Sense and Sensibility (2008)

Uitstekende BBC-miniserie, ook de moeite waard wanneer je de film van Ang Lee reeds kent. Prachtig in beeld gebracht en uitstekend gespeeld. Mooie muziek ook. Het verhaal blijft een onverwoestbare klassieker.

Alleraardigste versie. Met de film was niets mis en je zou je kunnen afvragen waarom ze het verhaal voor de zoveelste keer gaan verfilmen, maar ik vind dat deze serie wel degelijk iets toevoegt. Alleen al door de vorm is er veel meer ruimte voor karakterontwikkeling en komen de bijpersonages beter tot hun recht.

Bovendien is het een BBC-serie, dan weet je dat je kwaliteit kunt verwachten. En inderdaad, de acteurs zijn goed op hun plek, de locaties zijn mooi, de kostuums heerlijk om naar te kijken en de muziek passend. Verder weinig verrassends aan deze versie, behalve dan de nogal uit de toon vallende openingsscène.

Het personage Marianne kan ik niet altijd goed uitstaan, maar dat wil ik niet aan Charity Wakefield wijten - ik ben zelf meer het Elinor-type. Hattie Morahan is erg geslaagd als de beheerste maar allesbehalve gevoelloze oude zus. Het jongste zusje vond ik trouwens ook een leuke toevoeging, ik vond dat ze erg naturel speelde. David Morrissey maakt het in mijn ogen nogal vreemde huwelijk tussen Colonel Brandon en Marianne nog een beetje geloofwaardig. John en Fanny Dashwood waren, zoals dat hoort, afschuwelijk, en hun zoontje ook. Alleen Anne Steele, het domme zusje van Lucy, vond ik wat te overdreven.

Er gebeurt voor mij te weinig in het verhaal om welke versie dan ook tot mijn favorieten te laten behoren. In feite gaat het om liefdesverdriet en luxeproblemen. Dat neemt echter niet weg dat ik inmiddels meerdere keren naar Sense and Sensibility heb gekeken en dat ik er altijd van kan genieten. Je krijgt precies wat je verwacht; ook helemaal niet vervelend.