Le Grand Charles (2006)

Het leven van Charles de Gaulle als staatsman en militair komt in flashbacks en niet in chronologische volgorde voorbij. De hoogtepunten in zijn publieke leven komen zonder uitzondering aan de orde van zijn periode als kolonel van het 4e pantserregiment ten tijde van het uitbreken van de 2e wereldoorlog in 1940 tot aan zijn dood in 1970 in Colombey-les-Deux-Eglises. Met een voice-over en met authentieke opnamen krijgt het drama zijn waarachtige karakter maar vooral verrassend is de verschijning van de acteur Bernard Farcy als de reusachtige generaal. Farcy heeft veel moeite gedaan om zich de gedragspatronen van de vroegere staatsman eigen te maken. Ook een pluspunt is de aandacht voor zijn gezinsleven. Het meest heb ik genoten van de snedige dialogen met de droge, soms bijtende humor van de Gaulle die het niet zo op puur politici begrepen had. Op het Festival van Biarritz, januari 2006, ontving de miniserie de zilveren prijs. Bernard Farcy kreeg de gouden FIPA voor de beste interpretatie.

Op de gok zoals zo vaak bij de kringloop met deze Le Grand Charles waar ik wel een gokje mee wilde wagen. En op zich heeft deze erg lange vertelling zo zijn momenten maar ook behoorlijke manco's.

Er wordt begonnen met het einde en daarmee een einde die de meeste politici treft met afgenomen populariteit, verwijten, afzetting, het verdwijnen naar de achtergrond en leven in de schaduw van deze maar al te bekende naam die veel voor Frankrijk en de Franse politiek betekende. Ontegenzeggelijk is er een fraai beeld van roerige jaren in Frankrijk met het einde van de Tweede Wereldoorlog en het feit dat het land gebukt ging onder armoe, onrust en chaos. De Gaulle lijkt in de fase vooral een veredelde scheidsrechter die tegen wil en dank orde probeert te scheppen en het land er boven op probeert te helpen. Overduidelijk is de Eerste Wereldoorlog een groot litteken en bevestigt de Tweede dat het land veel pech en tragiek heeft ondervonden in het eerste gedeelte van de 19e eeuw.

Maar uiteraard valt Frankrijk ook veel te verwijten betreffende zijn overzeese politiek met de problemen in Indo-china en nog erger de onderdrukking en politionele acties in Algerije. En gelukkig komen deze zaken ook goed in beeld met De Gaulle natuurlijk als hoofdpersoon met alle politieke beslommeringen tot gevolg en het stijgende gevoel dat De Gaulle niet bepaald populaire was in de oorlog, bij andere leiders en tegenstanders. En ik moet zeggen dat de grote man ook best iets onbuigzaam heeft, hard, betweterig en vaak vol verwijt. De gemonteerde echte beelden en de voice over geven Le Grand Charles nog net even dat zetje waardoor het echt authentiek oogt en de indruk wordt gewekt van het kijken naar een echte wereldleider.

Maar dat zijn de pluspunten dan toch wel een beetje binnen een film/serie die toch wel erg lang duurt en waarin De Gaulle niet oninteressant is maar ook niet interessant genoeg om meer dan drie uren de aandacht vast te houden. Daarnaast werkt het niet chronologisch gedeelte niet mee waarin toch regelmatig geswitcht wordt. Goed, een interessant tijdsbeeld heeft de film/serie tot op zekere hoogte nog wel te bieden en wellicht dat iemand die zich in de Franse politiek interesseert en in het karakter De Gaulle dit geweldig vind, maar voor mij was het to much. Bovendien zag ik toch regelmatig Rene Artois voor me in de verschijning van Bernard Farcy.