Non Si Sevizia un Paperino (1972)

Schokkende film van Fulci wat jaartjes gemaakt voor zijn bekendere hardgore flix zoals Zombie en City of the living dead. Zeker een van de betere, vrij solide en meer schokkend vanwege het onderwerp (kindermoorden) dan vanwege goorheid.

Eén van de weinige Fulci-films met een degelijk verhaal en dito sfeeropbouw. Het thema van de film is vrij gedurfd: hier worden de moorden immers niet gepleegd op overspelige tieners of knappe twintigers, maar op kinderen van ongeveer 12 jaar! Helaas zijn de meeste moorden off-screen, waardoor het gore-gehalte enorm laag te noemen is -zeker naar Fulci-normen. Toch weet Fulci zijn publiek middenin de film te shockeren met een lange, pijnlijke realistische martelscene.

De meest onvergetelijke scene is ongetwijfeld diegene waarin de naakte hoofdrolspeelster een kleine jongen verleidt. Dit zou heden ten dage voor heel wat opschudding veroorzaken, maar blijkbaar was dit in de 70's geen enkel probleem voor de censuurcommissie.

Eigenlijk is "Don't torture a duckling" vooral een stevige who-done-it thriller met hier en daar een fijne horror-touch, rijkelijk gekruid met Italiaanse bimbo's, slechte dubbing en cheesy special effects.

Mijn oordeel: een zeer goede 4/5

Deze film werd vroeger in de Beneleux uitgebracht onder de titel: DE LANGE NACHT VAN HET EXORCISME...

Met duiveluitdrijving heeft de film echter niets te maken. Toch vind ik het scenario qua opbouw beter dan bij de meeste andere Fulci films. Een door velen toch gewaardeerde Italiaanse giallo.

Ik sluit mij aan bij Patat (klinkt als een Belgische sekte).
Grappig om te zien dat Fulci blijkbaar iets heeft met iemand's hoofd op de rotsen tot moes te laten stuiteren.' Een trucje dat hij een paar jaar later ook toepast in "The Psychic".

Interessante giallo waarbij ik vooral de mooie Zuid-Italiaanse settings en enkele boeiende scènes (vrouw wordt mishandeld met kettingen op Beyond-wijze) onthoud. Met momenten is de film wat traag en naar Fulci-normen nogal braaf. Don't Torture A Duckling moet het vooral hebben van een degelijk opgezet verhaal en minder van de gore waardoor Fulci later zo legendarisch werd.

Had deze DVD graag mee willen nemen uit je favoriete winkel 'Forbidden City'. Het hoesje van deze film heeft me altijd gefascineerd. Dat jongetje dat je onder water ziet. Erg eng plaatje . Maar 45 euro was me toch wat teveel helaas. Jammer dat er geen reguliere uitgave is van de film.

De eerste Fulci film die ik zie die goed gemaakt is. Mooi geschoten, voor een keer geen rommeltje, erg sfeervol, Barbara Bouchet en behoorlijk spannend! 3,75*

Dat is een feit. Één van de films dit waar ik het meest naar uitkijk. Welke uitgave heb jij Quentin?

Ik heb de regio 1 uitgave geleend, mocht ik deze prima release voor een schappelijke prijs tegenkomen schaf ik de film aan.

Wordt opnieuw uitgebracht in de VS met een adviesprijs van 15 dollar .

Uitstekende giallo met o.a. Barbara Bouchet en Tomas Milian die het vooral van de suspense moet hebben. Echte gore a la fulci momenten zijn spaarzaam maar miste ze absoluut niet. In een ouderwets Italiaans dorpje worden kleine jongetjes vermoord en zo'n beetje het halve dorp is verdacht. Vaak heb je wel snel door wie de moordenaar is maar in dit geval weet Fulci het lekker wazig te houden tot laat in de film. Heel mooi in beeld gebracht ook met als hoogtepunt de geweldige kerkhofscene waarin iemand bruut tot zijn einde komt. Klein minpuntje vond ik wel de Engelse dub, vooral in het begin stoorde ik me daar een beetje aan. Op den duur heb je er niet zo'n erg meer in maar zou hem toch graag eens in het Italiaans zien.

op de poster is wel al een grote spoiler te zien

Toch een beetje een tegenvaller dit. Had onlangs weer eens een Fulci gezien en was wel in de stemming. Op basis van de verhalen (oa. op MM) deze uitgekozen.

