Let Us Live (1939)

Let Us Live vertelt het verhaal van twee mannen (Henry Fonda en Alan Baxter) die ten onrechte beschuldigd worden van een misdaad en hiervoor terechtstaan. Henry Fonda bevindt zich hiermee op vertrouwd terrein, na een gelijkaardige rol eerder in You Only Live Once (1937) - MovieMeter.nl, en die hij later ook zou hernemen in The Wrong Man (1956) - MovieMeter.nl. Net als in You Only Live Once staat Fonda op het punt zich te settelen met een leuk meisje (Maureen O’Sullivan) wanneer het noodlot toeslaat. Wat volgt is een rollercoaster van emoties en gebeurtenissen waarbij O’Sullivan met hulp van Ralph Bellamy gedwongen is actie te ondernemen.
Fonda en O’Sullivan vormen een mooi en geloofwaardig koppel. Let op de (voor die tijd normale) conservatieve ondertoon bij de intro van de film wanneer blijkt dat Fonda niets liever wil dan dat O’Sullivan haar baantje opzegt en thuis aan de haard blijft.
De acteerprestaties van zowel hoofd- als nevenpersonages zijn prima.

Het script is gebaseerd op ware gebeurtenissen, wat heeft geleid tot druk en pogingen tot censuur vanuit politieke hoek. Het is inderdaad duidelijk dat de overheid en justitie er met de kafkaiaanse toestanden in deze film bekaaid vanaf komen. De dialoog in de eindscene is wat dat betreft echt eentje om in te kaderen.
De release van de film heeft men gelukkig niet kunnen tegenhouden, maar uiteindelijk werd het geen A maar een B-release zonder verdere publiciteit. Een soort doofpotaffaire.

Behalve de acteerprestaties valt ook de mooi verzorgde visualisering op. De visualisering maakt in grote mate deel uit van de sfeerschepping. Buiten woedt de (kil makende) sneeuwstorm en lange schaduwen omgeven de personages, die vanuit interessante camerastandpunten benaderd worden.
Een excellent voorbeeld van visualisering is het moment waarop O’Sullivan en Bellamy zich tussen hoop en twijfel bevinden, wat wordt gesymboliseerd door een heen en weer slingerende lamp die hen afwisselend in het licht en het donker plaatst.
Een grote pluim voor regisseur John Brahm en cameraman Lucien Ballard die duidelijk wisten waar ze mee bezig waren, en in de jaren nadien nog enkele fantastisch visuele (noir)parels zouden afleveren.

Een A-score voor deze B-film!