Amore e Rabbia (1969)

Jammer van de volgorde eigenlijk. Want het beste zit voorin bij deze episodenfilm.

Het eerste stuk was een soort mini-misdaadfilm in New York. Op locatie geschoten. En erg knap en dynamisch, waardoor het me door de stijl meteen pakte. Dat het uiteindelijk voooral uitdraait op een stijloefening is niet erg. Lizzani was de enige van wie ik nooit eerder wat had gezien.

Dan komen de segmenten van Bertolucci en Pasolini, de besten van deze film. Bertolucci balanceert op het randje in zijn segment en gebruikt op een geweldige manier een dansgroep om de doodsangst van zijn hoofdpersoon te verbeelden. Erg van genoten.

Pasolini is misschien nog wel beter. Al had zijn stuk nog wel wat langer gemogen. Geslaagde poging om de zorgeloosheid van een individu tegen de achtergrond te zetten van een wereld vol zorgen. Het was lang geleden dat ik nog eens wat van Pasolini zag, maar wat was dit weerzien fijn.

Godard zit in zijn eigen modus met discussies over revolutie. De tegenstelling tussen film en de echte wereld. En onderlinge relaties tussen personages daarbinnen. Mooi gefilmd is het wel, tikje saai soms ook wel.

Belocchio is het meest expliciet politiek en misschien ook wel het minst geslaagd, al is dat vooral in de context van deze film. Meer nog omdat de andere beter waren. Zijn segment hangt het meest aan de tijd (de studentenprotesten van '68, communisme was hip) en is in die zin interessant.

Al met al was dit een hele sterke film. Waarin een aantal van de meest opvallende filmmakers uit hun tijd duidelijk veel vrijheid kregen. Grote aanrader.

4.0*

Het gebeurt zelden dat ik denk, kom laat ik eens een leuke omnibusfilm opzetten, maar als je de Italiaanse cinema regelmatig opzoekt komt het zo af en toe op je bord. Soms word ik dan positief verrast maar zoniet hier, ik kon hier echt he-le-maal niks mee. Vond het zelfs geregeld tenenkrommend slecht, met de studentenfilm van Bellocchio wel als dieptepunt. Maar ook de segmenten van Lizzari (achteraf het meest conventioneel maar vond het een nietszeggend stukje cinema) en Pasolini deden me niks. De film in de film in de film van Godard had dan nog wat wel wat, al begon het voortdurend herhalen van alle teksten me op den duur ook tegenstaan. Eigenlijk vond ik alleen het deel van Bertolucci enigszins geslaagd al kan ik ook weer niet zeggen daar met plezier naar te hebben gekeken.