Deadly Games (1982)

Aaah, nog zo'n "pareltje" uit de jaren 80!

Prachtige poster. Film maar eens opsnorren

Alles behalve een doorsnee slasher. Het is duidelijk te zien dat Mansfield geïnspireerd is door de Italiaanse Giallo's, de muziek, de decors en natuurlijk de hamvraag; wie pleegt toch al die moorden? Er wordt alleen erg veel tijd uit getrokken voor alle karakters en te weinig voor de moorden. Tot overmaat van ramp verdwijnt halverwege de film alle spanning en verandert Deadly Games in een soort romantische komedie. Naar het einde toe wordt het ook nog eens een zooitje...dus een voldoende is moeilijk te rechtvaardigen.

Amerikaanse "Giallo"... Toffe poster en dat is ook het enige goede dat ik over deze film kan zeggen. Saaie onsamenhangende meuk!

Komt in december waarschijnlijk uit op blu ray bij Arrow

Nochtans een degelijke openingsscène waarbij de gemaskerde killer via de telefoon en rare geluidjes zijn eerste slachtoffer Linda ( Alexandra Morgan) stalkt . De scène heeft een goede spanningsopbouw gecombineerd met wat bloot. Best aardig, helaas is dat ook meteen de beste scène van de film. Daarna volgen nog een paar kills en ook nog wat bloot, maar veel stelt het allemaal niet voor. Jo Ann Harris, de hoofdrolspeelster, probeert er nog iets van te maken, maar het onzinnige plot speelt haar parten. Halverwege heeft de film zelfs een romantisch aspect dat wel heel belachelijk wordt uitgewerkt. Nadien wordt het nog gekker met een chaotisch slot in het theater. Voorspelbaarheid troef, want de kijker heeft al heel vlug door wie de dader is. 4/10

Shocktober #2

Waardeloze slasher die sfeerloos, voorspelbaar en nergens spannend is. Kills zijn ook al niet de moeite.

1,5*

Geschoten vlak voor 1980, vandaar die uitgebreide disco scene inclusief dansjes, die best leuk was overigens.

Over een moordenaar ditmaal die in zijn eentje ganzenbord speelt en kettingrookt maar gelukkig ooit de moeite nam alle dames in een klein dorpje te fileren. Ditmaal geen GenX-ers, maar de Babyboomers die het moeten ontgelden (30 plussers dus). Er zijn 2 verdachten, de agent zonder bureau die nog steeds in Vietnam leeft, aldus zijn hatelijke vrouw. En zijn beste vriend (ook een Nam vet) een Zodiackiller achtige bioscoop exploitant, die alleen J40 horrors vertoont zonder publiek. Af en toe refereert deze film ook naar zulke klassiekers.

Na de eerste kill op de lokale nymfomane verschijnt haar zusje Jo Anne Harris ten tonele om het aan te leggen met de cop, en om de film vakkundig om zeep te helpen. Haar carreer ending movie. Is alles slecht? Welnee, er zit wat sfeer in dankzij de blu light nachtscenes. De 2 heren zijn best creepy en de moordenaar doet zijn werk behoorlijk.

Sommige dingen zijn dan weer onbehoorlijk zoals het disco liedje dat doorspeelt in de auto na de disco scene. De moord op een vrouw met een handje vol zand (??) En natuurlijk zoals hierboven al gezegd: de 40 minuten durende kinderlijke one girl show van Jo Anne zonder kop noch staart.

Tja.... Wel erg vintage.