Dard Divorce (2007)

M'n eerste kennismaking met Ittenbach is geen onaangename. Heb bij verschillende films van hem al gelezen dat hij z'n aandacht aan de gore besteed. De rest is een bijzaak. Bij deze film is dat iniedergeval wel zo. Het verhaaltje kon me niet echt boeien, mede door de lachwekkende acteerprestatie van Martina Ittenbach . Dan het gene waar de man om bekent staat. De gore. Die was wel heel erg goed. Jammer dat de lekkere gore pas na een halfuurtje begint, maar dan begint het ook goed, met als toppunt de martelscene waar de martelaar verkleed is als een vrouw. Ow wat was misselijkmakend goed.

Zat een beetje te twijfelen tussen een 3,5* en een 3,0*, maar het wordt toch 3*. De gore was erg goed/extreem maar de acteerprestaties en de saaie stukken trekken er toch een halfje vanaf.

Al sinds het zien van Chain Reaction ben ik een fan geweest van deze Duitse master of gore. Fuck het plot. Casting bestaat uit één vraag, kun je acteren? Al is het antwoord nee en heb je het gezicht van een aap; je hebt de job!

Want soms heb je maar één iemand nodig die één taak heeeeeel goed op zich kan nemen. En wat dat betreft kun je best op Olaf aan, die man maakt er een goed smerig potje van. Je kan van te voren al punten toekennen aan z'n bloederige skills waar zijn films altijd propvol mee zitten.

Olaf's mevrouwtje maakt er een rommeltje van, met haar onuitstaanbare accent en emotieloze voorkomen zou je medelijden krijgen met Ittenbach die duidelijk onder druk is gezet door het z'n geliefde huisgenoot. Het is wel een lijn die in de rest van de cast wordt doorgetrokken. Gelukkig, het boeit me helemaal niets . Plot? Niet te volgen man, sowieso is de helft niet te verstaan door de storende soundtrack. Misschien maar het beste.

Zeker niet flawless dus, deze Dard Divorce. Maar ondanks dat is het wel weer een lekker splatter festijn. Dat hij het smoelwerk van z'n vrouw helemaal laat verbouwen is wel komisch te noemen, maar haar opgezwollen mond kan aan het einde van de film alleen nog maar lukraak murmelen, om alles even duidelijk te houden...fso.

Kleine frustratie.

Het wordt steeds lastiger om beginnende, serieus-menende horror regisseurs te onderscheiden van amateuristische onzin. Die laatste categorie komt de laatste tijd steeds meer en meer met professioneel uitziende posters en welgekozen screencaps, waardoor het lastig wordt om het kaf van het koren te scheiden. Zelfs de traiers van deze films worden steeds bedrieglijker.

Eigenlijk staat het verhaaltje hier niet eens op z'n plaats, want deze film is niet van een amateuristische beginneling, blijkbaar is Ittenbach al 20 jaar bezig en heeft hij al zo'n 10 films geregisseerd. Dat kwam ik echter achteraf te weten, tijdens het kijken leek het vooral gewoon heel sterk op amateuristisch broddelwerk.

Acteerwerk in horrorfilms is niet zo belangrijk, maar het nasale en droge geneuzel van Martina Ittenbach tart echt alle verbeelding. Een complete ramp, net zoals de rest van dit hoopje droevige acteurs. Dat het casting bureau z'n naam nog bij de credits heeft durven zetten is mij een raadsel.

Andere opvallende miskleun is de soundtrack. Compleet misplaatste muziek, die vaak gewoon erg storend is, vaak ook zo cliché dat het niet meer grappig is. Het plot is ook al compleet ridicuul, visueel werken bepaalde shots wel maar eens het beweegt is het amateurisme troef. Ook qua editing is dit beneden alle pijl.

Maar daar draait het niet op bij Ittenbach, alles staat namelijk in functie van de gore. Althans, het eerste half uur krijg je helemaal niks te zien, dus dat mag je al volledig schrappen. Verder is de gore vooral tam. Niet zozeer de intentie, want die is er wel, maar alles ziet er zo zielloos en fake uit dat het gewoon geen effect heeft. Het lijk in de badkuipscene oogt en klinkt zo enorm plastiek dat je al doof en slechtziend moet zijn om nog enigzins onder de indruk te geraken.

Wil ik vooral nog enkele scenes niet onthouden in deze review. Zo is er de scene waarin een man zich uitkleedt en zeer netjes z'n broek en onderbroek opvouwt. Qua ridicule filler echt ongeëvenaard, maar de klapper is toch echt wel de eindscene. De mannelijke hoofdpersoon doet daar het hele verhaal uit de doeken, big revelation enzo, maar langzaamaan komt de soundtrack zo hard opzetten dat je hem amper nog hoort praten. Gelukkig hadden we subs want die arme vent wordt compleet overstemd door een stompzinnig muziekje, en dat tijdens de grote clou. Het gevolg, slappe lach ten huize Onderhond.

Dit soort amateuristisch drab heeft duidelijk nog z'n fans, wat mij verder ook echt niet stoort, alleen wordt het steeds lastiger dit soort filmpjes te ontwaren van professionele filmerij. Jammer, want ik beleef hier echt bitterweinig plezier aan en het gemiddelde wordt er zo ook niet beter op.

