Kvinna utan Ansikte (1947)

Een vergeten pareltje. Het script van Ingmar Bergman bevat sterke dialogen en personages met psychologische diepgang. Er komen thema's aan bod die in Hollywood onder de Hayscode nog taboe waren.

Martin moet kiezen tussen de goede vrouw Flora en de femme fatale Rut - een klassiek dilemma tussen ratio en passie. Flora is huiselijk gekleed, schikt zich in de rol van plichtsgetrouwe echtgenote, maar is schrander genoeg om de geur van Ruts parfum te herkennen. Rut is vaak in het zwart gekleed, als een verleidelijke wraakengel. Als een zwarte weduwe lokt ze mannen in haar web om hen daarna te kunnen pijnigen. Ze heeft een schilderij gemaakt van haar stiefvader Victor, die ze Satan noemt. In een emotionele scène confronteert ze Victor met het feit dat hij haar op haar twaalfde seksueel misbruikt heeft. Dit biedt een psychologische verklaring waarom ze mannen in het algemeen is gaan haten.

Een thema als seksueel kindermisbruik met z'n traumatiserende gevolgen was toen grensverleggend. Ook het onderwerp prostitutie komt zijdelings aan bod. De titel slaat op het feit dat Martin geobsedeerd is door het lichaam van Rut, maar zich haar gezicht niet voor de geest kan halen.

De regie van Gustaf Molander is beïnvloed door de film noir. Schaduwen en regen worden gebruikt om sfeer te creëren, spiegels om de ruimte te vergroten. In de rokerige hotelbar speelt een pianist Cole Porters Night and Day. De camerastandpunten zijn gevarieerd, met onder andere een shot doorheen een trapleuning.

Lekker postertje inderdaad! Vrij typische jaren 40 en 50 femme fatale-film. Met zo'n verteller die ook rondloopt in het geheel (denk aan The third man). Gunn Wållgren spat van het scherm, met eerlijk gezegd een prachtig gezicht. De bijrollen blijven wat onderbelicht. Echt memorabel is het allemaal niet, maar wel prima kijkvoer op Netflix.