U2: Rattle and Hum (1988)

"This is the song Charles Manson stole from the Beatles. We're stealin' it back!"

Geweldige documentaire, met prachtige nummers en schitterende beelden. Visueel ziet het er uitstekend uit, Joanou maakt gebruik van een hoop interessante camera- en montagetrucjes en de zwart-wit beelden maken het geheel extra sfeervol. Verder bevat Rattle and Hum bijzonder goede muziek (The Edge' Van Diemen's Land!), de nodige humor en als U2 fan van het eerste uur is het inhoudelijk ook nog eens bijzonder interessant.

Ok Edge, play the blues! 4,5 sterren.

Sunday Bloody Sunday was voor mij ook het liedje, dat mij deed interesseren voor U2 , alleen dan eind jaren '90. Ik ben ook meer fan van hun latere werk (Achtung Baby en Pop!). Verder is dit wel een aardige docu, al heb ik het wel weer tijdenlang gehad met U2. Volgens mij begonnen ze in Ratlle and Hum pas echt goed met dat oeverloze gepreek.

Sinds mijn kleutertijd ben ik ook al verwoed U2 fan en ik moest natuurlijk deze docu een keer zien. En hij was toch echt prachtig. Het waren niet alleen concerten maar ook achtergrond muziek terwijl de band door Amerika reist en ondekt en ook op de Amerikaanse manier proberen muziek te maken en Bono die zichzelf Amerikaans maakte met lang haar en kleren. Welke delen bij mij zijn bijgebleven waren toch echt die stukjes in Harlem waarin U2 de blues kant op gaat, die optrede met BB King, die optreden met "I still haven't found... in de kerk, en ook die schitterende avonturen bij zonsondergangs beelden van Mississippi met op de achtergrond het liedje Heartlands, echt zo mooi. Ook de interviews waren interesant en soms ook grappig en alles is ook mooi in zwart wit geschoten. De opname locaties buiten die concerten om zorgen ook voor veel sfeer en Bono heeft tijdens zo'n live optreden vaak wijze woorden. U2 blijft toch echt een sympatiek bandje vind ik.

En toen ik Van Diemens land hoorde, dacht ik niet meteen aan U2. Maarja die werd door The Edge gezongen.

Echt een schitterende docu, sfeervol, emotioneel ook zelfs (vooral bij Heartlands) Ik heb opnieuw weer zeer genoten van de 4 Ieren.

4,5*

Ik luister nu sinds ongeveer een half jaar naar U2. Ik neem me er behoorlijk de tijd voor, want aan albums als Boy, The Joshua Tree en All That You Can't Leave Behind ben ik helaas nog niet toegekomen (al ben ik inmiddels uiteraard wel bekend met de singles). De albums War en Achtung Baby bevielen erg goed, maar tot nu toe is The Unforgettable Fire voor mij wel het hoogtepunt. Een mooie gelegenheid dus om deze documentaire mee te nemen tijdens mijn muzikale ontdekkingsreis.

Ik had misschien iets meer documentaire dan muziek verwacht van tevoren, maar mij hoor je niet klagen. Het is mooi om te zien hoe de band inspiratie opdoet en de invloeden verwerkt in hun optredens. De interviews zijn kort, maar tegelijkertijd interessant, niet al te zwaar en doelgericht. Men draait niet te veel om de zaken heen in Rattle and Hum. Even een korte aanleiding en dan weer direct terug naar de muziek. Heerlijk!

De documentaire is op mooie wijze geschoten, zowel de optredens als de beelden in de VS. De zwart-wit montage sloot daar perfect bij aan. Verder is het genieten van de geweldige uitvoeringen van onder meer Bullet the Blue Sky, With or Without You, Sunday Bloody Sunday, Streets, MLK, Pride en Bad. Ook de samenwerking met de recent overleden B.B. King en de uitvoering van I Still Haven't Found.. met het koor zijn absoluut de moeite waard.

Rattle and Hum is van begin tot eind een interessant document. Eigenlijk zakt het nergens in en kijkt het gemakkelijk weg voor een documentaire, doordat het tevens een concertregistratie is. Voor de U2-liefhebber is dit in ieder geval een absolute must-see!