De Engelse dub was heel erg wennen (eigenlijk wende het helemaal niet). Verder was het vaak fraai gebruik van locaties, maar de rest gaf toch niet heel veel voldoening: geen spanning, geen 'superstilering', geen schokeffecten en/of gore toestanden.

Dat had ik vooraf gelezen (oa dus hier), maar vond dat de Fulci hand toch wel een beetje miste en dat er daardoor onvoldoende overbleef voor een écht onderhoudende film.

Zou wel een dvd willen hebben met Italiaanse dub en engelse subs.

Helaas, Mochizuki Rokuro, was het ook voor mij een tegenvaller. Niettemin leuk om gezien te hebben.

Eigenlijk kon me maar weinig bekoren. Verhaal, plot, sfeer, muziek, gore; het was allemaal even matig. De Engelse dub maakte het geheel nog rommeliger.

Doordat ik een echte genre-liefhebber ben kom ik nog wel op 2** uit.

Gisteren The Beyond gezien, vond ik ook een stuk beter. Maar ik denk dat Fulci mij gewoon niet zo ligt, want ik heb nog geen enkele topper kunnen ontdekken.

The Beyond is ook wel mijn favoriet. De films van Fuci zijn meestal niet te best vind ik, het rammelt aan alle kanten, maar het voelt gewoon goed. Het straalt liefde voor de gore uit en alleen daarom mag ik Fulci (en Argento, etc) graag.

The New York Ripper is inderdaad een stuk beter.

@ Lord Flasheart: Zombi 2 al eens geprobeerd?

@ Mochizuki: Dat Fulci langs alle kanten rammelt heeft net een omgekeerd effect vind ik. Door zijn plotholes en onlogische wendingen creëert hij een surrealistische sfeer waarin alles kan en niets is wat het lijkt.

Nee, maar klinkt wel goed. Ik heb echter eerst La Casa dalle Finestre Che Ridono op het programma staan. Weer eens een andere giallo-regisseur.

@ Lord Flashheart: Eventjes off-topic, maar ik sluit me aan bij Halcyon's tip. Zombi 2 is zeker en vast een aanrader vind ik, voor mij is het althans de beste Fulci (nog beter dan The Beyond dus). Werkelijk smerige zombies, een solide verhaal met een macabere uitkomst, pittige gore,... Ook House by the Cemetery zou ik je nog durven aanbevelen, waarbij vooral de sfeer en spanning me bevielen (die bij Fulci toch vaak ver weg is tijdens mijn kijkbeurten).

Halcyon's aanvoelen wat betreft Fulci's plotholes/vlakheden/... deel ik niet: ik twijfel niet aan jouw persoonlijk gevoel erbij, maar wel denk ik dat het 'creëren van een surrealistische sfeer' vaak nogal snel gebruikt wordt om een film met een zwak script goed te praten (wie weet heb ik het ook soms al onbewust gedaan ). In elk geval tref ik bij Fulci, afgezien van The Beyond, eigenlijk praktisch nooit een surrealistische sfeer aan, en al zeker niet bij deze Don't Torture a Duckling.

De film begint bijzonder warrig en ziet er aanvankelijk vrij lelijk uit vind ik. Naarmate de film vordert, weet deze zich gelukkig nog te ontplooien tot een vrij goed volgbare detectivefilm waarbij het voor mij helaas iets te snel duidelijk was wie de moordenaar was. Qua spanning vond ik de film teleurstellen: er zitten bitter weinig scènes in waarbij je op je nagels zou kunnen bijten, dit ten gevolge van de vaak bruuske montage die scènes afbreekt net op momenten dat ze spannend zouden kunnen worden (wat ik wel waardeerde bij momenten, met als beste voorbeeld de jongen die de autoband van de jonge vrouw wil vervangen. Wanneer deze vraagt of hij als beloning liever een kus dan geld wil, en je de jongen vervolgens ziet grijnzen, zie je meteen erna het lijk van de jongen dat in een plas dobbert: deze montage liet toch wel een indruk na op mij). Fulci had blijkbaar ook absoluut niet de intentie om van deze film een horrorfilm te maken: geen spanning of gore, maar gewoon een detectivefilmpje waarbij je naar de identiteit van de moordenaar raadt. Helaas blijft het scenario wat vlakjes, missen de personages enige uitdieping en is het één en ander nogal bij de haren gesleurd. Niets nieuws onder de Fulcizon natuurlijk.

