Jimmy Rosenberg - De Vader, de Zoon & het Talent (2006)

Over een half uur op Nederland 2, aanrader!

" Berkvens maakt deze intense emotie voelbaar door de passionele bewegingen van Jimmy's vingers te volgen en observeren. Afwisselend zien we beelden van de gesloten en dromerige ogen van een tegelijkertijd intens gelukkige en intens ongelukkige artiest, die de grip op zijn leven is verloren en deze wanhopig probeert te herpakken. De camera zit dicht op de huid van Jimmy en kruipt er bijna onder.

De beelden van de gesprekken die Berkvens de afgelopen jaren voerde met de twee hoofdpersonen worden afgewisseld met archiefbeelden van een jonge Jimmy die optreedt in televisieshows of als gastmuzikant opereert bij concerten van grote muzikanten. Op deze beelden is al goed te zien dat Jimmy een bijzonder gevoelig persoon is. Hij is aardig, sympathiek en aandoenlijk. Hij stottert, is vriendelijk en lacht veel. Op een aantal momenten blijkt echter ook duidelijk zijn eigenzinnige en eigenwijze kant. Dit tweeslachtige gevoel krijg je ook wanneer je de gesprekken uit het heden beluistert en bekijkt. Jimmy is van nature een goed mens, heeft een hart van goud, maar in zijn hoofd gaat er nog wel eens iets mis. Je hebt constant het gevoel dat hij balanceert op het randje van de afgrond. Hij wil zo ontzettend graag weer kunnen spelen, zijn leven geven voor de muziek, maar hij is nog steeds de regie over zijn leven kwijt en heeft de kracht nog niet om deze te herpakken."

Complete recensie.

Het was dan ook zeker niet de bedoeling Rosenberg als een aardige jongen neer te zetten, om het even pover uit te drukken. Hoe is het mogelijk dat zo'n lief jochie dat bij Han Reiziger (r.i.p.) stotterend z'n kunsten laat horen, jaren later, als midden-twintiger, een grote loser is met immens grote problemen en met talent? Ik denk niet dat je dan een soort sprookjeswereld neer dient te kwakken. Berkvens kiest opnieuw (net als in Advocaatje Leef Je Nog) voor een nachtmerrie-achtige toestand, somberheid, duisternis, dreiging. De koffie-slurp-scene is daarvan het beste voorbeeld wat me is bijgebleven. Met enige hoop er tussen door geweven, zoals de poetische, haast religieuze verzoeningsscene tussen vader en zoon. De passie zat ook alleen in de muziek, en het samenzijn met de familie, de rest was een vuilnisbelt.

De documentaire maakt me weemoedig. Er is een heleboel stuk bij Jimmy en daardoor zal het nooit meer zo mooi worden als het was.De onschuld en onbevangenheid komt nooit meer terug. Er zit nu jongen die een hoop ellende en rotzooi heeft gezien en gevoeld te spelen en dat is heel anders.

Mooie documentaire, maar net geen heel erg goede. Daarvoor miste er iets wat niet goed onder woorden te brengen is.

3.5*

Aangrijpend hoe een talent als Jimmy zijn leven en carrière vergooit!

3*