The House Next Door (2006)

The House Next Door is een typische tv-productie. Verwacht dus geen harde horror. De film is daarin erg terughoudend. De film zet meer in op spanning en suspense en doet dat best aardig. Aardig verhaal ook. Wat de film verfrissend aanpakt is dat het huis waarin het kwaad huist eens niet een oud huis is dat is belast met een vloek als gevolg van duistere tragedies die zich er ooit hebben afgespeeld. Het huis is pas gebouwd. Ook met het land waarop is gebouwd, is niets aan de hand. Gewoon een stuk bos zonder nare geschiedenis. Het cliché van de oude indianenbegraafplaats wordt verfrissend gemeden.

De insteek is niet verkeerd. De film laat diverse bewoners de revue passeren die na verloop van tijd op een hevige manier met hun grootste angst, verdriet of neurose worden geconfronteerd. Het huis manipuleert zijn bewoners en berooft hen van hun goede gevoel. De belangrijkste rol in de film is weggelegd voor buurvrouw Cole die de ene na de andere bewoner zijn verstand ziet verliezen. Zij wijst het huis als de boosdoener aan maar wordt niet geloofd. Cole is een leuke protagonist. Prettig en oppervlakkig vormgegeven door Lara Flynn Boyle. Gewoon solide en zonder veel franje, zoals dat gebeurd met personages in een tv-productie. Het personage Cole brengt net genoeg body mee om met haar te sympathiseren. De overige personages wekken dat gevoel niet op en zijn slechts platte pionnen in dienst van het verhaal.

The House Next Door is een routineus gemaakte film. De film heeft een simpel verhaal dat echter goed amuseert. Het gedoe in het huis en het effect dat het gedoe heeft op Cole en de andere bewoners in de wijk is leuk om te volgen. Eng is de film niet. Bloedig en shockerend ook niet. Spanning kent de film af en toe. De insteek bevalt en de film vertelt zijn verhaal solide zonder effectbejag. Ik heb me vermaakt met deze tv-productie.