Kagami no Onnatachi (2002)

Beetje een vreemde film. Ik heb geboeid zitten kijken, maar moest mijn best doen het wat gekunstelde en erg gedragen acteren te accepteren. Vooral de grootmoeder voelt soms wat gedateerd aan. Ook de dialogen, met name in het begin, irriteren wat. (“Het regent buiten!” “Regent het buiten?!”) De personages kijken traag op, schuifelen als komend van een andere planeet door het beeld, veelal passief en vooral lijdend. Het is de soundtrack die me over deze hindernissen heen helpt.

Net als Kurosawa’s Rhapsody in August houdt de film zich bezig met de gevolgen van de bom op Hiroshima, maar waar Kurosawa de drie generaties vanuit een sociologisch perspectief scherp tegen elkaar afzet, gaat deze film kleiner te werk, minder opdringerig en gericht op het persoonlijke leed van drie vrouwen die elk in hun eigen eenzaamheid opgesloten zitten en hun weg tasten door een dichte, troosteloze mist, op zoek naar elkaar, maar vooral ook naar zichzelf.

De soundtrack is deze keer niet de typische pianomuziek met wat makkelijke deuntjes of akkoordjes, maar een compositie die doet denken aan een moderne kameropera. Boeiend en voor mij een belangrijk element dat me aan de film bond. Visueel mooi, somber in toon en met een paar uitmuntende scènes waar personages, beeld en muziek fraai samenkomen. Bijvoorbeeld de geweldige slotscène: dat is muziektheater geloofwaardig in het medium film vertaald.

De symboliek is hier wel erg aanwezig, zowel in beeld als in gesproken woord. De muziek vind ik misschien ook te prominent, maar is inderdaad wel sterk en draagt de film. Gelukkig nog steeds een beetje atonaal zoals in de films uit de jaren 60 en 70. Yoshida's stijl blijft toch wel heel fijn. Hier gaat het meer richting wat Jissôji deed, zoals in de lo-fi Eros trilogie van tussen 89-92, maar dan zonder de lo-fi en zonder de eros. Maar zijn eigen Ningen no Yakusoku (1986) was volgens mij ook al wel gelijkaardig in stijl.