Naniwa Yuukyôden (1995)

Meevaller!

Had er eigenlijk niet al te veel van verwacht. Miike's oude films zijn erg wisselvallig, en 't is een beetje gokken wat het gaat worden. Ik had ook verwacht dat Miike een wat langere "aanloop" nodig gehad zou hebben, om te komen tot de weirdness waarvan we heb kennen.

Niet dus. Nog geen 5 minuten in de film en het schreeuwt al Miike . De film valt een beetje te vergelijken met Fudoh. Een typische mangaverfilming zoals alleen Miike ze durft neer te zetten. Extreem karikaturale personages (die "vrouw" die zich gedraagt als een machine, what the hell ), weirde situaties en een potje stompzinnige humor. Heerlijk.

Halverwege verliest de film een beetje vaart maar al snel trekt Miike weer bij, en het laatste uur is toch best volop genieten. Vooral die Daimon kerel is geweldig. Uiterst onsympathieke vent, maar heeft wel een paar geniale scenes. Hoogtepunt is toch wel de scene in de nachtclub, waar Miike, toen al, een beetje speelt met het medium film. Daimon mag zelf een keer goed springen om het beeld terug recht te zetten

Lollige film. Een typische oude Miike, waarin de stijlkenmerken van de films waarmee hij bekend geworden is al talrijk aanwezig zijn. Wie films als Fudoh en Full Metal Yakuza kon waarderen zal dit ook zeker leuk vinden.

4*

Inderdaad leuk, al had ik er iets meer van verwacht gezien de hoge waardering van Onderhond. Veel van de humor is afkomstig van de stupiditeit van de personages, en dat is niet helemaal mijn humor. Nog steeds vermakelijk, maar het gebrek aan stijlvolle beelden maken het wel wat lastiger. Over het algemeen goed voor 2*. En dan komt ineens zo'n karaokescène met het personage Daimon (sowieso mijn favoriete personage want het meest over the top) waar Onderhond ook al naar refereerde, en dat tilt het geheel meteen flink op. Echt fantastisch zo'n scène!! Ook leuk is ineens een geel kleurenfilter waarna een van de personages opmerkt dat de zon wel erg geel is. Dit soort dingen maakt toch dat ik graag 3* uitdeel.

Wat ik overigens opmerkelijk vond was het gebruik van het woord itadakimasu, dat normaal voorafgaand aan een maaltijd wordt gezegd. Hier werd het voorafgaand aan seks gezegd. Ik heb dat nog maar één keer eerder gezien, namelijk in Dead Leaves. Ik ben wel benieuwd of dat standaard gebruik is, of gewoon een grap.