Encarnação do Demônio (2008)

Wat een personage die Coffin Joe. Zwaar over de top neergezet en misschien wel het meest psychopatische en kwaadaardige dat ik ooit heb gezien. De film bevat een aantal van de meest gruwelijke scenes die ik ooit heb gezien. Alles komt aan bod om de vrouwen (en een aantal mannen) te martelen: Haken, vleesetende insecten, messen, kanibalisme, spijkers en zelfs een rat die inwendig wordt ingebracht nadat de vrouw met een zoete stroop was overgoten. Echt ongelooflijk. De film doet een beetje ouderwets aan maar dat vond ik wel erg mooi gedaan. Het einde is super.

Coffin Joe is terug. En hoe!

Na veertig jaar gevangenis stort Coffin Joe zich opnieuw op zijn obsessie: het vinden van de perfecte vrouw die zijn demonische zoon wil baren, opdat zijn bloedlijn vereeuwigd wordt. Met de gekende pathos hervat hij zijn zoektocht, alles en iedereen die hem hierbij in de weg staat onderwerpend aan helse pijnen. De geoefende Coffin Joe-fanaat weet dan al hoe laat het is. Gruwelijke folteringen en psychedelische visioenen zijn niet meer veraf.

José Mojica Marins is en blijft een culticoon. Zijn films zijn dan ook navenant, maar het grote verschil met zijn eerdere werk is de cinematografische vooruitgang. Hoewel Embodiment of Evil nog steeds cult ademt, heeft de film genoeg te bieden voor de doorsnee horrorfanaat. Zij die niet afknappen op het overdreven expressieve acteerwerk en het constante gegoochel met zware begrippen als leven en dood, goed en kwaad, zullen getrakteerd worden op een prachtig horrorspektakel.

Prachtig omdat de cinematografie enerzijds en de snoeiharde horror anderzijds om van te snoepen zijn. Waar de visioenen van Coffin Joe gezegend zijn met sterke kleuren en surrealistische settings, genieten de gruwelijke folteringen de nodige creativiteit om de doorwinterde gorehounds te doen watertanden. Deze ondertussen gekende combinatie ligt volledig in de lijn van de reeks, maar oogt een stuk stijlvoller en artistieker dan voorheen.

Het personage van Coffin Joe zelf behoeft verder geen inleiding meer. Zijn geflipte karakter, excentrieke uiterlijk en pathetische gedrag zijn inmiddels legendarisch. Je zou hem haast cartoonesk kunnen noemen, hetgeen meteen ook aantoont dat je dit soort cinema niet al te serieus moet nemen. Gewoon lekker genieten van het artistiek verantwoorde geweld dat Marins ons serveert!

Mjah. Zé do Caixão deed mij eigenlijk weinig. Wat mij vooral duidelijk is geworden is dat die kerel voor geen meter kan acteren. Het feit dat ik de taal spreek heeft niet geholpen bij het camoufleren van dat feit. Wat een overdreven theatraal persoon is Coffin Joe. Ook de rest van de cast doet het niet veel beter, met als dieptepunt die priester. Nu begrijp ik best dat een aantal hier de humor van in kunnen zien, maar bij mij kwam dat nergens uit de verf. Enkel wat irritatie , ook om het sm gedoe doorheen de film. Een stroming binnen de horror die mij echt voor geen meter trekt. Ik heb er niets mee en was het niet geweest voor een enkele toffe scène had dit een wel érg lage score gekregen. Toch wil ik zijn oudere werk wel proberen, want wat er in Embodiment of Evil voorbij kwam aan beeldmateriaal uit die films, zag er eigenlijk best wel goed uit. Gotischer en Bava'esque, wat mij stukken beter ligt.

2*

Rommel.

En lelijk gefilmd ook.

