Nathalie Granger (1972)

Nog maar 1 stem voor deze film buff favoriet
Enfin, de paar regels hierboven geven feitelijk de integrale inhoud weer, want zoals we van Duras mogen verwachten is dit minimalistische anti-cinema en reeds een voorproefje van wat ze even later voor ons in petto had: de overdosis valium "india song" . Speelt immers in een ernstig vervallen huis waar een stel zombies slechts lijkt te snakken naar het einde. al moeten we het hier doen zonder een overmaat aan trekking sjots en gelukkig ook zonder voice-over.
De connaisseurs zullen wel al hebben opgemerkt dat de film ook vooruitloopt op Jeanne Dielman aangezien de anti-heldinnen vaak strijkend en wasdraaiend in beeld worden gebracht. Ook zullen de pundits gaarne de naam Bresson laten vallen vanwege de reeds gememoreerde trekjes en de narratieve structuur: 1tje vol hiaten dus. We moeten zelf uitvogelen wie Bose en Moreau eigenlijk zijn ( wat mij betreft 2 potten natuurlijk) en wat het verband is tussen deze 2 , het kind( dochter van Bose of niet?) en de 2 natural born killers waar de radio over bericht( ps: dat is dus eigenlijk wel een voice over).
Klinkt allemaal boring, maar gelukkig komt een piepjonge Depardieu opdraven die voor comic relief zorgt als kansloze salesman. Maar eh...wat wilde hij nou echt van MILF Bose ? ( of voor mijn part Moreau ?).
Het eind is zoals dat heet open, maar het lijkt erop dat de 2 heldinnen zich verzuipen.

Nou, onze 'forumgek' Pippi Langkous heeft weer eens iets geschreven. Als dit al weggezet wordt als 'Anti-Cinema' wat moet Benning, Alonso of Schreiner dan wel niet zijn? Film-Terror?

En verder ... Stel zombies? Twee potten? Zich verzuipen?

Isabelle (Lucia Bosé) is de moeder en een vriendin (Jeanne Moreau) is op bezoek vanwege het slechte nieuws dat ze eerder hebben vernomen van de schooldirectrice. Haar dochtertje moet van school af vanwege gewelddadig gedrag. Vervolgens zien we een dag uit het leven van de moeder en hoe zij een 'innerlijke' strijd voert over de zorgen van haar kind. De vriendin helpt veelal uit. Mooie, krachtige film. Waarin een aantal terugkerende elementen opvallen. Het lege huis, de sloot, de zwarte kat van 'ongeluk', de zwarte cape van de moeder en het veelvuldig gebruik van spiegels:

*KLIK*

Nathalie Granger deed me uiteindelijk denken aan bepaalde films van Michelangelo Antonioni. Maar Marguerite Duras kiest hier gelukkig meer voor de onuitgesproken existentiële vragen. Bij Antonioni praten de karakters nog te veel. Bijzondere film.

Nou die forumgek schrijft toch wel keer op keer geweldige stukjes.