Au Bonheur des Dames (1930)

Komende donderdag (29 mrt) om 15:00 gratis in het LAK-theater in Leiden te zien met live muziek erbij.

Hier meer info.

De film was erg leuk. Mooie muziek ook erbij.

Ik bleek het verhaal al te kennen, het is namelijk een verfilming van het gelijknamige boek van Emile Zola uit 1883 (in het Nederlands vertaald als 'In het paradijs voor de vrouw'). Een sterk verhaal over kapitalisme en massaconsumptie. Lezen allemaal!

De scenes in het warenhuis zijn gefilmd in Lafayette in Parijs. Prachtige hal met grote trappen. Je ziet er al de kooplust en graaicultuur a la de Dwaze Dagen in de Bijenkorf anno nu. Hoe meer het warenhuis in de film groeit, hoe broeieriger de sfeer.

En dan de psychologische oorlogsvoering met de laatste particuliere winkel die nog probeert de overleven. Indrukwekkende beelden van de sloop van alle panden eromheen om het warenhuis maar uit te kunnen breiden.

Natuurlijk ook nog de nodige liefdesverwikkelingen. En dan toch nog een onverwacht einde.

Een beetje jammer wel van Dita Parlo die Denise speelt, is dat haar ogen ofwel onschuldig ofwel alleronschuldigst staan en haar mond constant halfopen is. Of we allemaal even verliefd willen worden.

**DVDreview: R-0/NTSC, restored.

Duvivier's Au Bonheur des Dames is een cinematografisch lust voor het oog, een snelle rit vol prachtige filmische stijlmiddelen. Veel subtiele en soms ook spectaculaire tracking shots, fijne/ subtiele close-ups , trucage, slowmotion ( Riefenstahl zal vast inspiratie uit deze film hebben gehaald voor Olympia) en beeldcollages. De stijlmiddelen passen binnen het verhaal en versterken het acteren en de bij horende emoties goed, maar soms maakt Duvivier het ook weer iets te wild.

Au Bonheur des Dames, hanteert onderwerpen die heden ten dagen nog veel terug te vinden zijn in de media, als machtsmonopolie, reklame en massaconsumptie en daarmee werpt de film ook een voorspellende blik naar de toekomst. liefdesverwikkelingen zorgen voor de (hectische) sociale toets in de film. Dita Parlo, de wees, is wellicht 'to much' met haar grote ogen blik. Neemt niet weg dat ze er eigenlijk toch ook weer erg mooi door is..

Mijn eerste kennismaking met een Franse film uit het “stomme” tijdperk is mij goed bevallen. Het is de verfilming van Emile Zola’s kritische boek over de kleine man, die kopje onder gaat door de modernisering van zijn omgeving uit naam van de vooruitgang. Regisseur Duvivier en protagoniste Dita Parlo slagen er in een boeiend verhaal over het voetlicht te brengen. Maar een halve * aftrek voor het paradoxale einde, dat naar mijn gevoel voor geen meter klopt met de rest van de film. Zonde.

Wat een geweldige film is dit van Duvivier, uit wat sowieso een van mijn favoriete filmperiodes is, de nadagen van de stomme film. Het verhaal is interessant, met een thema dat nog zeer eigentijds aandoet, de grote warenhuizen die de kleine zelfstandigen wegconcurreren. De uitvoering is nagenoeg perfect, met als enige kleine smet de wel erg dramatische dood van het verder niet zo belangrijke personage Genevieve en wat losse eindjes.

Een knappe opbouw zorgt ervoor dat ik anderhalf uur aan het scherm gekluisterd zat: een meisje uit de provincie die zich vergaapt aan de metropool, haar eerste schreden zet als werkneemster van het bedrijf, de jaloezie waarmee ze te maken krijgt, tot de onverwacht gewelddadige apotheose en het nogal cynische einde dat niet iedereen zal smaken, maar dat ik juist vrij geniaal vond- het is do or die, dog eat dog, if you can't beat them, join them en meer van zulke fijne Nederlandse gezegden, in optima forma. Een voorbeeld van fijne ironie trouwens dat Baudu aan zijn einde komt onder de wielen van een vrachtwagen waarop groot "Au Bonheur des Dames" prijkt.

Duvivier verpakt het verhaal bovendien in aantrekkelijke beelden, met dynamisch camerawerk, prachtige decors - als Denise voor het eerst het warenhuis bezoekt voel je bijna dezelfde indruk, terwijl we inmiddels natuurlijk wel wat gewend zijn- en knappe montage, die op een gegeven moment leentjebuur speelt bij de Sovjets. Muzikale ondersteuning is ook fijn.

En ook de acteurs kunnen niet onbesproken blijven, en dan met name de protagoniste. Dita Parlo is prachtig in de hoofdrol, een beetje girl next door maar tegelijk onweerstaanbaar, wat de crush van de grote baas en de risico's die hij neemt dan ook verklaart. Met een andere, minder innemende actrice was het maar de vraag of deze film zo goed zou werken dus een pluim voor de casting. Ook de andere acteurs waren prima, met een speciale vermelding voor Germaine Roue als de bitcherige Mme Deforges en René Donnio als de nogal onaanzienlijke collega.

Jammer dat deze film zo weinig gezien is.