E.e.a. ziet er goedkoop uit in deze Braziliaanse horror. Toch bevat de film sporadisch wèl in beeld gebrachte gore. Een groot deel moeten we er zelf maar bij bedenken. Viva een budget. En wat we wel te zien krijgen is vaak ook nog eens behoorlijk nep, zoals het billenhapje. Voeg daarbij het wanstaltig slechte acteergeweld en ik ben uitjes.

Matig.

Het laatste deel uit de Coffin Joe-reeks na À Meia-Noite Levarei Sua Alma (1964) en Esta Noite Encarnarei no Teu Cadáver (1967).

Dit 3e deel bevat iets meer bruut geweld, en de censuur is minder streng. Alles bij elkaar opgeteld zijn dit soort horror-films wel eens aardig om te bekijken. De echte liefhebbers zullen hem ongetwijfeld hoger waarderen. De film won 12 prijzen, en werd 4 keer genomineerd.

2,5 *

José Mojica Marins was een Braziliaanse filmmaker, die bekendheid kreeg door zijn creatie van horrorfiguur; "Coffin Joe" oftewel de amorele begrafenisondernemer Zé do Caixão, met Nietzschiaanse overtuigingen. Hij verscheen voor het eerst in À Meia-Noite Levarei Sua Alma (1964), wat tevens de eerste horrorfilm van Brazilië was. Deze film is echter de derde film en is pas meer dan veertig jaar later gemaakt. En ondanks dat "Coffin Joe" dan een beroemde status bezit (Braziliaanse Freddy Krueger) was zijn personage met zijn filosofische gewauwel wat deze zwaar naar beneden trok. Zucht gewichtige torture-horror avant la lettre

Ook de film speelt zich veertig jaar na de vorige af, wanneer Coffin Joe wordt vrijgelaten uit de gevangenis. Bij zijn vrijlating is het doel nog steeds hetzelfde; de zoektocht naar de perfecte vrouw die zijn perfecte zoon zal baren onder het mom van "de voortzetting van het bloed" Onduidelijk was het mij of de martelingen nu waren om ze testen of dat ze waren afgekeurd...Maar dat er jonge vrouwen waren die spontaan in zwijm vallen voor een bejaarde....hoe ongeloofwaardig...

Vervolgens zijn er ook nog een reeks flashbacks en recycling van materiaal uit de oude zwart-wit films. De oude Coffin komt de geesten van het verleden tegen...als opvulling voor de speelduur. Aangevuld met beelden van politieke en sociale problemen. Het is voor mijn geheel onlogisch dat in een B-film diepgaande thema's langskomen! De film weet wel wat nachtmerrieachtige beelden te creëren en en toont ontklede dames.. Er zijn namelijk ook een krappe twintig minuten aan heerlijk bloedvergieten! Ook een seksscène en een vagevuurscène waren zeer "mooi" weergeven. Dit is waarschijnlijk gewelddadiger dan voorgaande films, (kwamen uit de jaren '60) maar het verhaal is eigenlijk simpel maar het plot werd verwarrend, onverklaard of zinloos gebracht Dat er qua plezier of entertainment maar weinig te genieten viel

Nare film die in het eerste halfuur niet echt te plaatsen valt en op een B-filmpje lijkt gezien het rare verhaal, de acteerprestaties, verwijzingen naar Coffin Joe ( nooit gezien ) en een wir war van allerlei personages. Maar geleidelijk aan word je in het horrorverhaal gezogen als je de theatrale vertolkingen van het hoofdpersonage die gespeeld wordt door de regisseur zelf kunt loslaten. Qua gore zit je hier goed. Er zitten een paar magistrale bloederige scènes in de film zoals een heerlijke stijlvolle seksscène en een geweldige scène in het vagevuur. Daarbij ook heel wat hallucinaties van het hoofdpersonage die het horrorelement versterken. Het slot is goed gekozen en bevredigend. Grootste smetje op deze film is vooral de vertolkingen, vooral het hoofdpersonage en de priester. 7/10