El Gallo de Oro (1964)

Door film buffs uitgeroepen tot 44 na beste Mexicaanse film aller tijden. Er werkten ook vele gekende namen aan mee: Gavaldon die iedereen minstens kent van Macario, waar ook Lopez Tarso de geplaagde protagonist speelde, Lucha Villa was toendertijd de gekendste ranchero zangeres en stond aan het begin van een lange filmcarrière , Busquets als de bad guy, de legendarische fotograaf Figueroa, en het scenario werd geschreven door Carlos Fuentes en Gabriel GM naar een verhaal van Rulfo, later gepubliceerd als roman.

Het betreft hier de eerste noch de laatste verfilming van een werk dat ik verder niet ken, net als Macario betreft het hier een parabel, maar daar waar gene een soort moraalfilosofische meditatie van algemene strekking was, is dit een wel overduidelijk marxistisch geinspireerd traktaat over klassenstrijd waar Dionisio het proletariaat is, zijn haan de arbeid en Busquets -Lorenzo het grootkapitaal dat zijn meerwaarde afroomt. Wie de schone Caponera-Villa dan is weet ik niet, maar geen enkele wijsgeer of poeet is er tot nu toe in geslaagd om de vrouwtjes een adequate plek te geven in welke wereldaanschouwing dan ook...

Maar dit blijft au fond een Mexicaanse film uit 64 voor het grote publiek waarin het melodrama een prominente plaats inneemt, met het gebruikelijke liefdesdriehoekje.

En veel gezang, uiteraard geleverd door Villa die hier geloof ik 10 keer diegetisch mag kwelen.

De eigenlijke protagonist dan: de gouden haan. Welnu: deze krijgt het het zwaarst te verduren in een film die voor pluimveevriendjes ABSOLUUT ONGESCHIKT is. Je zou willen dat het getruct was, maar de hanengevechten zijn echt, de doden en gewonden ook, en de aan de poten bevestigde messen eveneens...al dat pluimvee roept trouwens reminiscenties op aan - verrassend- Bunuel, ander eerbetoon aan de maestro was o.a. het voetenfetishisme in de treinscène.

De film is trouwens geset in 1930 in de provincie Queretaro.

Is in de US gereleased met Engelse onderschriften.