Yume Nara Samete (2002)

Best interessante film.

Door de titel ga je inderdaad de film binnen als remake, maar het ligt toch aardig wat complexer. Uiteraard zijn er veel parallellen te vinden, zelfs erg kleine details die in beide films voorkomen (zoals de visjes).

Anderzijds is dit een film waarbij ik me afvraag of mensen nog over een remake zouden spreken wanneer de titel niet Perfect Blue zou zijn. Want er zijn ook zeker zoveel verschillen, en aardig ingrijpende ook.

Kon's Blue ging over het zangeresje en hoe de entertainmentwereld zo iemand opslurpt, Sato's Blue gaat eigenlijk veel meer over de stalker en hoe zo iemand's leven in functie staat van een idool. Het is bevoorbeeld grappig dat er in beide films een fysiek zichtbare transformatie is van een personage, maar hoe het toch compleet anders uitgewerkt wordt.

Dat maakt Sato's Blue meer een revisioning van het basisconcept (jong meisje dat onderaan de idool ladder bungelt en het erg graag wil maken) dan een gewone remake. Daarbij is ook bijna het hele slasher deel gecut en is deze film veeleer een drama.

Sato speelt met een erg leuk idee hier (living the life) en werkt het ook zeer interessant uit, jammer genoeg wil de film op andere fronten niet zo mee. Visueel is het echt gewoon te karig, gaande van camerawerk tot props (dat volvotje). Theme song is wel weer erg mooi, maar wordt aardig wat herhaald (wel functioneel), dus na een tijdje is de lol daar ook wel vanaf.

Voor fans van Kon's versie is het toch best interessant. Zeker om te zien hoe Sato's benadering eigenlijk helemaal anders is. De film zelf biedt z'n eigen origineel uitgangspunt, enkel de visuele uitwerking laat Sato wat in de steek.

3.5*

Typisch om Onderhond hier steeds te zien staan met een review die stukken beter verwoord is dan diegene die in m'n hoofd aan het brouwen was.

Dat terzijde, mijn poging:

De anime helemaal in het begin van dit jaar gekeken, en toen ook deze ontdekt. Bleek wel moeilijk te vinden te zijn. Wat me direct opviel tijdens het kijken was dat ik weinig raakpunten vond met die gelijknamige anime. Deze beviel me uiteindelijk wel beter, en ik denk dat dit voornamelijk te danken is aan de soundtrack, die me meerdere malen met kiekenvel en rillingen wist te raken.

Zoals mijn geteerliefde vriend hierboven al aanhaalde, mocht het voor mij wel wat minder.

Ook een plus aan deze waren de 2 main actors. Vooral die Nao Omori. Ik krijg steeds een goed gevoel als hij eens in beeld verschijnt. Wat een sprekende verschijning.

Visueel gezien heb ik geen negatieve opmerkingen, je verwacht enkel wat beter met zo'n poster. So what karig, het paste allemaal prima in the picture.

Zeker niet slecht. 4.0*

Ik snap bovenstaande reviews totaal niet, behalve dat het weinig met Perfect Blue van Satoshi Kon te maken heeft...

Visueel lelijk. De film weet niets van de visuele pracht van de poster over te brengen. Shots worden vrij willekeurig gekozen zonder gevoel voor diepte of esthetica. Die kleurlampjes. Scènes worden vaak extreem lang uitgesponnen waardoor de spanning ver te zoeken is.

De audio... Naast alle vage popnummers die met name in het begin werden gedraaid werd ik knettergek van het herhalen en herhalen van de titeltrack. Ik begrijp dat het belangrijk is in de film maar de tijd die alleen dat nummer inneemt is immens. En dan soms maar wat random shots van de omgeving en wat eendjes die in het water dobberen.

Het plot is achterlijk. Eigenlijk zegt dat alles.

Ik heb het gevoel dat de makers zeker iets wilden doen met Kon's versie. De film lijkt een sfeer op te willen roepen als Kon's versie maar doet daar audiovisueel absoluut niets mee. Wat daardoor overblijft is een hele scheve film waar ik mij van begin tot eind aan heb geërgerd. Wanproduct.

0,5*