4*

Ik ben als kind opgegroeid met de muziek van U2 uit de 80's. Met het ouder worden werd dat beeld ietwat aangepast als 20'er door de live U2 begin deze eeuw met hits als Vertigo en Elevation. Persoonlijk niet uitnodigend om naar de band te gaan kijken. Gaandeweg gelukkig wel de betere albums leren kennen met oa The Unforgettable Fire en The Joshua Tree. Dat de liefde voor U2 toch wat deed terug komen.

Beetje in voorbereiding van mijn eerste live optreden van U2 binnenkort, deze muzikale documentaire opgezet. Als ze één moment moesten vastleggen van U2, was dat wel het moment. 8 jaar na hun eerste album Boy staat er een band met de nodige ervaring. Ze hebben net 2 klassiekers gemaakt met The Unforgettable Fire en The Joshua Tree. En toch hebben ze er duidelijk nog veel plezier in en leven ze vooral voor de liefde voor muziek. Met hun toch door Amerika, gaan ze op zoek naar de roots van de muziek. Toch de Amerikaanse roots, niet de Ierse achtergrond.

Door het gebruik van zwart/wit verdwijnt de glitter en staat de muziek centraal. Het is geen verheerlijking van muzikale iconen, maar wel muzikanten/muziekliefhebbers op hun topmoment. Groot genoeg qua professionaliteit, ervaring en kennis. Niet TE groot om de muziek ondergeschikt te laten worden aan commerce, showgehalte, winstbejag, creatieve herhaling. Prachtig hoe ze nederig en tegelijk professioneel omgaan met B.B. King. Hoe ze het nummer I Still Haven't Found What I'm Looking For uitkleden tot een gospelnummer en het heerlijk brengen met The New Voices of Freedom.

Het is geen muzikale documentaire geworden en ook geen pure concertfilm. Maar de muziek zelf staat wel centraal, niet Bono of U2. Het is geen promotour, maar een band die duidelijk leeft voor de muziek. Dat wordt ook met de podiumbeelden duidelijk op camera vastgelegd. Het was niet de bedoeling om het showgehalte te filmen, maar tot bij de muziek te geraken. En dat is best wel gelukt.

In 1988 had ik het eigenlijk wel gehad met U2. De eerste vier, redelijk briljante albums hadden jarenlang op mijn platenspeler gelegen en vormen min of meer de soundtrack van mijn puberteit. Het album The Joshua Tree uit 1987 viel me echter enorm tegen, waarschijnlijk vanwege de matige (zeg maar gewoon slechte) singles With Or Without You, I Still Haven't Found What I'm Looking For en Where the Streets Have No Name. Dat er verderop op de plaat nog best wel een aantal goede nummers staan, daar kwam ik eigenlijk jaren later pas achter. De opvolger Rattle and Hum van een jaar later vond ik zo mogelijk nog slechter. De vooruitgesnelde single Desi-hi-hi-hi-re is verreweg het slechtste nummer van de band (nou vooruit, The Sweetest Thing doet ook goed mee), en het album bevat verder uitsluitend matige nieuwe nummers en overbodige covers.

De concertfilm stelt ook niet al te veel voor. Driekwart van de film is gefotografeerd in zwart-wit (daar heb ik overigens wel een zwak voor), maar tegen het einde van de film wordt te pas en te onpas, zonder dat er volgens mij een bepaalde visie aan ten grondslag ligt, overgeschakeld op kleur. De gesprekjes met de bandleden tussen de nummers door zijn ook nog eens van een tenenkrommend amateurniveau. De bandleden zitten er duidelijk apenstoned bij, en het enige dat er uit hun mond komt is dat de film gaat over 'een zoektocht naar muziek'. En bij gebrek aan inspiratie wordt die scène ook nog eens drie of vier keer overgeschoten.

