Bodigaado Kiba (1993)

Van deze best aardig.

Film is vooral leuk door een redelijk aggresieve visuele stijl. Paar leuke camerastandpunten en mooie shots (de flashback wordt bijv erg mooi in-en uitgeleid.

De gevechten zijn iets minder. Worden wel goed in beeld gebracht maar de acteurs slaan er vaak iets te ver naast. Erg veel choreografie is er niet te vinden en ze zijn vaak nogal kort van stof.

Muziek is best melig, zoals wel vaker bij oude Miike's.

Verder is het verhaaltje standaard maar aangenaam, leuk om Osugi aan het werk te zien, en zijn de personages charmant genoeg maar blijven ze ook afstandelijk genoeg waardoor het "slechte einde" er makkelijk ingaat.

Vermakelijke film, inderdaad niet z'n debuut, daarin loopt MM nog iets achter. Mist de crazyness die Miike zo geweldig maakt maar laat wel al wat van z'n visuele flair zien.

3*

Heb me ook zeer vermaakt met de film uit Miike's filmperiode. De bizare dingen ondbraken, maarja het is maar een debuut.

Film zag er op bepaalde momenten best goedkoop uit maar zelfs in de beginperiode bewees Miike dat je met een laag budget een prima film kan maken. Dat zag je wel duidelijk aan deze. De velen gevechten en de voldoende actiescenes zagen er ook mooi uit. Verhaal was ook best opgezet en de acteurs deden het ook goed.

En de humor mag ook niet ondbreken.

Prima beginperiodefilm van Miike.

3,5*

Vierde Miike, vierde teleurstelling

Als filmliefhebber moet je af en toe eens uit je comfort zone treden en iets proberen waarvan je niet goed weet of je het wel gaat liggen. De Dead or Alive trilogie was zo'n blinde aankoop en ik moet zeggen: ik weet nog steeds niet wat ik er van moet denken. Een barslecht eerste deel, een redelijk goed tweede deel en een brakke afsluiter. Dan maar eens met iets compleet anders beginnen, want een regisseur met het oeuvre van Miike mag je niet afschrijven op een handvol films.

Maar Bodyguard Kiba is ook niet het succesverhaal geworden waar ik op hoopte. Wel het soort film dat ik verwacht had trouwens, maar wat me nog het meeste tegenviel is dat de gebruikelijke Miike madness hier ver te zoeken is. Dit is blijkbaar een film die zich eerder in de beginjaren van de regisseur situeert en hoewel je qua soundtrack al wel wat zijn hand ziet, is het verder armoe troef. Hier en daar nog eens een leuk visueel dingetje (de manier waarop hij de flashback van het vriendinnetje van Junpei start en eindigt) maar daar stopt het dan ook. Geen van de pot gerukte wiskunde of Unicef beelden zoals in Dead or Alive 2 bijvoorbeeld en juist dat is hetgeen waarom ik eigenlijk nog eens een film van zijn hand wou proberen. Wat overblijft is een film waar het titelpersonage nogal onderbelicht blijft omdat het Junpei is die met de grootste brok van het plot gaat lopen. De film begint bovendien pas enkel naar het einde toe te beklijven. De climax met het vriendinnetje van Junpei die zich opoffert is zo cliché als het maar kan en toch werkt het op de één of andere manier wel.

Het probleem met eerst de Dead or Alive trilogie te hebben gezien, is dat ik een zwak heb gekregen voor de combinatie van Miike met Sho Aikawa en Riki Takeuchi. Die zijn hier echter in geen velden te bekennen waardoor er een nieuwe cast op de proppen komt en dat is met wisselend succes. Het grote probleem is dat Kiba zelf geen al te indrukwekkende figuur is. Naar het schijnt heeft de film wat zijn roots bij The Bodyguard uit 1973 (Sonny Chiba!) maar Kiba is helemaal niet zo cool als zijn bijna naamgenoot. Al moet ik toegeven dat hij met Junpei best nog wel een aantal leuke droge scènes heeft. Zeker hun eerste 'kennismaking' (waar Kiba te laat komt op de afgesproken plaats) is best wel leuk. Maki Hisao is wel een fijne slechterik trouwens.

Meer dan 80 films in 26 jaar, je moet het als regisseur maar doen. Ik denk dat het bij mij echter bij deze vier zal blijven. Ik ga hem in ieder geval niet meer bewust opzoeken, maar sluit niet uit dat ik in de toekomst nog wel eens iets van ga kijken. Je weet nooit wat op je pad komt, maar de twee vervolgen laat ik in ieder geval links liggen.

2*