Nerone (1977)

Wederom een peplum spoof geset in het Rome van Nero. De makers waren afkomstig uit het cabaret wereldje van Rome en maakten gebruik van hun vaste cast en crew plus nog wat special guest stars, en we treffen hier dan ook vele ons dierbare namen en gezichten aan: Franco-Nero, de grote Bombolo als zijn voetveeg, Montesano als MC Petronius incl. belle époque hoedje, vlinderdas en monocle, Lionello als de seniele Seneca, Stoppa als de eerste en laatste baardloze Sinte-Pieter uit de filmgeschiedenis, Fabrizi als een biljartbal kale Galba, D'angelo als fasjist Tigellinus, Tedesco als de schone gristin Lydia die even naakt gaat, de ouwe Borboni als Agrippina die een verschrompelde boob flasht ( 'gelukkig maar 1 " zoals Pippo terecht opmerkt ) en last but not least Buccella als Poppea, in string en later nog even geheel naakt ! Ze was al 37, maar mammia mia wat een 37-jarige perfecte reet !

Goed, het verhaaltje is de gebruikelijke quo vadis reconstructie beginnend met de peroemde passage uit de annalen van Tacitus over de brand van Rome, om vervolgens een vrije adaptatie- zacht uitgedrukt- te geven van de wereldgeschiedenis. Franco- Nero wordt trouwens niet alleen bedreigd door een linkse revolutie van Seneca gesteund door het centraal gristelijk comité van Stoppa die de dicatatuur van de heilige geest wil vestigen, maar ook door rechts : Tigellinus smeedt plannen voor een fasjistiese staatsgreep met hulp van Galba's legioenen..

Waaruit volgt dat dit ook een satire is op de politieke toestand in IT anno 77, de film wemelt van de anachronistische grapjes, velen nu hermetisch maar soms wel geestig. Als geheel is dit echter een te lange zit, omdat het hier in feite niet zozeer een speelfilm betreft maar eerder een verzameling cabaretscènes incl. muzikale nummertjes. Dit is geen MP. Maar door de cast en enkele geslaagde grapjes nog enigszins te genieten. Beter dan peplumkomedie RER van dezelfde makers.