Winterstilte (2008)

Na de biosrelease van twee weken terug heb ik hier louter positieve recensies over gelezen. Ik heb 'm tijdens het NFF gezien, maar was lang niet zo onder de indruk als de recensenten. Wyss stopt er teveel vrij te interpreteren symboliek in, een beetje een overkill aan verwijzingen naar het katholieke geloof en andere thema's.

Na afloop was er een Q&A met de regisseur, maar haar eigen intenties werden niet echt duidelijk. De katholieke verwijzingen die hier in terugkomen blijven nogal onverklaarbaar. Wyss zelf zei enkel dat dit de leefwijze is van de mensen uit dat dorpje en wist niet duidelijk te maken waarom ze er persoonlijk voor gekozen heeft. Wel erg leuk om te weten: het afgelegen bergdorpje waar alles zich afspeelt bestaat echt, ook al wonen er maar twintig mensen ofzo...

Verder is het geheel wat te lang uitgesponnen, waardoor er af en toe wat saaiheid in het verhaal sluipt. Niet echt een hoogvlieger.

Een film die het duidelijk moet hebben van zijn visuals. Die zijn prima in orde, maar door het totale gebrek aan emoties voelde ik me totaal niet uitgedaagd voor een interpretatie van de symbolen. Dan blijft er een plot over in de geest van: een man sterft, zijn vrouw en dochters begraven hem en handelen de rest van de film op onverklaarbare wijze. Aangezien de dames op het einde lachen lijkt er sprake van een happy end.

Volgens mijn vriendin kwam er ook een abortus in de film voor. Zelf heb ik daar niks van meegekregen. Dat geeft maar weer aan hoe ver het symbolisme in de film verstrikt zit. Ook jammer dat de komt van de hertemannen wordt weergegeven in slowmotion, zonder slowmotion camera, oftwewel: ik hakkerige vage frames. Ik kon er echt niks mee... De 2 puntjes geef ik uitsluitend voor de visuals, aangezien de film mij voor de rest echt helemaal niets te bieden had.

Ik vond het een prachtige film! De visuals zijn heerlijk, de film zuigt je vast. De verstilde beelden van een zwitsers bergdorpje zijn lief, maar er hangt ook een mysterieuze sfeer. Je blijft je als kijker continue afvragen waarom iets in beeld wordt gebracht, of wat het betekend, ik kan me voorstellen dat dat sommige mensen minder aanstaat. Maar, als je dat los laat kom je helemaal in de film, het verhaal is erg dun, van een plot is niet echt te spreken, maar de beelden, de ambiance, het mysterie, het is allemaal zo gemaakt dat je eigenlijk niet anders kunt dan erin verdrinken, mits je jezelf ervoor open stelt natuurlijk.
Ik heb, in tegenstelling tot mijn bovenbuurman, de abortus wel duidelijk meegekregen, ik kan me moeilijk voorstellen dat dat iemand is ontgaan eerlijk gezegd.

Misschien moet je gewoon de symboliek loslaten en deze film ervaren zoals je muziek luistert, of een warhol film kijken, het is een 'beleving' meer dan een verhaal.

Tja, wat moet je hier nou mee? Een filmisch gedicht met weliswaar mooie plaatjes én met een overvloed aan symboliek (waarvan de betekenis mij in veel gevallen ontgaan is), maar overdaad schaadt. Typisch zo’n plotloze art house film, die aan mij niet besteed is. Duidelijk alleen bedoeld voor de liefhebbers.