Strange Impersonation (1946)

Misdaadfilm uit hoogtijdagen van de film noir (jaren 40-50) vol met plotgaten en onlogica. Wellicht handig om het logisch redenerend deel van de brein uit te schakelen, dan is deze film een leuke wegkijker en wellicht dat het ietwat belachelijke einde de plotgaten verklaard.

Een film vol intriges en met mensen die zich laten leiden door hun veelal minder nobele ambities, maar dat zit blijkbaar allemaal in een mens
Als de plotgaatjes ontbraken zou dit een perfecte film zijn, want nu riepen een paar details bij mij tussentijds vragen op. Waar kwam bv het geld voor alle plastische chirurgie vandaan?
Aan het eind valt dit natuurlijk op zijn plek.

Over het geheel genomen vind ik het een fantastisch verhaal en toch ook origineel.
De sfeer is typisch jaren '40 met ietwat theatraal spel, prima decors, goed geacteerd en een verzorgd uiterlijk.
Ik vond het wel een aparte film.

Een ingenieus plot dat niet in een paar zinnetjes valt samen te vatten, maar het betreft in ieder geval een gevaarlijk experiment, brandstichting, een dodelijk ongeluk, plastische chirurgie en het aannemen van de identiteit van een persoon die ter dood is veroordeeld. Zoals het een goed film noir betreft leidt elke complicatie tot een nieuw probleem en is er een ironische finale. De Nederlandse titel luidt 'Vrouwenduel' en dat is een gepaste titel, aangezien vrouwen duidelijk de dienst uitmaken in deze prima thriller.

Had nog nooit gehoord van deze film of iemand die er iets mee te maken, behalve dan de regisseur, waarvan ik enkele westerns heb gezien uit de latere en succesvollere periode van zijn carrière. Het plot is nogal vergezocht en wordt soms wat ongeloofwaardig (al is daar wel een reden voor) en als je genoeg films hebt gezien, dan zie je 't einde hier ook wel van ver aankomen. Desalniettemin is het toch een memorabele kleine ontdekking en is 't een mooi voorbeeld van hoe in de luwte soms wel eens fijne films kunnen ontstaan. Het einde van de film, waarbij mevrouw A wordt veroordeeld voor de moord op vrouw B, waarbij A stiekem B is en B stiekem A. Haar bijhorende pogingen om dat complexe plot uit te leggen, vond ik wel een sterke scene. Je voelt de wanhoop wanneer het personage bizarre twists uit een noir moet proberen toelichten.

Al is het natuurlijk niet het echte einde van de film, maar toch...