vergast - nadat we hebben uitgevogeld wat die gecodeerde boodschappen in de muziekdozen toch betekenen- op wat Hitchcock eerbetonen nog los van de talloze Mac Guffins, meer bepaald uit NBNW. De hele film natuurlijk een eerbetoon aan ouwe spyfilms zij het kluchtig, en in feite voortbordurend op wat Franco al in de jaren 60 deed. In feite een retrofilm, zou je kunnen zeggen.

Score ook van de maestro dus een afgrijselijke synthesizerriedel, bijna psychotisch. Al was het hoogtepunt op muzikaal gebied de diëgetische variatie op Greensleaves van Romay achter het orgeltje . Een maestro overigens die zelf een cameo heeft als taxichauffeur, maar bijna onherkenbaar.

In feite deed me dit allemaal nog het meest aan Miami Vice van Michael MANN denken, en daarom beschouw ik dit als een postmodern, abstract, briljant meesterwerk !

***********************************************************************/*****

*: de genreaanduiding horror op IMDB slaat weer eens nergens op, dat lijkt me duidelijk.