The Magic Flute (2006)

Een mooie versie van Die Zauberflöte van Mozart, in filmvorm. Prachtig gezongen (en uitgevoerd door het orkest), met regelmatig kippenvel momenten. De acteurs kwamen overtuigend over, weet niet of het tevens de zangers waren. En ook goede beelden en mooie, kunstzinnige visuele vondsten (ook kippenvel momenten). En natuurlijk 'magie'.

Een prachtige vertolking.

Wat deze keer anders is, is de Engelse taal (knap werk van Stephen Fry) en de achtergrond, een eerste wereldoorlog decor. Ik kan mij voorstellen dat op deze manier meer mensen kunnen worden bereikt, dievan deze opera kunnen genieten, ook degenen die niet van opera hielden.

Het enige wat mij tegenstaat is een kwestie van inhoud, de 18e eeuwse blik op vrouwen en de rechten die zij niet hadden. 'Zum kotzen'.en helemaal uit de tijd. Maar we moeten het doen met Mozart's tijdgeest (welke helaas nu nog steeds bestaat in sommige kringen).

De symboliek en de inhoud met meerdere lagen geven mij mijn voldoening.

En de verschillende waar te nemen niveaus in de liefde, voor ieder wat wils.

De vogeltjeswereld is best grappig.

Na succes te hebben behaald met verfilmingen van Shakespeare, stort Branagh zich deze keer in een ander avontuur, die van de opera. Gelukkig is Die Zauberflöte van Mozart sowieso een van de meest toegankelijke opera's. Helaas slaagt deze verfilming er juist niet in een breder publiek aan te spreken. Hij gaat eigenlijk al meteen de mist in door deze fantasierijke vertelling plaats te laten vinden in het decor van de Eerste Wereldoorlog. Kitsch is verzekerd als de Koningin van de Nacht al vliegend (zonder vliegtuig en vleugels dus) haar aria verzilvert.

Om nog maar te zwijgen dat het overduidelijk is dat de cast playbackt en het gros van de figuranten niet in de gaten heeft dat zij ook een zingende rol hebben als 'koor'... Alleen Pape weet overeind te blijven in dit groots debacle vs spektakel.

Rare interpretatie van de opera. En komt bij verre niet in de buurt van de Zweedse versie door Ingmar Bergman.

Onderschatte operaverfilming

Ik heb me nog maar één keer eerder aan een opera gewaagd en dat was Monty Python's He's not the Messiah, He's a Very Naughty Boy. Dat viel dik tegen (zeker als Python fan) en ik vermoedde dat mijn eerste kennismaking tegelijkertijd de laatste ging zijn. Althans, dat dacht ik tot ik gisteren deze The Magic Flute in een 3-Disc Edition zag liggen voor de spotprijs van 1,99 (!) euro. Ik waagde de gok en zette de film daarjuist op met niet bijzonder hoge verwachtingen.

Want ik ken maar bitter weinig van opera. Mozart ken ik natuurlijk wel en ook de titel Zauberflöte zei me vaag wel ergens iets maar als je me een paar uur geleden had gevraagd waarover dit stuk ging, dan had ik je het antwoord schuldig moeten blijven. Maar eerlijk is eerlijk, ik ben bij vlagen werkelijk weggeblazen door wat Brannagh hier op het scherm tovert. Ik ken hem alleen maar van zijn recente Marvel verfilming, Thor, maar hiermee bewijst hij dat hij sowieso een regisseur is om in het oog te houden. Ben ook wel benieuwd geraakt naar zijn Shakespeare verfilmingen maar bon, ik ben aan het afdwalen. Brannagh kiest ervoor om de saga van de toverfluit in een hedendaags jasje te steken door het begin te laten afspelen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Interessante keuze maar de film komt pas echt op gang wanneer we in de fantasiewereld terecht komen. The Magic Flute bevat maar weinig echt gesproken dialoog en gebruikt dus alleen maar muziek als communicatiemiddel maar het werkt perfect. Een aantal jaar geleden heb ik me eens aan Les Parapluies de Cherbourg gewaagd waar ook werkelijk alles in gezongen wordt maar dan komt het hier een stuk beter tot zijn recht. Geen idee of Brannagh trouw blijft aan het oorspronkelijke verhaal maar het is in ieder geval boeiend genoeg om naar te blijven kijken. Hier en daar kent het plot in zijn lange speelduur een inzakking maar nergens erg genoeg om de film af te zetten.

Visueel is dit redelijk indrukwekkend en tegelijkertijd ook spuuglelijk. Dat komt omdat er voor gekozen is om heel de film in een studio te schieten waardoor werkelijk alles bijna CGI is. Dit resulteert soms in erg mooie scènes (kreeg af en toe een Pushing Daisies gevoel en dat is altijd leuk) maar soms ook in kitsch van de bovenste plank. Vooral naar het einde toe (het laatste shot...) gaat de regisseur nogal de mist in. Waar de film vooral in verrast is in het uitstekende gebruik van de Engelse taal. Zoals je wel kunt afleiden uit de originele titel, Zauberflöte, is de opera oorspronkelijk in het Duits geschreven. Voor de Engelse versie kwam er echter niemand anders dan de immers geweldige Stephen Fry op de proppen en die levert hier gewoon uitstekend werk. De vertalingen werken perfect, nergens voelt er iets geforceerd aan en daar zit de kracht voor het merendeel van de film. Veel is ook te wijten aan een uitmuntende cast die uitsluitend bestaat uit mensen uit de operawereld. Geen acteurs dus die later gedubt werden maar mensen die hun plaatsje in die wereld al hebben veroverd. En het is bijna nodeloos om te zeggen maar ze doen het uitstekend.

Zoals gezegd was ik hier met bijzonder veel verwachtingen aan begonnen maar om de een of andere reden trok dit me erg aan. The Magic Flute is bij vlagen erg lelijk om daarna af te wisselen met erg mooie beelden maar het is voornamelijk het interessante verhaal en de goede uitvoering ervan die ervoor zorgt dat dit de moeite waard is.

3.5*