Je Veux Voir (2008)

Je Veux Voir zou mij op basis van de beschrijving niet erg aanspreken. Neem een bekende actrice en laat door haar ogen de verwoestingen en de prachtheid zien van Libanon. Dat levert wat gekunstelde scènes waarbij haar bekendheid haar parte speelt, maar ook een intrigerende beeld van het conflictgebied. Het is zeker geen perfecte film, maar de algehele sfeer tijdens de rondrit is erg mooi. Het is een gevoelsfilm waarbij de ene persoon in slaap zal vallen en de ander wel degelijk kan genieten.

Nipte 3 sterren, door een flink aantal mooie beelden en intrigerende scènes. Daarnaast kan de film ook veelvuldig als slaapverwekkend ervaren worden. De weinige vaart die in de film zit wordt bruut verstoord door het inkomen van de filmcrew en dat soort grapjes. Dit vond ik alleen maar storend werken. De boodschap die daar mee verteld wordt kon ook op een andere manier overdragen worden.

Libanon door de ogen van een actrice

Gisteren was ik even gelukkig als een klein kind in een snoepwinkel. Waarom? Omdat ik al tijden bezig ben met films van Deneuve te kijken maar dat ik praktisch altijd gedwongen wordt tot kopen en haar films vind je nu eenmaal niet altijd even makkelijk. Nu bleek dat ze in de plaatselijke bibliotheek een aantal van haar films hebben die ik nog niet heb gezien. Een aantal films meegepakt op goed geluk en Je Veux Voir was daar de eerste van.

Ik had helemaal geen idee waarover de film ging maar vanaf de eerste beelden bleek al dat dit geen gewone film ging zijn. Joana Hadjithomas en Khalil Joreige leveren een film af zonder enig verhaal maar toch is het op een bepaalde manier fascinerend. Jammer genoeg begon de DVD zo'n 25 minuten voor het einde begint te haperen en geraakte ik dus wat uit mijn trance. Eerst kloten met de DVD speler en andere DVDs om te zien of het aan mijn speler zelf lag, dat bleek dus niet zo te zijn dus terug de film er in en wederom haperingen. Dan maar naar de DVD speler beneden en daar bleek de film dan wel goed te werken. Erg vervelend en ik twijfel of de film misschien hoger had gescoord als ik hem in één ruk had uitgezien. Vraag me alleen af of het effectief een momentopname is of dat er het een en het ander in scène is gezet. Op zich niet zo erg als het zo is maar je vraagt het je toch af.

Het gebruik van Catherine Deneuve is misschien wel de beste zet die de filmmakers hadden kunnen maken. Nu ben ik sowieso al wel een grote fan van de Française maar haar koele persoonlijkheid werkt perfect voor deze beelden. We maken ook kennis met Rabih Mroue en je ziet gewoon de band ontstaan tussen de twee. Mooiste scène moet sowieso de dialoog tussen beide zijn waarin Mroue de monoloog van Deneuve uit Belle du Jour opdraagt. Maar dat is niet de enige mooie scène in de film, er zijn er eigenlijk redelijk veel, maar het is vooral ook het einde dat tot de verbeelding spreekt. Deneuve die na het zien van al die verwoesting een galabal bijwoont. Een scène die praktisch geen dialoog bevat en puur gedragen wordt op de mimiek van Deneuve.

Een film die ik misschien op het eerste zicht nooit had opgezet maar ik ben blij dat ik dat toch gedaan heb. De gesprekken tussen Deneuve en Mroue zijn fascinerend en gecombineerd met de verwoestende beelden geven ze het totaal een vreemde sfeer. Mag gerust wel wat bekender worden want met 9 stemmen is het maar een onbekende film.

3.5*