Ali Zaoua, Prince de la Rue (2000)

Erg mooie, kleine film. Mooi balancerend tussen rauw en mooi, ellende en hoop.

Een knap, realistisch aanvoelend documentaire-achtig beeld van straatkinderen in Casablanca. Maar ook een film over de betekenis van dromen om aan de rauwe realiteit te ontvluchten.

4.0*

Vandaag op DVD aangeschaft als verjaardagscadeau, maar eerst even zelf bekeken. Prima film die een goed beeld geeft van de ellende waarin de straatkinderen zich bevinden, maar helaas mist de film de echte diepgang. Karakters blijven oppervlakkig, mede door het matige acteerwerk van de kinderen. Misschien was het minder storend geweest als er wat meer verhaalontwikkeling was geweest, maar daar die haast afwezig is, vallen de mindere punten extra op. De sfeer van armoede heeft de film gered, net als het sterke einde. En omdat het mijn eerste Marokkaanse film is een half puntje extra: 3.5*

Ik ben het hier mee eens, maar ik vond dat het matige acteerwerk van de kinderen toch wel weer gecompenseerd wordt door alleen al hun uiterlijk (de afgrijselijke littekens en misvormingen!), die geen grimeur volgens mij zo levensecht kan maken. Door schoffies van de straat te plukken komt alles wel echter over, net als movieloverx ook opmerkt.

Triest dat kinderen nog steeds in zulke omstandigheden moeten opgroeien....

Tijdens het zappen kwam ik in deze film terecht. In de krant en op teletekst las ik later dat dit een jeugdfilm is???? Wel wat zwaar op de maag liggende film voor de jeugd lijkt me (?)

Straatkinderen met gouden hart.

Ondanks de vloten vol drugs en andere ellende, hebben deze verschoppelingen goede bedoelingen. Een mooi gegeven in een realistisch vormgegeven hel waarin de kindzwervers van Noord-Afrika bijna echt lijken. Het maakt dit licht ontroerende drama iets luchtiger en zelfs een beetje avontuurlijk. Met een bijzondere rol voor Saïd Taghmaoui die na 'La Haine' ook overtuigt in dit drama.

Goed.

Heel aangrijpend: het kind dat sterft, de gedachten en gevoelens eromheen en de rituelen die uitgevoerd worden voor de begrafenis, het wassen van het dode lichaam bijvoorbeeld.
Als je ooit (een) sterfgeval(len) van dichtbij hebt meegemaakt zijn dingen als deze herkenbaar.

De kinderen acteren naturel en de sfeer is erg goed tot stand gebracht. Het keiharde zwervers- en bendeleven van de straatkinderen ziet er erg realistisch uit.
De beelden zijn goed, soms een animatie tussendoor en de score is passend, niet opvallend.
Een rauw portret van de onderlaag van de maatschappij en een uitlichting in het bijzonder van dood en rouw, naast fantasie en dromen van de kinderen om de werkelijkheid draaglijker te maken.

Merkwaardig is het alleszins dat de kinderen gespeeld worden door echte straatkinderen en die zijn werkelijk schitterend.

Wat treft is de kindsheid van deze jongeren naast hun verstandelijke alertheid om te overleven zonder begeleiding of steun.

Ondanks de triestheid van hun bestaan blijven ze dromen, fantaseren en hopen.

Goede film. Deed even denken aan "Slumdog Millionaire" daar waar sprake om ogen te verkopen. "Blinde bedelaars zijn suksesvoller" is de redenering van mensenhandelaars en pooiers in wier handen deze kinderen dreigen terecht te komen.

Een schrijnend relaas van enkele straatkinderen die een dagdagelijkse strijd leveren om te overleven en daarenboven ook te maken hebben met andere jeugdbendes. Een erg toekomstloos leven, zonder te kunnen terugvallen op ouders of andere volwassenen. Het maakt deze kinderen hard en vaak meedogenloos. Zo mocht we ondervinden ... Het verhaal speelt zich af in het Marokkaanse Casablanca, maar het verschil met de Braziliaanse kinderen in een favela of een sloppenwijk in Nigeria of India, is in se gelijklopend.

Erg sterk acteerwerk van de kinderen. Zeer authentieke prestaties van eenieder. Het harde bestaan wordt goed naar voren gebracht. Rauw en schrijnend, maar al bij al ook op kindermaat (met een luchtige insteek). Wordt deze film ook niet aangeboden als jeugdfilm of werd deze destijds niet op JEF gepromoot?

Ali Azoua is een Marokkaanse film die het verhaal vertelt van een paar straatkinderen in Casablanca. Onder regie van Nabil Ayouch werd de film met overwegend amateurs gedraaid. Met echte kinderen die hun leven op straat doorbrengen. De film begint welhaast als een documentaire als hij inzoomt op de sloppenwijken van Casablanca waar drie kinderen een bijzondere vriendschap onderhouden. Drie kinderen die gedwongen zijn om in een wereld te leven zonder ouders of andere volwassenen die voor hen zorgen. Kinderen die in een gekmakende mix leven tussen kind zijn en kind willen zijn, maar daartoe amper in staat zijn omdat het harde leven op straat hun dwingt om voor zichzelf te zorgen en volwassen beslissingen te nemen.

Om aan het harde bestaan te ontsnappen vluchten ze in hun fantasieën. De kleine Boubker droomt over zijn oom die hem een plek in zijn huis geeft. Kwitta kijkt naar de sterren en ziet mooie dingen die in de film als animaties worden vertoond. Omar zoekt vergetelheid in het snuiven van lijm. Alles helpt eventjes, maar bovenal is het steeds weer hun hechte vriendschap die tegenstand biedt aan de armoe en aan dreigingen van de politie en rivaliserende groepen kinderen.

Het documentaire-achtige begin maakt vrij snel plaats voor puur drama dat een intens beeld schetst avn de diepe vriendschap tussen drie kinderen. Drie kinderen met maar één doel. En dat is hun overleden vriend begraven, zodat hij in de hemel zijn droom kan najagen en het geluk vindt dat in het aardse bestaan niet voor hem was weggelegd. . Tegelijk kunnen ze met deze gezamenlijke inspanning hun eigen verlangen naar een beter bestaan minder hopeloos laten voelen. Met het regelen van het eerbare afscheid van hun vriend, lijken fantasieën bewaarheid te kunnen worden en is hoop meer dan een astract begrip.

Ali Zaoua is geen sentimenteel product dat gemakzuchtig meelijden oproept. Geen sentimentele aanklacht tegen het oneerlijke systeem dat wantoestanden toestaat. In de film worden de personages gespeeld door kinderen die zelf op straat leven. Dat maakt van de film een realistische weergave van de wereld van straatkinderen en geen huilerige.

Ali Zaoua is een indrukwekkende film. Een ontroerende film over kinderen zonder veel hoop op een betere toekomst. Toch zijn er glimpjes hoop. De onderlinge verbondenheid is groot en laat zien dat daaruit een onvoorstelbare kracht kan groeien die wellicht in staat is om fantasieën werkelijkheid te laten worden.

Ali Zaoua is een mooie, harde en ontroerende film.