Hyazgar (2007)

Opnieuw een film welke zich afspeelt in Mongolië, wederom ook eentje niet van Mongoolse hand - daar lijkt Byambasuren Davaa nog altijd de enige in te zijn geweest. Maar gelukkig hoeft niemand daar over te klagen want ook want Lu Zhang doet nergens onder voor het "typische Mongoolse gevoel" dat hij in deze film verbergt.

Hij speelt niet alleen met mooie plaatjes om dit te bereiken, maar benut de tijd die hij heeft om zijn personages te ontwikkelen, langzaam naar elkaar toe groeiend. We maken kennis met Hungai, vrouw en dochter - een klein Nomadengezin in Zuid-Mongolië waar het groene steppenland langzaam word opgegeten door de groeiende woestijn. Het is hierdoor dat Hungai het als zijn plicht voelt boompjes te planten en het groen van zijn land te behouden. Zijn plichtsgevoel is zo sterk dat hij zich niet in staat voelt met zijn vrouw en zieke dochter naar een ziekenhuis in de vergelegen hoofstad Ulaanbaatar te reizen. Hungai blijft achter met een fles vodka, wat koeien en wat paarden. Dit is ook het moment dat zijn leven langzaam een andere wending zal nemen als er op een niet zo'n nuchtere nacht een Noord-Koreaanse vluchtelinge en haar zoon om onderdak vragen.

Al doen ze dat wel in hun eigen taal; woorden die Hungai niet spreekt. Ironisch genoeg wordt Hungai wederom geconfronteerd met het groeiende probleem van zijn dochter, welke door een ziekte haar gehoor kwijt raakte. Communiceren met de vreemden van ver gebeurd dan ook met handen en gezicht. Zhang gebruikt dit aspect dan ook in zijn volledigheid, - en al snel ontstaat er een band tussen Hungai en het jongetje - eentje die hij met zijn dochter aan het verliezen was. Zelfs de moeder (Bekend van Ki-Duk's "The Isle"), lijkt ondanks pogingen verder te reizen een gevoel te krijgen om wat langer dan een nacht te blijven bij deze man.

Hoewel afgespeeld in een primitieve setting, wel degelijk een verhaal van alle tijden. Personen groeien mee met de tijd, zelfs al leven zij met het simpelste dat het leven biedt. Zhang registreert de prachtige omgevingen; wijd uitgestrekt zandlandschap, riviertjes, steppen en zelfs een mini winkeltje omgeven door kilometers 'niets' om sigaretten te kopen. Zhang verteld zijn verhaal van een afstand, nooit gefocust op een klein object, nooit een close-up van een gezicht. Hij gebruikt enkel pans om zijn personages te volgen nadat deze constant letterlijk uit het gekozen frame lopen. Hierdoor eindigen zijn shots vaak in een resultaat waar niets te zien is, enkel een lege vlakte waar we enkel het geluid horen van de wind, het knapperende vuur of krekels in de avond.

Ik heb weer genoten, - vooral de manier waarop Zhang in het langzame tempo en de weinige woorden zijn personages laat bewegen en naar elkaar toe laat groeien is fijn te genieten. Verder ook geen enkele keer muziek om beelden bij te staan, alleen het zingen van trotse mensen met ieder hun problemen en behoeftes dient als een taal niet gebonden aan tijd, plaats of taal.

Ik twijfel om een half meer - misschien de volgende keer.

4.0/5.0