Hard, Fast and Beautiful (1951)

Leuk sportdrama, vakkundig geregisseerd door Ida Lupino. Hoewel een interessant onderwerp, is deze film ook niet perfect. De morele dubbelzinnigheid had best wat dieper en gedetailleerder mogen zijn. En de romance tussen Florence en haar vriend is nogal onaantrekkelijk. Ook de relatie van Milly met de trainer van haar dochter is maar zwak uitgewerkt. Wel vertoont de film uitstekend acteerwerk van moeder Claire Trevor en ook Sally Forrest (die hier zeker het niet slecht deed) als haar dochter en Kenneth Patterson als haar man zijn gedenkwaardig, maar de film brokkelt af onder een voorspelbaar script. Er is ook een knipper-met-je-ogen-cameo van Robert Ryan en Ida Lupino zelf. Over het algemeen was dit een zeer redelijke film.

redelijk goed drama waarin we een ambitieuze kille moeder zien die het talent van haar dochter wil uitbuiten voor haarzelf , naar haar man kijkt ze niet meer om omdat ze hem gebrek aan succes verwijt .
Moraal lijkt wellicht wat ouderwets maar ik moet toegeven dat ik het stilletjes wel geweldig vind om eens te zien dat een vader nu niet eens de boeman is en de moeder uiteindelijk de terechte deksel op haar neus krijgt .

Ida...drôle de môme... elle me rend dingue, cette petite

Een tennisfilm, godbetert, daar zouden we ons nu niet meteen aan verwachten in 1951. Hard, Fast and Beautiful toont zich wel een tikje naïef over de raketsport: zo worden we geacht te geloven dat een jonge speelster die eigenlijk maar een potje speelde op Santa Monica High, wel eens tegen haar garagepoort oefende en eigenlijk geen backhand kan, misschien wel eens Wimbledon zou winnen. Ach ja, die goeie ouwe suspension of disbelief. Het geheel voelt aan als een snelle B-film met een hapklare speelduur van 78 minuten, zoals de mensen van 1951 graag hadden. Toen viel er geen tijd te verliezen, hup hup, een matinee screening of drie en dan gaan genieten van de consumptiemaatschappij. Ondanks het wat voorspelbaar plotje over een stage mom en een voor de hand liggende opbouw, toont la Lupino zich alsnog la reine de la mise en scène. Vooral tijdens het eerste kwartier haalt ze echt alles uit de kast, wellicht omdat de mensen van 1951 een film maar vijftien minuten een kans gunden. The quarter of truth, noemde Paramount mogul Irving Hershenmeyer dat ook. Dat ze in het Engels helemaal niet ‘quarter’ voor een kwartier zeggen, vertelde ouwe Irving je er natuurlijk niet bij. Tijdens dat goddelijk kwartier krijgen we o.a. te zien: een gigantische zonnebloem die het zicht tussen twee tortelduifjes belemmert tijdens hun eerste ontmoeting. Drukt dit een verliefde aarzeling uit, of symboliseert het net de intrinsieke afstand die tussen hen zal blijken? Een veelbetekende zoom op een karaf water. Het tennis partijtje kan ons gestolen worden, onze ogen zijn gericht op die karaf. Het meisje neemt een voorzichtige slok, de jongen kapt de hele karaf over zich uit. De meest originele lits jumeaux uit de geschiedenis: ze staan niet naast elkaar, maar zijn tegen over elkaar opgesteld. Met dit soort treffende mise en scène begrijp je wel waarom Lupino ei zo na in het panthéon van de mac-mahonisten werd opgenomen. Aan het regietalent van Lupino wordt dus zeker niet getwijfeld en ik zou haar zelfs enkele auteuristische eigenschappen gunnen. Zoals Scorsese in haar grafrede in de NYT in 1996 schreef, dragen haar protagonistes inderdaad steeds een grote waardigheid uit.

Maar je kunt ook een tikje te ver gaan in Lupino in de auteur theory te willen rammen. Zo kregen we na de voorstelling te horen dat het gebruik van documentaire beelden van een tennispubliek een hommage zou zijn naar Roberto Rossellini. Wil iemand de Fransen het concept ‘stock footage’ eens uitleggen? Daarnaast mag je ook niet uit het oog verliezen dat films als Hard, Fast and Beautiful met een zekere mercantilistische onverschilligheid werden gemaakt: niet elk shot zit doordrenkt van intentionele symboliek. Wanneer we zien hoe de vader zijn ogen sluit terwijl hij de match van zijn dochter op de radio beluistert, is dat niet omdat Lupino hier wil mee demonstreren dat hij ‘niet bijdraagt aan de collectieve male gaze gericht op het lichaam van zijn dochter’, maar wel om, ik zeg maar wat, een soort gemakkelijk melodramatisch effect toe te voegen. De kritiek op suburbia werd ook niet door American Beauty uitgevonden, ik vond de satirische elementen in Hard, Fast and Beautiful nogal belerend en flauw.

Op het einde begon er nog een dame te fulmineren over gevangenschap, de ouders als predators, het vreselijke onrecht dat zij hun dochter aandoen door haar voor een tennistornooi in te schrijven, beelden die bijna ondragelijk te kijken zouden zijn… En ik maar denken dat Parijse cinefielen reactionair waren. Waar zijn de mac-mahonisten als je ze nodig hebt.

Gezien in la Cinématheque française op 19 juli 2025.