Une Semaine de Vacances (1980)

Tegenvallend psychologisch drama over een onderwijzeres, die met zichzelf in de knoop ligt en een week de tijd krijgt om haar leven weer op de rails te zetten. Nathalie Baye gooit al haar natuurlijke charme in de strijd, maar hoewel ik daarvan erg geporteerd ben, is dat onvoldoende om er een goede film van te maken. Wel het bekijken waard, maar vooral vanwege de aanwezigheid van Baye.

"De kinderen vandaag gelijken niet meer op hun ouders. Wel op de tijd waarin ze leven".

"Het is gek hoe onwetendheid vooruitgang boekt, de jongste tijd..."

Heerlijke dialogen.

Weergaloos smakelijke vertelkunst onder de heren Galabru en Noiret. Om duimen en vingers vanaf te likken.

Eigenlijk overstemt dit bij mij het eigenlijke thema van de film : het onbereikbare dat ontstaat tussen leerling en leerkracht, ook al zit deze laatste boordevol ambitie.

Bernard Tavernier heeft mij al vele keren bekoord, ook met deze spontane, intieme prent, met ernst en met humor en vooral veel gevoel. Knap, zeer knap.

Het hoofdpersonage van Une Semaine de Vacances is wat in de war. Ze lijkt als het ware niet opgewassen tegen de rompslomp van het moderne bestaan. Het eerste kwartier was ik nog in de overtuiging ontroerd te kunnen geraken door een tedere bloem à la Delphine in Rohmers Le Rayon Vert, maar het madeliefje in kwestie bleek venijnige stekels te hebben. Behoorlijk antipathiek wicht. Het is één gezeur en geklaag over van alles en nog wat. De reden van haar 'dipje' lijkt er uitsluitend in te bestaan dat haar leerlingen 'in plattitudes schrijven' en 'Molière niet snappen'. De andere personages zijn al geen haar beter: Jean Galabru (van de Gendarmes films, ik zat heel de tijd te hopen op een CRUUUUUUUUUCHOT kluchtige woedeuitbarsting) speelt één of andere melancholische lapzwans van een vader die gans de tijd loopt te emmeren over zelfgeschreven toverfeeën sprookjes. Naar alle waarschijnlijkheid verkleedt hij zich soms zelf als toverfee, maar dat laat de film in het midden. Er is eigenlijk heel erg veel wat de film in het midden laat, het lijkt haast een bewuste stijlkeuze. We komen nooit te weten wat er nu eigenlijk schort aan het hoofdpersonage, de interactie met haar leerlingen, haar relatie die dreigt spaak te lopen... Is er in de moderne samenleving eigenlijk ooit wel een zinnige verklaring voor wat dan ook? Valt menselijke interactie nog te doorgonden, of blijft alles troebel door de engigmatische ruis der moderniteit? Wat spijtig dat we niet twintig jaar eerder geboren waren, toen alles nog klassiek en ondubbelzinnig was. Je hoort het al, eenvoudige provinciaal Tavernier heeft hier een soort Antonioni-light van proberen te maken. Was dat om indruk te maken op Cahiers du Cinéma die hem vanaf zijn eerste langspeler verguisde? Dan had Tavernier moeten weten dat Antonioni nu ook niet bepaald de lieveling des huizes bij Cahiers was. Tavernier heeft echt wel mooie films gemaakt later en wat goed dat hij in het ouder worden het waanidee van een Lyonese cinema heeft opgeborgen. Franse cinema gaat immers uit van de dichotomie dat films zich ofwel in de Stad (namelijk, Parijs) ofwel in La Campagne (het naamloze hinterland) afspelen. Een beetje Lyon als grootstad trachten te profileren en de personages geografische bespiegelingen laten maken, wat een pretentie.