La Soupe aux Choux (1981)

Dit is een compleet absurd verhaal. Jean Girault waagde zich zelfs aan de speciale 'effecten' die echter niet van al te beste kwaliteit zijn. Gelukkig is de Franse bekkentrekker Louis de Funès in absolute topvorm. En voor de liefhebbers van winden laten, aan deze prent kan South Park niet eens 'rieken'...

Was vroeger altijd lachen met Louis De Funès films en ze werden ook vaak uitgezonden op de Duitse TV. Het verhaal is best absurd maar wel leuk en ook regelmatig grappig. Vooral de scheten na het eten van de koolsoep zijn hilarisch. Het einde was trouwens goed.

Louis de Funès en de kolensoep

Normaal gezien kijk ik altijd wel uit naar de volgende de Funès film in mijn collectie maar La Soupe aux Choux sprak me niet zo aan en de reden hiervoor was de toevoeging van aliens. Het was al eerder gebeurd dat er buitenaardse bezoekers kwamen opdraven in een film van de Funès, zo had je twee jaar eerder Le Gendarme et les Extra-Terrestres die ook door Jean Girault geregisseerd was, maar dat vind ik juist één van de mindere films uit de Gendarme saga. Dit leek me dan ook niet echt weggelegd te zijn voor mij maar het is nog altijd wel een film van de één van mijn favoriete Franse komieken dus wou ik de kans wel wagen.

Maar jammer genoeg waren mijn verwachtingen vrij spot-on doordat La Soupe aux Choux een niet al te grappige film is geworden. Nochtans vond ik het uitgangspunt met Glaude en Bombé op zich nog wel leuk en levert Girault hier een bij vlagen leuke ode aan vriendschap af maar er wordt teveel geconcentreerd op scheten en dergelijke. Een soort humor dat niet aan mij besteed is en het was werkelijk pijnlijk om te zien dat de Funès zich tot dit niveau liet verlagen. De eerste confrontaties met de alien zijn nog redelijk (vooral vanwege de Funès) en dan lijkt de film even een andere richting op te gaan. Francine komt terug maar als 20-jarige en dat vloekt natuurlijk met de oude Glaude. De film schiet in een hoger tempo en het verschil tussen Francine die vastbesloten is om deze keer wel van het leven te genieten en Glaude die eigenlijk zijn vrouw terug wilt is erg leuk. Jammer genoeg verdwijnt Francine redelijk snel terug uit de film en zijn we terug bij af. Mocht de film zich meer hebben geconcentreerd op dit stuk, dan had het een veel leuker resultaat kunnen zijn maar helaas.

De special effects zien er niet uit, iets wat erg snel duidelijk wordt maar wat mij nog het meeste stoorde was elke twee minuten datzelfde godverdomse nummer. Op zich nog niet zo'n slecht liedje want de DVD gebruikt het ook bij het menu en toen vond ik het wel iets hebben maar het wordt continu (maar er gaan dan ook echt geen 5 minuten voorbij precies) gebruikt in de film. Erg vervelend in ieder geval. Het is de eerste keer trouwens dat het me opvalt dat de Funès er echt niet goed bij is. Ik heb het merendeel van zijn latere films gezien maar hier ziet hij er serieus ziek uit. Toch weet er hier wel op zich weer een leuke rol van te maken. Het overvloedig drankgebruik zorgt voor een aantal amusantere scènes en ook de dialogen met de alien (voordat die Frans begon te spreken) zijn redelijk leuk. Jacques Villeret, die trouwens niets met de Gendarme reeks heeft te maken i.t.t. wat hier wordt beweerd, is redelijk als alien. Wel tof trouwens om Claude Gensac in een kleine bijrol te zien. De actrice is toch wel een bekend gezicht in de Funès zijn films en is hier te zien als Amelie Poulangeard, de vrouw in het politiekantoor dat de UFO ziet. Jean Carmet vormt trouwens nog wel een geslaagde combinatie met de Funès maar wordt te weinig gebruikt.

Neen, ik geef niet vaak een onvoldoende aan het werk van de kolerieke Fransman maar La Soupe aux Choux verdient ze wel. Girault heeft in ieder geval leukere films met de Funès op zijn naam staan. Op zich nog een handvol leuke scènes maar ik had de film veel liever de richting met Francine zien uitgaan dan menig scheet dat je nu te zien krijgt.

2*

Een erg leuk eerste half uur. Een komische De Funès die lekker driftig en met veel misbaar te keer gaat. Grappige intermezzo's met de alien. En ja, schetenhumor. Dat klinkt gemakkelijk (is het ook wel) en is bovendien ook ongewoon als vorm van humor in een film van De Funès. Maar goed. Het zij zo. Ik heb er wel om moeten lachen.

Na alle grappige hectiek stort de film met nog een vol uur voor de boeg echter volkomen in. Niet meer leuk. Alle toevoegingen en plotwendingen falen vanaf dat moment op het humoristische vlak alsook op het dramatische vlak.

Het ergerniswekkende getreiter op de synthesizer dat bijna elke minuut in dat laatste uur de oren tergt, vormde trouwens een belangrijke factor bij de bepaling van de mate van waardering voor de film.

Een komedie die even z’n tijd heeft moeten nemen om me te overtuigen. Aarzelend begin en humor die me niet zo ligt (het schetengedeelte). De presentatie van de marsmens ging er bij mij ook over, zo slecht dat het ook weer een beetje leuk werd, of het nu intentioneel slecht gedaan was of niet. Maar nadien werd het beter, gek genoeg, met de introductie van de Funes z’n dooie vrouw. Nog absurder en gaandeweg leuker.
Het gaat om de verfilming van een novelle en ben eigenlijk wel benieuwd hoe leuk het boek zelf is. Ben blij dat ik er mee doorgezet heb en een herziening valt zelfs niet uit te sluiten. De repetitieve muziek mocht er van mij trouwens ook meer dan zijn, zeer passend.