Ta Divna Splitska Noc (2004)

Eerste Joegoslavische film die ik (denk) heb gezien. En dit was wel een mooi debuut. Alles is in zwart-wit verteld wat de film ook mooier maakt en dan de drie verhalen door mekaar. Dan zie je bv in het eerste verhaal een personage op de achtergrond die overbodig lijkt maar toch weer een rol lijkt te spelen in het 2de of derde verhaal. De tijdlijn van tussen 22 uur en middernacht/Nieuwjaar word ook drie keer herhaalt maar dan met andere personages met ieder zijn eigen verhaal op toevallig hetzelfte moment. Ook wel grappig dat zowat elke hoofdpersonage op de afteling voor het nieuwejaar bij 0 doodgaat. Erg mooi gemaakt en gefilmd.

Verder waren de personages allemaal erg goed met ieder zijn ding. Zo hebben we die mafialid en die Coolio en dan ook nog dat stelletje. Met daaromheen ook nog allemaal achtergrond personages. Vond btw die Amerikaanse Matrozen ook erg grappig. En die band die speelde natuurlijk. Ook is dit een vrij rustige film en dat zwart wit maakt hem ook mooier.

Voor de verderrest een erg mooie drama met een feel-good sfeertje.

4,0*

Net als sinterklaas ook mijn eerste Joegoslavische film. Dus niet alleen Ostojić, maar ook mijn debuut en het was goed. Alhoewel het beter had kunnen zijn. De verhalen, zoals Verhoeven ook al aangeeft, hadden wel wat meer inhoud mogen hebben. De verhalen lopen wel heel mooi en duidelijk door elkaar heen, dat wel. De eerste twee verhalen waren interessant, het derde verhaal vond ik stukken minder. Natuurlijk is het zwart-wit beeld erg mooi en is de cinematografie ook erg sterk.

3,5*

Een mooie nacht in Split?

De verschillende verhalen raken op een fijne manier verstrengeld in elkaar. Het doet geenszins geforceerd aan, hoe iedereen elkaar tegen het lijf loopt. Het idee om deze film plaats te laten vinden op oudejaarsavond vlakbij een plein waar een groot muziekfestijn gaande is, geeft de film een levendige sfeer mee. De opening is briljant, met al dat flonkerende licht en een aansluitende korte samenvatting van wat er gebeuren gaat op een geheel eigen wijze, door met de camera vanuit de lucht op Split en haar inwoners neer te kijken.

Ik vind het wel wat jammer dat de film zich alleen maar richt op een hoop miserie bij de hoofdpersonages. Daarom was ik ook zo blij dat aan het einde van de laatste film, de jongen echt even leek te vliegen en hij niet keihard ter aarde stortte, althans niet in beeld. Juist dit soort magie miste ik in deze film waarvan ik had verwacht dat hij een pak magischer zou zijn. Niet dat het eerste en het 2de verhaal vervelend waren, maar op dramatisch vlak wisten ze gewoon vrij weinig te bewerkstelligen.

Het laatste verhaal over het koppel was naast imponerend ook nog eens vrij grappig en voorzien van een prachtig lichtspel en een uitgangspunt die wel recht doet aan de titel van de film. De muziek is aardig maar in zijn geheel van een te herhaaldelijke aard om echt te beklijven. De cinematografie oogt verzorgd maar staat al snel even droog omdat hij na een aantal indrukwekkende shots meer van hetzelfde biedt en lange tijd vergeet om te investeren in nieuwe mooie shots. De film heeft gelukkig wel een fijne atmosfeer over zich en kent een uitblinker in het prachtige laatste verhaal, al had ik over het algemeen het gevoel dat er veel meer uit zo `n prachtig uitgangspunt te halen valt. 3,5*

Ondanks dat begrijp ik je kritiek wel, maar ik zie dat meer als het gevolg van wat wel meer debuterende regisseurs hebben. Bewijsdrang, iets neer willen zetten en je plekje willen vinden tussen de al gevestigde regisseurs. Dat vind ik allemaal zeker wel geslaagd en ook het verhaal en de personages vond ik bij vlagen erg interessant (al zat daar wel een grote variatie in). Ik vond het eerste verhaal het beste; die klopte ook het beste qua timing, pacing, ontwikkelingen etc. . Verder is alles erg leuk met elkaar verweven, is de muziek inderdaad erg leuk (vooral in het eerste half uur ook) en is de fotografie niet minder dan prachtig.

Ik zie deze regisseur zich graag nog verder ontwikkelen, want hier zit een hoop potentie in.

edit: Ook wel leuk om rond de feestdagen een volbloed oud en nieuw-film te zien!