Maar goed, nu komen we wel bij de kern van de film. Het zou best een aardig gegeven kunnen zijn dat vier jonge muzikanten (allemaal nog twintigers in die tijd) op zoek gaan naar hun muzikale invloeden. Er worden dan ook regelmatig namen gedropt van legendarische folk-, blues- en jazzgrootheden uit het verleden, zoals Billie Holiday, John Coltrane, Bob Dylan, Miles Davis, Elvis Presley en B.B. King (die laatste zien we zelfs nog even meespelen tijdens een concert), maar meer dan even aanstippen doen de bandleden helaas niet. Ik had zo graag eens willen weten waaróm deze muziekgrootheden U2 beïnvloed hebben, op welke manier, met welke nummers en hoe de band deze invloeden verwerkt heeft in zijn eigen muziek. Maar dat gebeurt eigenlijk nooit. Een gemiste kans dus, en in feite kan deze film gezien worden als een redelijk mislukte registratie van een tegenvallend album. Goedkoop effectbejag is eigenlijk het eerste dat bij me opkomt.

Gelukkig kwam het met U2 een paar jaar later weer goed, met de uitstekende albums Achtung Baby (1991) en Zooropa (1993). Dat laatste album, misschien wel het beste dat U2 gemaakt heeft, is al weer zo'n 25 jaar oud en ik vind het erg jammer dat de band sindsdien nooit meer wat knaps heeft uitgebracht. 2,5*

Ik vind deze docu wel fijn. Sfeervol in zwart-wit (en ergens richting het eind knalt de kleur eruit tijdens een concert) en ergens heb je wel een idee van de zoektocht van U2 hoewel tot echte antwoorden komen ze niet. Misschien is dat interview in het begin wel typerend als lacherig het antwoord "I don't know" wordt gegeven. Als kijker word je niet veel wijzer over de band of over hun zoektocht, maar je hebt wel de tijd om de sfeer van de V.S. op te doen en dat is soms voldoende. En mooi om te zien waar hun invloeden in die periode lagen en vooral om te zien dat I still haven't found echt wel een gospelsong is. 3,5*.

Zondagsavond zit ik meestal altijd nog even in de muziek met de koptelefoon op, een goede glas whiskey en scrollende op bijvoorbeeld YouTube met wat er maar voorbij komt aan prog rock, metal en blues. En daar paste wat dat betreft deze docu over U2 mooi in aangezien ik de band best wel oké vind en vrijwel hun hele collectie heb in mijn verzameling van circa 800 a 900 cd's. En dus begon ik met de nodige interesse aan deze Rattle and Hum waar ik eigenlijk iets anders van verwachtte namelijk een concert registratie en geen interviews tussendoor.

Want hoewel het geheel goed begint kijk ik toch even vreemd op als het stel plotseling erg ongemakkelijk en lacherig voor de camera zit en zelfs de interviewer een blik van vertwijfeling in de camera werpt zovan wat moet ik hier nu weer mee. Het is slap, flauw en inhoudloos. Maar gelukkig herstelt het geheel zich daarna vrij snel met de tocht door Amerika. Want het moment van samenzang met het gospelkoor in het kerkje is wel erg mooi, net als de Jimmy Hendrix cover All along the watchtower. En waar sommige mensen het Sunday Bloody Sunday moment geweldig vinden, wel mijn favo U2 nummer, heb ik dat juist met het nummer daarna, namelijk Pride waar het publiek in volle borst meezingt. Niet dat dit niet bij Sunday Bloody Sunday gebeurt toch voel ik iets meer chemie, raakvlak en lijkt er meer energie los te komen bij de ode aan Martin Luther King.

Tel daar de zwart/wit en gritty vormgeving bij op samen met de gesprekken met het viertal die gelijdelijk aan kwaliteit stijgen na het nerveuze gelach van Adam Clayton in het begin en je hebt opzich toch een prima documentaire die wellicht voor de purist en U2 liefhebber nog net even wat meer gewicht heeft dan voor de doorsnee kijker. Ik zit daar net wat tussenin, de muziek vind ik leuk, vooral de eerste cd's zoals War en October vind ik het beste van ze, maar een echte liefhebber ben ik niet. Desalniettemin leuk om te zien.