Met het camerawerk had ik niet zoveel: de locaties waren wel mooi, maar verder blijft er weinig hangen. Wel merkte ik enkele fijne tiltbewegingen en focusveranderingen op, en vond ik de scène waarin een kleine jongen aan het begin van de film de naakte jongevrouw ziet (doorheen een waas ten gevolge van de vloeistof in een soort aquarium in het midden van de kamer) best bijzonder uitgevoerd. Net als Patat vond ik deze scène trouwens ook intrigerend, en vormde ze het eerste 'hoogtepunt' na de zwakke eerste 10 minuten.

Hoogtepunt van de film is de martelscène van 'La Marciara', vooral te danken door de nadrukkelijke aanwezigheid van de liedjes die tijdens de scène te horen zijn: eerst een up-tempo poplied, vervolgens een soort van trieste klaagzang. De combinatie met de behoorlijk brute en bloederige aanvallen van de belagers zorgt voor een bevreemdende, intense ervaring.

Dit gezegd zijnde, heb ik zo ongeveer het beste van de hele film gezegd geloof ik. Ook dit is voor mij weer een Fulcifilm geworden die niet bepaald een hoogvlieger blijkt te zijn. Ik ben blij dat ik hem gezien heb, want er zitten enkele interessante dingen in (de slow-motion dood van de priester, die alvorens de grond te raken eerst nog eens flink met zijn gezicht tegen de rotswand schuurt, was aardig uitgevoerd, ook dankzij de begeleidende voice-over en muziek, maar ik hoef hem niet per sé snel nog eens opnieuw te bekijken.

2,5*

@ Friac: Dat van die surrealistische sfeer is op deze film niet echt van toepassing. Heb ik dat ergens geschreven dan? Ik kan het me niet meer herinneren . Bij The Beyond had ik in elk geval wél dat gevoel, net als bij Soavi's La Chiesa en La Setta en wellicht nog een resem andere Italiaanse films. 't Hoeven niet persé plotholes te zijn, het kan ook gaan om een fragmentarische aaneenschakeling van sfeervolle scènes die op het eerste zicht niet aan elkaar gelieerd zijn (dan denk ik aan Soavi). Gewoon een foefje om een algemeen gevoel van madness te creëren.

Aparte kijkervaring. Op een prettige manier gedateerd.

Originele manier van filmen in ieder geval.

Ik zag de versie met Engelse dub. Dat leidde wel wat af, hoewel de italiaanse dubs uit die tijd vaak ook slordig gemaakt zijn.

Barbara Bouchet is een schoonheid. Pfew.

Belgische poster

Sfeervol filmpje met een aamtal leuke wendingen en gore momenten. Geen hardcore Fulce, maar meer een thriller a la Deep Red van Argento.

3,5*

Mmm, inderdaad op sommige vlakken gedateerd. Het dode kind in de waterbak en de priester die langs de rotswand schuurt zien er gigantisch nep uit, maar het mishandelen van de 'heks' met de kettingen (voor mij toch wel hèt hoogtepunt in de film) ziet er nu juist wèl weer heel overtuigend uit!

Door de vele plot(wisselingen) weet Fulci de aandacht wel lang vast te houden.

Ik moet tot mijn schaamte bekennen dat Don't Torture a Duckling mijn eerste Fulci is. Maar tevens moet ik bekennen dat het smaakt naar meer. Heerlijk sfeervol welke ondersteund wordt door prima muziek, interessante personages, situaties en cinematografie. Geen moment had ik problemen met de dubbing of de gedateerdheid. Beste en sterkste scène is zonder twijfel de aanval op de zigeunerheks op de begraafplaats.

Mooie film met een lekkere sfeer en geweldige muziek. Vooral bij de erg mooi in beeld gebrachte mishandelscene.
The New York Ripper is nog een stuk beter, maar deze is ook goed.