0.5*

Mijn eerste Ittenbach, niet iets waar ik naar uitkeek, maar het viel me ontzettend mee.

Voordat ik de film ging kijken was ik even bang dat de film ook daadwerkelijk Duits gesproken was, gelukkig niet. Alhoewel, de hoofdrolspelers met hun Duitse accenten, dat werkt ook niet echt lekker.
En ach, die hoofdrolspelers, laat ik daar maar even doorheen kijken. Want dit is toch allemaal wel érg slecht geacteerd.

Wat we wel zien is dat er een geniale regisseur achter Dard Divorce zit, je moet het acteerwerk even wegdenken, en je hebt een ontzettend goede film.
De gore liefhebber krijgt hier natuurlijk méér dan genoeg voor haar kiezen, en dit is allemaal behoorlijk ziek in beeld gebracht. Enkele momentjes waren wat 'over-the-top', zoals het breken van Nathalie haar neus, en het weghalen van de huid bij de voet.
Maar ook het verhaal/plot interesseert de kijker eigenlijk wel, we krijgen van verschillende personages hun eigen verhaal te zien, en als we zien hoe het uiteindelijk is gelopen verbazen wij ons toch wel even. Natuurlijk blijft het wat simpel, maar onderhoudend is het wel.
De muziek is ook zeker niet slecht, eigenlijk best een toffe soundtrack. Enige momentje dat ik even moest 'facepalmen' was toen Tim het uiteindelijke verhaal vertelde, maar de muziek te hard stond om ook maar iets te horen.
Maar de regie schittert toch best wel, de droom van Nathalie waar ze haar kinderen onder het bloed ziet is een goed voorbeeld, maar ook de martelscènes zijn érg tof in beeld gebracht (met niet eens écht de nadruk op de gore zelf).

Buiten de acteerprestaties om dus een erg goede film (-0,5), en het absolute einde waarin de dochter nog even de held gaat uithangen (-0,5) dus een erg toffe film, die ik vast nog wel eens ga herzien!

Hahahaha, dit is toch een van de meest lachwekkende films die ik ooit heb gezien. Het acteerwerk is van het niveau Room, The (2003) , de gore is verschrikkelijk nep en het plot is te debiel voor woorden. Daarnaast is de regisseur een gigantische prutser, met als klap op de vuurpijl tweemaal een dialoog dat wordt overstemd door de muziekscore waardoor de dialogen niet meer eens te horen zijn. Vooral in een climax waarin de clou wordt uitgelegd is dit gewoon not done, zwaar amateuristisch en verdient een film als dit geen normale waardering. Ik kan er nog steeds niet over hoe je als regisseur zoiets kan flikken.

Amateurisme ten top!

0,5*

Wat een bagger film.

- Slecht geacteerd.

- Slechte dialogen met vaak een storende en onnodige soundtrack eronder.

- Slecht en zichzelf vaak tegensprekend script/scenario

- Als horror geen schrik momenten en als Splatter belachelijke visual FX. Soms zie je nog net niet de persoon die met de ketchup fles de acteurs in het gezicht zit te spuiten.

Na voor het redelijke camera werk dan nog een half sterretje.

Erg slecht. Qua regie wil het maar niet lukken met Ittenbach. In dit geval vond ik het zelfs zo storend dat ook de gore niets meer kon redden. Ook het rommelige verhaal is een doorn in het oog. Slechtste Ittenbach tot nu.

1,5*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Dard Divorce (2007, Olaf Ittenbach) - dvd recensie - cultmoviesreviewed.com

De Duitse regisseur Olaf Ittenbach staat bekend om zijn uitzinnige low-budget splatter-horror en Dard Divorce is hierin geen uitzondering. Deze film balanceert ergens tussen amateurproducties en de direct naar video producties in. Veel scenes zijn zelfs opgenomen in het huis van de regisseur. Dit wetende moet je deze film dus anders benaderen dan een doorsnee studiofilm. Enfin het acteerwerk is slecht en de dialogen in het Engels worden uitgesproken door Duitse acteurs en die zijn zeker onder de maat. Maar daar moet je de film ook niet op afrekenen, dit komt in veel low-budget-producties voor. Het verhaal/plot is simpel maar zo slecht nog niet. Doordat verschillende personages hun eigen verhaal vertellen blijft de film zeer onderhoudend. Veel van die verhalen worden ook getoond met beelden en daar gaat de regisseur dan heerlijk in los. Die beelden zijn een TOP ‘gorefest’ met tientallen scenes die verder gaan waar de gemiddelde horrorfilm afhaakt. Wie door alle onvolkomenheden van een low-budget film heen kijkt, ontdekt dat de film een stel mooie kwaliteiten bezit!

Belachelijk slecht acteerwerk en een belachelijk slecht einde met die ridicuul harde soundtrack waardoor de uitleg van die gast totaal niet te horen valt. Daardoor gaat er bij mij wel een half puntje af, maar ik kijk de film niet om bovenstaande dingen, maar om de gore waar Ittenbach bekend om staat en die was wederom top.

Als het einde me niet zo had gestoord, want dat verhaaltje had ik toch wel willen horen, dan was er nog een half punt bijgekomen dus.

Nu een 3.5*