Zu Neuen Ufern (1937)

Wat een film! Naar verluidt Zarah Leanders eerste muziekfilm. Het verhaal is een draak, deze 'tragische' liefdesgeschiedenis, die zich afspeelt in Engeland en Australië, maar het bioscooppubliek van destijds zal er van gesmuld hebben. De film heeft natuurlijk niks Australisch, eerder iets Pruisisch, maar hé, we schrijven 1937, dus bedoeld om op subtiele manier het verdorven en decadente leven van de Angelsaksische wereld aan de kaak te stellen. Joseph Goebbels wist echt wel wat hij deed, maar het moest tussen de regels want het publiek zat niet op propagandistische praatjes te wachten. Het wilde vermaakt worden en ontsnappen aan het leven van alledag.

Deze film kijk je vooral voor Zarah Leander. Ze was geen groot actrice, maar haar uitstraling op het witte doek was fenomenaal en dan die stem! In deze film zingt ze twee wereldberoemde schlagers, het uitdagende 'Yes Sir!' en het melancholieke 'Ich steh im Regen, und warte, auf dich', beide van de hand van operette- en schlagercomponist Ralph Benatzky. Het ergste is dat ik in mijn jeugd alle originele platen heb gehad (78 toeren, van schellak) van haar liederen en die op een moment van verstandsverbijstering heb weggegeven.

Leanders ster was rijzende eind jaren dertig. Na het vertrek van Marlene Dietrich zaten de nazi's met hun handen in het haar; er moest een nieuwe vrouwelijke ster komen, mannen waren er genoeg. De Hongaarse Marika Rökk deed haar best, maar was het toch net niet. Kristina Söderbaum, de vrouw van regisseur Veit Harlan, was zeker een ster, maar werd door het publiek spottend 'Reichwasserleiche' genoemd omdat ze nogal eens een vrouw moest spelen die door verdrinking om het leven kwam. Maar ze konden geen van beiden zingen. De Zweedse Leander kon dat wel en had een magnetische uitstraling. Ze wist gaandeweg behendig uit handen van de nazi's te blijven, liet zich uitbetalen in Zweedse kronen en zette in 1943 na de film 'Die Grosse Liebe' een punt achter haar carrière. Goebbels had het nakijken.

Terug naar deze 'Zu Neuen Ufern'. De titel slaat natuurlijk ook op het naziregime, het 'Duizendjarige Rijk'. Gaandeweg krijgt deze film en het noodlot van zangeres Gloria Vane (Leander) je toch in z'n ban. Ze offert zich op voor haar grote liefde, die te laat beseft wat hij heeft verloren. Als ze zingt 'Ich steh im Regen' kun je me opvegen hoor. De film heeft toch een soort happy end, want ja, dat moest nu eenmaal in die tijd. Nu nog trouwens.