Kötü Kedi Serafettin (2016)

Verrassend goede animatiekwaliteit wordt teniet gedaan door een zwak verhaal. Nou, weet ik niet of het probleem aan de Engelse nasynchronisatie of het script zelf lag. Maar heel erg humoristisch vond ik de film ook niet. Zoveel mogelijk keer het F-woord gebruiken is tenminste niet mijn definitie van grappig. Het was leuk geweest als na Fritz the Cat (1972) er weer eens een lekker grofgebekte oversekste kat te zien was! Deze film had best hilarisch kunnen zijn. Echter was het scenario dat voor het grootste probleem zorgde, dat was nu nogal fragmentarisch en ook waren er scenes die nogal te gemakkelijk waren. Afgezien van één dode poes en een zombie, is het ook allemaal erg braafjes. Waarom Shero laten roepen dat hij "poesje" wil maar dit nergens tonen of zelfs maar suggereren? Jammer want potentie had de film zeker!

Voor het eerst dat ik een computeranimatie film uit Turkije voorbij heb zien komen, helaas niet veel bijzonders. De film is afgeleid van een Turkse comic in de stijl van ''Fritz The Cat'' met ook veel sex, drank en geweld, de comic ziet er wel grappig uit. Helaas komt dat in deze film nergens terug. De animatiestijl is wel mooi gedaan en de moeite waard. Alleen het verhaal slaat nergens op, is saai en ook de puberale humor sloeg de plank mis. Het verhaal is erg rommelig en gaat alle kanten op. Was puur door de mooie animatie nog wel uit te kijken. Daarom een magere 2.5*

Erg fraaie animatie, met een vlot verhaal in een hoog tempo, terwijl de niet zelden grofgebekte

dialogen doorgaans van kostelijk niveau zijn. Niet echt geschikt voor de kleintjes, niet enkel

vanwege het grove taalgebruik maar ook meerdere gewelddadige scenes.

Samen met mijn Turkse vriendin ging ik deze animatie eens een kijkbeurt geven. Het eerste wat ik erg opvallend vind is de gelijkenis met Heinz! Ik heb begrepen dat de strip begin 2000 werd ontwikkeld, zou de tekenaar zijn inspiratie bij de Amsterdamse kat gevonden hebben? Wel is deze kat een stuk vervelender, bozer en ik vind het wel weer typerend voor Turkse humor.

Want als je een film kijkt als Recep Ivedik dan zie je overeenkomsten. Dit is humor dat past bij een masculiene, macho samenleving als Turkije. Aan de ene kant sluit je met dit soort humor aan bij een groot deel van de samenleving aldaar. Het stelt de makers ook in staat op niet subtiele wijze het patriarchaat aan te vallen. En gelijk heilige huisjes uit de moslim hoek om te schoppen door veel drank en seks verwijzingen in de film te verwerken. Maar, omdat het natuurlijk wel een groot publiek moet gaan bereiken, gaat de film nergens echt over de schreef. Blijft het bij slappe grappen, en verwijzingen maar wordt het nooit echt aanstootgevend. Als een blaffende hond die maar niet wil bijten.

Het probleem hierin ligt wel dat deze film zo op de Turkse cultuur is afgesteld dat hij voor mij als Nederlandse kijker echt enorm flauw is. Wij zijn gewend dat films en kunst veel verder kunnen gaan (al vind ik de laatste tijd de NL film wel erg laf) dan alleen maar blaffen. En zijn ook niet vies van drank en drugs gebruik en geweld in films. Ik vond het overduidelijk macho mannelijke stereotype tenenkrommend. Niet zo erg als bij Recep Ivedik maar het is allemaal veel te stereotype en oppervlakkig.

Daarbij haalt het verhaal de boel niet omhoog. Het is een wirwar van allerlei zijpaadjes, gescheld en gevecht. Misschien komt het omdat de karakters slecht uit gewerkt zijn maar echt boeiend wordt het niet. Ik moet wel zeggen dat de animatie van verbluffend niveau zijn. Eigenlijk zijn de sterren die ik geef bijna allemaal vanwege de animatie.

Mijn vriendin was hier ook heel verbaasd over. Ze had nog nooit een animatie gezien uit Turkije en als dit dan meteen het eerste product is dat word afgeleverd is dat een prestatie van formaat. Misschien dat de makers zo hun focus hadden op de kwaliteit van de animatie dat ze verder de inhoud links hebben laten liggen? Dat is wel jammer, want met iets meer aandacht voor het verhaal en de karakters had deze rolprent makkelijk 3,5 ster kunnen trekken. Nu blijf het toch ergens in de modderige middelmaat van het filmische moeras steken.