Effi Briest (2009)

Het sterke aan deze film is het het mooie verhaal, het sterke acteerwerk en de mooie kostuums. Vooral Jentsch en Koch vond ik heel erg goed. De chemie tussen de twee was erg sterk.

Ik weet nog niet of ik helemaal gelukkig was het met het einde. Bij een kostuumdrama gaat het bij mij toch vooral om de romantiek en hoop ik eigenlijk stiekem toch op een happy end. Ik had, gezien de chemie tussen de twee, toch stiekem de hoop dat ze weer bij elkaar zouden komen. Maar dat is mijn persoonlijke mening.

De eindscene vond ik toch wel heel sterk. Hoe ze als zelfstandige vrouw hem voorbij liep alsof hij lucht was.

Bijna drie kwart van de film vond ik erg spannend maar vanaf het moment dat Effi en de luitenant uit elkaar gaan vond ik het verhaal een beetje gaan kabbelen.

Maar toch, ik vond het een erg sterke film en wat is die Julia Jentsch toch een schitterende vrouw.

Prachtige film, met glansrollen van Julia Jentsch, Sebastian Koch en Rüdiger Vogler als Gieshübler. Zo'n film die zelfs met bijna twee uur nog te snel voorbij is. Memorabele momenten, zoals de scene waarin Effi een bad neemt en zich duidelijk niet op haar gemak voelt, de scène met haar dochtertje die op bezoek komt en hoe ze in het begin nauwelijks hoorbaar instemt met het huwelijk. De locaties vond ik een lust voor het oog. Zelfs Unter den Linden in Berlijn is herkenbaar in beeld gebracht.

Regisseur Hermine Huntgeburth heeft duidelijk geprobeerd de film wat extra's mee te geven: het magisch-realistische element rond de verdronken Chinees, de emancipatorische twist, en zelfs een voorzichtige moraal: hou je strikt aan de conventies en iedereen wordt ongelukkig. Wat zwakke momenten zijn er ook: wat de aanleiding was voor de verzoeningspoging van Effi's ouders is me ontgaan. Komt ineens uit de lucht vallen. Al met al m.i. heel wat dynamischer dan Fassbinders versie uit 1974; die was niet vooruit te branden.

Visueel fraai, mooie muziek, prima sfeer en degelijk tot uitstekend geacteerd. Desondanks vond ik Effi Briest teleurstellend. De film is enerzijds overhaast en anderzijds doelloos voortkabbelend. We maken rare sprongen in de tijd, interessante verhaallijnen sterven een stille dood (wat was dat nou met die Chinees? En wat was er aan de hand met de vrouw van de luitenant?) en van andere scènes begrijp ik de betekenis niet. Ik ken het oorspronkelijke boek niet, maar ik krijg de indruk dat de scriptschrijvers niet zo goed wisten wat ze precies wilden behouden en dat ze dus maar wat losse hoofdstukken hebben verfilmd. Het resultaat is een mooie, maar flauwe film die niet beklijft.