The Brylcreem Boys (1998)

Niet-geslaagde film over een Canadese en Duitse soldaat die strijden om het zelfde meisje ...

*' 1,5 op 5 *'

Beetje merkwaardig oorlogsdrama.

Drama is dan ook te zwaar omschreven want op een enkele scene na wordt het nergens emotioneel.

En dat is gelijk het manco van deze film.

De diepgang ontbreekt.

Het idee is aardig bedacht, duitsers en geallieerden in hetzelfde kamp met de natuurlijk te verwachten onderlinge confrontaties en opstootjes. ( op ware feiten gebaseerd overigens)

Toch komt het allemaal een beetje zoetzappig over.

Op sommige momenten komt het acteerwerk en de actiescenes ( zijn er niet al te veel) een beetje knullig en kneuterig over

Het lijkt eigenlijk een beetje op een lange aflevering van de serie MASH.

Eindconclusie: De film is niet echt vervelend maar meer dan een snel tussendoortje is het ook niet.

Toch een voldoende 3*

Ik wilde hier eigenlijk een heel stuk typen, maar Waku weet het wel erg mooi te zeggen, heel erg conform mijn eigen mening . Mochten mensen mijn reactie dus willen weten; zie hierboven .

Stiekem heel goed eigenlijk. Zet Duitse en Britse (en een Canadees, maar dat was toen ook Brits) in een krijgsgevangenkamp in Ierland, en je krijgt bijzonder leuke situaties. Natuurlijk zit er wel wat prikkeldraad tussen. Hoe kansloos het ook klinkt, het pakt eigenlijk verdomde goed uit. De rivaliteit loopt soms hoog op, maar niet op een onlogische wijze en al helemaal niet clownesk. Sommige soldaten houden zich heel rustig, anderen grijpen elk moment aan om de vijand tegen te zitten. Miles Keogh valt duidelijk in de laatste categorie en zit daarmee wel tegen het vreselijk irritante aan. Andere rollen zijn een stuk luchtiger. Vooral Lewis (gespeeld door een uitmuntende John Gordon Sinclair) steelt de show o.a. met zijn liedje over Hitler en Goering. Zijn rol brengt een zeer leuke komische noot aan de film.

Het is en blijft in de eerste plaats een oorlogsfilm, met op de achtergrond de helaas haast niet weg te denken romantiek. Ook dat zowel de Duitse als de Canadese hoofdrolspeler op hetzelfde meisje uit zijn, is geen verrassing. Gelukkig komt dat deel niet op de voorgrond te staan, maar levert geen onaardig subplot op. De Ieren zelf hadden in de film best een belangrijkere rol mogen spelen. Iemand als kapitein Deegan heeft uitstekende redenen om de pik te hebben op de Engelsen. Er scheelt redelijk wat aan de film, maar tegelijkertijd bevat het best goede scenes. Ik neem de traditionele dansscene. Ontzettend leuk gedaan, waardoor je vergeet dat het budget en de decors eigenlijk vrij karig zijn. Kortom, een onbekend pareltje!

Gokje bij de kringloop en dan vooral vanwege de oorlogsfilm aandoende hoes en de bekende naam van Gabriel Byrne. Wat te verwachten wist ik niet en erg hoopvol werd ik niet van de genre omschrijving comedy. Maar gelukkig viel dat mee.

Van het begin moet The Brylcream Boys het voor alsnog niet hebben met de bommenwerper die in Ierland terecht komt (hoe dan?) en de bemanning gevangen gezet wordt zoals gebruikelijk in neutrale landen. Bevreemdend is de luxe en de privileges tot blijkt dat er ook moffen in het kamp zitten en de focus naar die wisselwerking toe schuift en de heibel die dit veroorzaakt.

De soundtrack is soms niet aan te horen, Billy Campbell is als personage Miles een verschrikking qua acteren, de interacties en grappen tussen de beide partijen soms te onnozel voor woorden zoals de race tussen paard en motor, en dan de tweestrijd met als inzet de vrouw, tsja...Maar op een gegeven wordt er toch best aardig met spanningen gespeeld tussen beide partijen. De ruzies, verschillen in manieren, vechtpartijen en pogingen tot ontsnapping hebben toch aardige momenten en John Gordon Sinclair is goed op dreef net als Angus Macfadyen die nagenoeg onherkenbaar is als Von Stegenbek.

Waar The Brylcream Boys in het eerste uur weinig indruk maakt trekt dit toch aardig bij in de laatste fase en weet toch een voldoende uit het vuur te slepen. Maar daar blijft het dan ook bij, aardig voor een keer, maar meer niet.