Een neo-noirversie van Pulp Fiction uit Kroatië. Het is weer eens wat anders. Ik had er weinig van verwacht, maar ik vond het allemaal zeer vermakelijk. Enerzijds snap ik de kritiek van vorm boven inhoud wel, maar de verhaaltjes waren toch wel fijn uitgwerkt en er zaten ook rond de karakters wat leuke momenten in. Daarnaast ziet het er ook gewoon mooi uit, op die manier die typisch is voor debuutfilms. Mooie zwartwitcontrasten.

Verder hen ik weinig te mekkeren. De hiphopmuziek wordt wat teveel gebruikt en het tweede verhaal heeft een einde dat me niet aanspreekt, maar dat wordt enigzins gecompenseert door het sterke einde van deel 3. Ook het acteerwerk was af en toe wat minder, met name van de Amerikaanse matrozen. Het doet echter weinig af aan het feit dat deze film van Arsen A. Ostojić toch zeer aangenaam is om te bekijken. Hopelijk weet hij zich nog verder te ontwikkelen.

3,5*

Afzonderlijke verhalen waren wel aardig, maar een van de redenen dat ik een hekel heb aan dit soort concepten is de stukjes herhaling. Die kan ik maar niet verteren. Er hangt op zich wel een fijn sfeertje in de lucht, maar de titel is wel bijzonder ironisch natuurlijk. Vond vooral in de intro het camerawerk goed, zwart/wit contrasten waren ook erg verfijnd, maar ik blijf toch een beetje hangen op drie sterretjes. Te weinig indrukwekkend.

Tsja, een vakman is niet meteen een kunstenaar.

Weinig overtuigend, maar echt vervelend werd het niet. Inderdaad een regisseur die een hoop trucjes uit de kast trekt met licht en shots, maar er zelden echt slaagt om het echt mooi te maken. Het is te bedacht mooi, te doorzichtig mooi ofzo. Of misschien mijn smaak gewoon niet. Liever dit dan de meeste films zonder artistieke identiteit, dat dan weer wel.

De drie afzonderlijke verhaaltjes waren dan weer weinig uitzonderlijk en qua stedelijke nachten (de reden waarom deze film me trok eigenlijk)) heb ik ook betere films gezien. Best aardig om te volgen maar meer dan drie verhaaltjes worden het voor mij niet. Flauw einde ook.

Net 2.5*, maar dat is het wel.

Apart, maar wel fijn filmpje dit. Ik houd altijd wel van films met verschillende verhaallijnen, die dan op de een of andere manier in elkaar overlopen of met elkaar verbonden zijn. Dit is zo’n film en ook deze beviel me wel. Door het zwart-witte en de drukke eerste 5 minuten, schept de film gelijk een eigen sterke sfeer. Doordat het allemaal op oudejaarsavond plaatsvindt, komt alles extra over, omdat het contrast met het drama van de verschillende hoofdrolspelers natuurlijk erg afsteekt tegen de feestende inwoners van Split.

Alle drie de verhalen hebben wel iets sterks, maar vooral het verhaaltje met de donkere matroos maakte indruk. Ik vond de dialoog tussen hem en de vrouw best sterk en de afloop maakte indruk en wist mij in tegenstelling tot de twee andere verhaaltjes wel emotioneel te raken. Verder heb ik normaal gesproken niet zoveel met hiphopmuziek, maar hier vond ik het goed bij de sfeer van de film passen en zeker niet storend.

Verder kan ik gewoon concluderen dat dit best wel een sterk regisseursdebuut is. Mooie zwart-wit beelden en een interessant en goed uitgewerkte verhaallijn. Zeker leuk om een keer gezien te hebben en wie weet waar deze regisseur in de toekomst nog mee komt.

3,5*

Fraai drama over de zelfkant van de Kroatische samenleving op Oudejaarsavond. Het ijzersterke scenario laat de verschillende verhaallijnen nu eens niet samenvloeien, maar consecutief knap in elkaar haken. Mooi gefilmd in blinkend zwart-wit met veel helikopterviews. Zonder meer erg goed.

Aardige maar uiteindelijk weinig bijzondere mozaïek van levens rond oudjaarsavond in het kroatische Split. Het zwartwit camerawerk is indrukwekkend, met een aantal coole shots, maar personages en verhaallijntjes laten het op cruciale momenten een beetje afweten. Meest bijzondere aspect van de film is de rol van rapper Coolio, hier best overtuigend als depressieve matroos.