The Colour of Magic (2008)

Ik vond David Jason het erg leuk doen, en er waren zeker wel een paar dingen leuk uitgewerkt. Maar ook hier vond ik het eigenlijk gewoon weer niet werken. Er komt zo weinig van de subtiele humor over naar de kijker, alles wat overblijft is eigenlijk een rommelig kinderachtig fantasyfilmpje waar de komische dubbele bodem bijna niet in terug te vinden is. Bij de adventure game uit de jaren '90 kwam de geest van de boeken naar mijn mening veel beter over, dat medium leent zich blijkbaar toch beter voor deze wereld.

Ondanks de kritiek op David Jason's leeftijd vond ik hem toch een zeer overtuigende Rinzwind. David Bradley als Cohen was overigens eveneens een fantastische rol, evenals de fenomenaal (over)acterende Tim Curry die het perfect doet als diabolische wizard.

Persoonlijk vond ik de film een goede bewerking van The Colour Of Magic en The Light Fantastic. De special effects waren duidelijk low-budget, maar op geen enkele manier te slecht en soms zelfs erg mooi (de schildpadden op het einde bijvoorbeeld). De humor kwam door het lage tempo echter minder goed over dan het in de boeken doet, mede door het lage tempo en de lange duur van de serie krijgt hij ook geen hogere score dan dit. Toch, voor de Pratchett fans een aangename verrassing.

Erg leuke miniserie. Hoewel de CGI niet altijd goed op orde was kon ik mij hier toch vrij makkelijk overheen zetten. Er zat een goede vaart in de film en een paar grappige karakters. Een leuke, zoals men wel noemt "wegkijk film".

Twoflower: "It's amazing, isn't it?" Rincewind: "Yes, if you like the physically impossible." The colour of magic bevalt me een stuk beter dan z'n voorganger Hogfather, vermoedelijk omdat er een duidelijker plot in zit (met bovendien een aardige spanningsfactor: wat gaat er met de bijna exploderende Octavo gebeuren?). David Jason vind ik nog steeds niet geweldig, maar Tim Curry is zoals altijd een prima schurk, en als de patrician van Ankh-Morpork is de niet op de titelrol vermelde Jeremy Irons een leuke verrassing. Vermakelijk.

Terry Pratchett was één van de succesvolste fantasyschrijvers ter wereld. Niet gek dat er geprobeerd wordt om zijn boeken in film te vertalen. Vadim Jean verfilmd in deze mini-serie de eerste twee boeken. Nu was Pratchett aan het begin van zijn boeken nog aan het zoeken en is het verhaal aan het begin qua structuur, toon of inhoud nog wat experimenteel. Hierdoor is het bij de film moeilijk om over een echt samenhangend of meeslepend verhaal te kunnen spreken. Toch kunnen we enige continuïteit in het verhaal vinden omdat steeds dezelfde twee (anti)helden één schurk zullen moeten overwinnen maar verder is dit vooral een bont samenraapsel van (knipogen naar) fantasieclichés en komische verwikkelingen. Dit maakt dat de film luchtig en vooral onpretentieus vermaak is. Direct als de film begint komt de imposante en originele wereld in beeld “gevlogen” waar het verhaal zich afspeelt, de zogenaamde Schijfwereld: een platte wereld gedragen door vier olifanten die weer op de rug van een gigantische 'ruimteschildpad' staan. Dit is zo mooi vormgeven dat een nadeel daarvan is dat de verwachtingen iets te hooggespannen zijn. Deze Wow-momenten zijn er nog wel maar niet veel. Wat hiertussen zit is soms geestig, mooi gemaakt, of avontuurlijk, maar meestal te tam en zonder genoeg interessante personages om echt van de grond te kunnen komen. Grappig is de (on)bedoelde aanwezigheid van Sean Astin (Samwise Gamgee uit LOTR) die de naïeve toerist Twoflower speelt. Dé stereotiepe toerist met fototoestel en Hawaïshirt en die alle bezienswaardigheden in Schijfwereld wil zien. Verder zien we David Jason (DI Frost) als de non-tovenaar Rincewind en een cameo van Jeremy Irons als de Patriciër die opdracht geeft om de toerist vooral in leven te houden. En dan zijn er nog Tim Curry als gewetenloze tovenaar Trymon en Christopher Lee die de stem van magere Hein vertolkt. Het is jammer dat de film niet echt naar grote hoogtes weet te stijgen wat komt door de wat voortkabbelende omzwervingen in het verhaal en de vele knipogen (teveel humor) naar andere fantasieverhalen. Gelukkig is de film soms voldoende amusant, heeft het leuke acteurs, en is bij tijd en wijlen zelfs magisch te noemen, maar echt groots of hilarisch wordt het niet.