Yoru no Shanghai (2007)

Visueel mooie film met een homogeen kleurenpalet waarmee wazige achtergronden en sfeervolle beelden van Sjanghai, zowel weids als intiem, ingekleurd worden. Vooral Wei Zhao - haar Chinees is hoogtepunt van de weinig bijzondere soundtrack (voor de liefhebber is Green Tea een aanrader) - zet een leuk om te volgen rol neer, maar een gevoel van belangeloosheid lag bij mij steeds op de loer. Één subplot doet naar meer verlangen, de anderen irriteerden vooral met flauwe humor; Het geheel zeer cliché en wat sentimenteel. (Ding-Dong Hollywood, remake een idee?).

Toch enkele sterke scènes gezien, m.n. in de tweede helft van de film, maar na gisteren Zhang's Mu Guo gezien te hebben was deze film toch een kleine teleurstelling.

Ook bij deze film van Zhang Yibai weer weinig stemmen. Een aardige film, maar wel de minste van hem die ik tot nu heb gezien en dit komt vooral door het gebrek aan focus. Hier zijn met name de personages voor verantwoordelijk, want er zitten een aantal bij dat of niet bijster interessant is of gewoon irritant. Het is wat dat betreft terecht dat er vooral aandacht aan de taxichauffeuse en de cosmetica expert wordt besteed, toch de meest ronde karakters, waarbij er zeker sprake is van een mooie wisselwerking. Toch wel jammer van de andere personages, want Zhang bewees zelf al eerder in Spring Subway dat je best een film kan maken rondom een meerdere karakters zonder dat één of meer van hen inboet qua interessantheid.

Wat wel erg mooi was, waren de beelden, wat dat betreft stelt Zhang niet teleur. Hoogtepunt was wat mij betreft de scènes met de lippenstift op de autoruiten en de weg. Werkelijk prachtig, net als de shots waarin de lippenstift weer uitgewist wordt. Jammer is alleen dat de soundtrack een beetje achterloopt, iets te poppy naar mijn zin.

Lichtelijk teleurstellend dus vergeleken met ander werk van Zhang, maar toch zeker aangenaam bij tijd en wijle. 3,5*.

Minste Yibai Zhang.

Dat komt vooral door een wat gebrekkige focus en een wat flauw eerste half uur, waarin de humor iets teveel overheerst. Nochthans was dit op papier een film die me absoluut moest liggen. Zhang is een romantische virtuoos, taalbarrieres vind ik doorgaans geweldig en de mix tussen modern China en Japan is er eentje die me zeker aanspreekt. Gooi Naoto Takenaka er dan nog bij en wat kan er eigenlijk misgaan?

Het antwoord is eenvoudig: de humor. Ik vond Takenaka echt vervelend in deze film. Z'n personage pastte absoluut niet, net zoals die vertaler. Ze halen telkens de sfeer uit de film. Sfeer die er verder wel is, want telkens het verhaaltje van Zhao Wei gevolgd wordt zie je waarom Zhang zo'n sterk regisseur is. Zelfs ondanks de wat kleffe soundtrack weet hij een erg mooie band te scheppen tussen de twee hoofdpersonages.

De scene met de lippenstift steekt er hoog bovenuit. Had de film zich iets meer op dat soort taferelen gericht dan was er makkelijk een halve ster bijgekomen, maar nu zorgen de komische momenten voor iets teveel terugval. Visueel heb ik Zhang trouwens ook al beter gezien, al zitten er om zich ook wel genoeg mooie plaatjes in deze film.

Hij heeft recentelijk nog een paar nieuwe films uitgebracht, toch maar eens naar op zoek gaan want slechte films heeft hij nog niet gemaakt. Zelfs deze iets mindere film is nog steeds dik de moeite waard.

3.5*

Op voorhand verheug ik mij al op een film met in de hoofdrol Wei Zhao, een actrice die met haar sterke mimiek vrijwel altijd garant staat voor uitstekend acteerwerk. Soms valt dat tegen, zoals deze film.

Er is weliswaar weinig mis met de vertolkingen van Zhao en haar tegenspeler Masahiro Motoki, maar het verhaal is allesbehalve sprankelend. Met name in het middengedeelte is het veelal een herhaling van zetten. De kolderiek bedoelde intermezzo’s met Naoto Takenaka vond ik bovendien al vrij snel irritant.

Tevergeefs heb ik zitten wachten op het moment waarop de film echt op gang zou komen. Jammer, maar helaas.