Rue des Prairies (1959)

Hij bestond en bestaat echt: de rue des prairies...en wel in het 20e arrondissement van P;arijs, toen er binnen de ring nog volksbuurten bestonden lang geleden. Nu niet meer weggelegd voor Jan de arbeijer, of in dit geval Jean of zelfs Henri.

Zoals gekend werd deze film zoals zovelen fel aangevallen door truFFAUT c.s. als paradigma van foute cinema papa, een petit bourgeois film die kwetsend zou zijn voor arbeijers want POV neerbuigend. Die aanval was niet toevallig, want de film kwam vlak na les 400 coups uit en heeft een vergelijkbare thematiek: de naoorlogse generatiestrijd- zij het dat de jongeren hier iets ouder zijn dan Antoine D.- en de klassenstrijd van het Parijse proletariaat toen dat nog net bestond. Een cinema papa antwoord op die film, schematischer en formeler dus. Nu zou ik niet beweren dat deze film beter is dan de Truffaut klassieker , wel vertelt deze film me waarschijnlijk meer over dat proletariaat dan een godART rant of de latere petit bourgeois films van Truffaut zelf, typetjes en schemaatjes of niet en met een middelmatige vakman als DLP op het stoeltje, niet wat je noemt een auteur.

Een meesterwerk is het verre van, wel een schaars voorbeeld van een cinema papa poging tot sociaal- realisme uit die tijd, hoe voorspelbaar en simpel ook. An de cast ligt het zeker niet : Gabin draaft nog maar eens op als eerlijke werkmens die teruggekomen uit een POW kamp in zijn uppie mag zorgen voor zoon Brasseur die coureur wil worden in zijn eerste belangrijke rol , zijn dochter Nat die modiste is, model wordt en met ouwe viezeriken het bed deelt, en tenslotte de bastaard Dumas . Deze bad boy wordt het lijdend voorwerp van een wat te lang uitgerekt courtroom drama op het eind. Verder nog meer gekende namen als Seigner, Frankeur en zelfs- heb ik me laten vertellen want ik herkende hem niet- de schoolmeester uit les 400.

Deze film naar een romannetje van ene Lefebvre werd tot scenario bewerkt door cinema papa coryfee Audiard zodat de dialogen goed zijn, score van een andere gekende te weten van Parys.

Is voor Belgische Gabin fans te zien dankzij de Franse DVD.

De crew achtte het niet nodg om met een sprong van 1942 naar 1959 iets aan het uiterlijk van Gabin te veranderen. Waarom zouden ze ? Gabin blijft Gabin, te overbekend in zijn gedicideerde personages uit de vijftiger jaren om er iets aan te veranderen.

Deze keer is hij een eenvoudige bouwvakker die het wat moeilijk heeft met zijn kinderen omdat deze zich al te graag in een voor hem vreemde wereld begeven en hem niet bepaald alles in dank afnemen.

Het geeft de mogelijkheid aan Gabin om met enkele rake tussenkomsten en verbale uithalen zijn bekende vorm van acteren te kunnen etaleren, helaas in een film die al bij al amper de middelmaat haalt. De sfeer van de jaren 50 toch wel even terug.