China Blue (2005)

Winnaar van de Amnesty International - Doen Award, IDFA 2005.

Na mobiele telefoons, nu de spijkerbroek. Een massa-produkt dat vele mensen gebruiken, maar het gros vraagt zich niet eens af hoe deze produkten gemaakt worden.

De pr-campagne (ik doe ook even een duit in het zakje) draait op volle toeren.

Een website: http://www.true-blue.info

Een voor-première op het Lowlands festival.

En verscheidene debatten in filmtheaters (waaronder het Lux in Nijmegen).

Toch wel een aanrader voor middelbare scholieren: CVK? En alle andere spijkerbroekdragers.

Het grootste massaproduct waar we de werkelijke herkomst niet van weten is toch wel ons eigen voedsel.

Vanaf 6 november is We Feed The World te zien, een documentaire waarin de schrijnende werkelijkheid over ons eten aan het licht komt.

http://www.we-feed-the-world.at/

Ben er voor CKV heen geweest, was niet veel aan. Het is allemaal wel erg wat daar gebeurt maar ik denk als je de jongeren wil bereiken moet je toch je film anders maken.

Mensen die dit niet snappen, of niet boeiend vinden zijn beperkt en denken maar weinig over de wereld na. Moeten ze trouwens helemaal zelf weten

Ik zag hem een tijd geleden op school, en ik moet zeggen dat ik er behoorlijk van onder de indruk was.

20:55u - 21:46u

duurt hij maar 51 minuten of komt het andere deel een andere keer of is die al geweest?

Veel (theatrical) documentaires worden verknipt voor tv naar maximaal 60 minuten zodat ze opgenomen kunnen worden voor documentaire programma's op tv wereldwijd (die inderdaad zo'n 60 minuten duren). Eerder regel dan uitzondering helaas.

De documantaire zelf vond ik niet zo heel goed in elkaar gezet, maar de boodschap was duidelijk.

Goed dat mensen dit aan het licht brengen!

3.5 *

Ik ben bekend met de uitbuitingspraktijken en de uitzichtloze situatie van werknemers in de Chinese sweatshops en ben dan ook zeer bewogen over het lot van de mensen die daar onder erbarmelijke arbeidsomstandigheden moeten werken voor hun levensonderhoud.

Toch wist de in de film geschetste situatie mij aanvankelijk niet echt emotioneel te raken. Maar naar mate de documentaire vorderde groeide toch ook mijn medelijden voor Jasmine. Op het moment dat de tekst van het briefje -wat ze in de zak van een van de spijkerbroeken wilde stoppen- werd voorgelezen zat ik met tranen in mijn ogen..

Gelukkig groeit het bewustzijn van de morele bezwaren die kleven aan in sweatshop vervaardigde kleding onder de westerse bevolking. Hopelijk zullen deze praktijken in een nabije toekomst verleden tijd zijn, de consument zal uiteindelijk beslissen..

Hij staat nu op uitzendinggemist.nl (met dank aan VPRO's Tegenlicht).

Betekend dit dat ik hem op televisie gemist heb of dat hij nog moet komen, of dat hij alleen op de site staat?

Hij is al twee keer op tv geweest.

Eerder deze week zelfs (gister?) ...

Even los van 'de boodschap' een zwakke docu. Ten eerste zat ik me de hele tijd maar te ergeren aan het feit dat volgens mij de hele boel zo'n beetje in scene is gezet, althans geensceneerd is, omdat je Jasmine volgt vanaf het platteland op de boot etc. Dat lijkt me niet documentair materiaal (of heb ik het mis?).

Ten tweede omdat de hele film erg eenzijdig is en er volgens mij geen serieuze poging is gedaan een of ander objectief voor het voetlicht te brengen. Voorbeeld: de baas van de fabriek zegt in voice over "medewerkers denken dat het een makkelijke baan is" en vervolgens ie je hem in een restaurant lunchen of zo. Dat vind ik zo obligaat betuttelend.

En dan nog over die boodschap: als iets me duidelijk is geworden, is dat die directeuren inderdaad geen makkelijke baan hebben. Ook op hun niveau staan ze nog enorm voor het blok van de massaconsumptie-multinationals. Nu werd de 'schuld' in de docu nog te eenzijdig bij hen gelegd. Als niet iedereen tegelijk een vuist maakt zullen dit soort misstanden gewoon aan de orde van de dag zijn (wel gelijk weer even de labeltjes in onze kleding gecheckt).

Kan me wel vinden in het commentaar van Rokuro. Had de hele tijd het idee naar een geënsceneerde melodramatische documentaire te kijken. Waarschijnlijk (voor velen) makkelijk om in mee te gaan, maar ik zie in zo'n soort docu toch liever wat afstand..

Op de imdb (ik ga uit van betrouwbaarheid) staat er nog dit over: When I had the chance to meet with the director, Micha Peled, [...], I learned that he staged many of the scenes and wrote the script for the subtitles. In fact, I understand there are subtle nuances with some of the Chinese spoken by the character, Jasmine, and if you listen very carefully, at times, the voices are also slightly different. Lastly, I learned that the girls were paid a pittance, not for their time, but to act out their stories. That is why if you inquire about the girls' whereabouts in this day, the answer is that contact was lost with them.

Inderdaad geënsceneerd en gescript dus. Bâh!

Wat is er eigenlijk mis met ensceneren als je een punt wilt maken als documentairemaker? Er vanuit gaande dat de maker er eerlijk over is.

Ik kan me grotendeels in je mening vinden. Alleen heb ik één opmerking: waarom zei meneer de directeur dan zó moeiteloos dat de werknemers 'gewoon' minder betaald krijgen zodra hij zelf in een wat benarde positie raakt? Als je zo betrokken bent bij je medewerkers, gedraag je je dan op deze manier? Ik heb onlangs ook Last train home gezien, die over ditzelfde onderwerp gaat. In één van deze twee films (ik weet even niet welke, sorry) komt ook naar voren dat werknemers hun eerste maandsalaris niet krijgen, om ze op deze manier 'te binden' aan de fabriek, zodat ze zullen blijven. Sorry, maar ik vind dit schandálig!! En ik heb zodoende ook geen sympathie voor de directeur.

4* voor de docu, ondanks dat hij geënsceneerd is. Jammer.