Sêrâ-fuku to Kikanjû (1981)

Bij zo'n eerste aanblik hier verwacht je waarschijnlijk een lollig exploitatie filmpje, maar het is zo ongeveer het tegenovergestelde daarvan. Erg trage film met vele prachtige lange takes, en hoewel het uitgangspunt een hoop onzinnigheid met zich mee zou kunnen brengen, is het een klassieke yakuza vertelling geworden waarin een mooi coming-of-age verhaal zit verwerkt, maar dan nogal atypisch geschoten, waardoor ik het zo fascinerend vond. 'Idol' Hiroko Yakushimaru levert ook een prima acteerprestatie af. Vooral mooi is de scène waar ze een van haar gewonde onderdanen verzorgt, die vervolgens vindt dat ze naar zijn moeder ruikt en hulpeloos in haar schoot valt. Er zitten ook enkele geweldige sfeerscènes in, zoals die op de motor of bij een boeddhabeeld. Beetje zoals het eindeloze lummelen van in Masashi Yamamoto zijn films, maar hier enkel als soort van intermezzo. Wel toevallig is dat die lange takes me aan K. Kurosawa deden denken, en dan lees ik hier dat hij bij deze film assistent-regisseur was en zelfs in de film is te spotten. Op de eerste pagina van dat forum kan je trouwens veel informatie over deze film vinden. Ik heb de theatrale versie van 112 minuten gezien van Kadokawa met nieuwe custom subs. Er is ook nog een director's cut van 130 minuten, die een jaar later in 1982 is uitgebracht.

Op basis van de titel en de synopsis had ik een exploitatiefilm verwacht. Maar in plaats daarvan benaderd de film het onderwerp vrij serieus en naturel. Het is een sfeervol portret geworden. Mooi en apart filmpje.

Ik keek de theatrical versie. Op de blu ray van Arrow staat ook nog een directors cut die 20 minuten langer is.

3,5

Vond er maar weinig aan. Misschien met de verkeerde verwachtingen gaan kijken, ik verwachtte niet direct een exploitatiefilm maar toch wel stevige cult. Het blijkt een vrij flauwe actiekomedie met wat drama, maar op dat vlak vond ik het eigenlijk maar slappe hap. Film weet nooit helemaal de juiste snaar te raken waardoor zowel het drama als het meer actievolle gedeelte en de ook in ruime mate aanwezige kolder van me afgleden. De niet bijster interessante plot werkte ook niet mee. Pluspuntje, de film zag er verzorgd uit en de hoofdrolspeelster doet het niet onaardig (ze zingt trouwens ook de titelsong).

Vreemde film wel. Maar niet op de cultmanier die menigeen verwacht. Wel een film die tegelijk een nieuwe actrice en zangeres wilde lanceren als idol (de titelsong werd schijnbaar een een grote hit in Japan), het is deels bijna een parodie op een yakuzafilm compleet met over de top villain die geniet als anderen in pijn zijn en net doet alsof hij zijn benen niet meer heeft . Het einde is weer bijna melancholisch. En de ondertoon van de film is weer bloedserieus. Op papier past dat niet en dat doet het ook niet helemaal. Maar ik vond het erg intrigerend waar de film heen ging.

De lange versie die ik zag is ook wat aan de lange kant, maar blijkbaar hoe de regisseur de film wilde. En van die regisseur zag ik ook nog twee latere films waaronder het bijna meesterwerk Moving. Hoewel de toon van die film heel anders is zijn er absoluut stijlelementen hier al te vinden. Op een soort premature manier we.