God Grew Tired of Us: The Story of Lost Boys of Sudan (2006)

Documentaire die absoluut wel wat heeft, wat aan twee zaken te danken is: Ten eerste het tempo en de diversiteit van de onderwerpen en ten tweede de ongelooflijke levenskracht, humor en het optimisme van de betreffende 'Lost Boys' die op hun jonge leeftijd al meer ellende hebben meegemaakt dan wij met z'n allen bij elkaar.

Zo'n docu kan al snel een heel emotioneel/sentimenteel verhaal worden vol huilende Afrikaanse kinderen en ellende op ellende stapelen. Maar het knappe is juist dat het na een (onvermijdelijke) inkijk in de reis die de jongens hebben gemaakt en verhaal over hun geschiedenis, omslaat in een poging van de jongens om naar de toekomst te kijken en daar in de VS iets van te maken.

Erg in het oog springend daarbij is natuurlijk hoe ze zich aan zullen passen aan het leven in Amerika, het doet daarbij soms denken aan dat programma hier op zo'n commerciele zender over van die Afrikanen die hier naartoe worden gehaald en dat men dan kan lachen als ze niet weten wat een w.c. rol is enzo... zucht.

Hier is dat nogal anders, omdat het om mensen gaat die daadwerkelijk hun hele leven omgooien en de camera meer toeschouwer is dan initiator en het met volledig respect voor de jongens zelf gefilmd is.

Als derde deel is er dan de unheimlichkeit in de nieuwe omgeving en de hang naar het oude moederland en de wil om familie weer te zien.

De maker van deze docu heeft met veel respect iets neergezet. Respect ook vanwege de inspanningen: er zijn flink wat jaren aan besteed. Dat komt wel vaker voor; docu's brengen immer vaker in beeld wat vergeten is, of wat over het hoofd wordt gezien. Met gemak klaagt half Nederland over vluchtelingen en gaat het voorbij aan de internationale puinhoop die mensen doet vluchten.
Deze docu slaagt erin het wel en wee van de vluchtelingen in beeld te brengen en is mooi in balans.
De Lost Boys verdienen lof en respect. Respect vanwege de persoonlijke verhalen. En zoals heel duidelijk aan de orde komt: vanwege het offer dat de Lost Boys brengen.

Deze docu verschaft mij meer informatie over het wel en wee van de vluchtelingen die ik als knulletje op TV zag in de jaren 80/90. Als ik het goed heb, begon de aandacht voor hongersnood en oorlog op radio en TV in de jaren 80 met bv. Band Aid etc. Het deed me denken aan het afschuwelijke beeld waar dan een fotograaf een prijs mee wint en nu bv een tentoonstelling over is. De eerste helft van de docu -met veel herkenbare archiefbeelden- maakte dan ook veel indruk op mij. Toch is het niet alleen treurnis. Nee, de humor brengt deze docu verder. Natuurlijk gaat het vooral om de blije, energieke, komische en succesvolle Lost Boys, maar óók de minder succesvolle Lost Boys worden wel degelijk belicht ik denk dan bijvoorbeeld aan de vluchteling die zelfmoord pleegt. Bij het zien van de eerste helft, vermoedde ik even dat er een sequel zou volgen.... De tweede helft blijkt vooralsnog voldoende...maar wie weet....

NB
Dat Nicole Kidman de verteller is geweest, was me niet opgevallen. Al zou je het kunnen vermoeden vanwege de participatie van deze Hollywoodster, is deze documentaire toch niet weer een weergave van 'The American Dream'.