Todo Modo (1976)

Weirde film van Petri die je een soort crossover tussen extreme politieke satire en iets wat lijkt op grand guignol zou kunnen noemen.

Zoveelste samenwerking van Volonté, die weer geniaal is, en Petri,maar vergeten door de treurige omstandigheid dat de figuur van il presidente duidelijk is gemodelleerd naar Aldo Moro,die 2 jaar later zoals iedereen weet werd vermoord door Petri's kameraden.

Om het feest compleet te maken speelt Mastroianni dus ook mee,en hij krijgt het voor mekaar om overtuigend te zijn als intens gestoorde galgenjezuiet.

We hebben hier te maken met een grottesco in letterlijke zin,want de setting is in de Romeinse catacomben die als een soort comfortabele bunker zijn ingericht.Moet ook wel,want buiten is een mysterieuze epidemie uitgebroken waarvoor de notabelen naarstig zijn gevlucht.

Grand guignol zei ik,want 1 voor 1 gaan de bureacraten en industrielen op onprettige en gewelddadige manieren dood,terwijl de overlevenden nog gekker en over the top lelijker en kwaadaardiger worden dan ze al waren.

Klinkt allemaal geweldig,maar helaas was Petri blijkbaar zo gefrustreerd over het uitblijven van de Grote Proletariese Revolutie dat de man zelf een beetje overspannen was tijdens het regisseren.

Daarvan getuigen ook de veelvuldige,buitengewoon irritante en disfunctionele zoom-ins ,terwijl de eenheid van plaats niet wordt gecompenseerd door een geloofwaardige dynamiek binnen het verhaal.

Tenslotte nog even vermelden dat de structuur van de film gebaseerd is op de spirituele oefeningen van Ignatius van Loyola.Wat u waarschijnlijk geen hol zegt,en dat is maar goed ook.

Score van Morricone.