The White Gorilla (1945)

Tamme jungle film, die niet enkel over een witte gorilla gaat, maar ook een junglekindje dat met dieren kan praten, een grot met schatten, tijgermensen, roversbenden en God weet wat nog meer. Een groot deel van de film is geschoten zonder geluid, met enkel de stem van de narrator om commentaar te geven. Deze scenes zijn volgens mij ook geschoten op 16fps, waardoor de film er voor een groot deel uitziet alsof ie in 1925 is gemaakt ipv 1945.

Mannen-in-apenpakkenfilms zijn meestal niet goed, en ook deze is niet de moeite waard. 1*

Ongelooflijk broddelwerkje, waar vooral schaar en lijm aan te pas zijn gekomen.

De meeste actiescènes zijn afkomstig uit de filmserial "Perils of the Jungle" (een silent movie uit 1927)

De hoofdrol werd daarin gespeeld door Frank Merrill, die korte tijd later bekendheid zou verwerven als Tarzan acteur in twee filmserials.

Merrill (in de rol van Bradford) zien we dus ook in "The White Gorilla" veelvuldig in beeld.

Bobby Nelson, die hier een kleine junglejongen speelt, acteerde een jaar later samen met Merrill in de eerste van beide genoemde Tarzan filmserials: "Tarzan The Mighty".

Producent Louis Weiss had snel een 'Gorilla-film' nodig die over zes weken zijn première zou moeten beleven in San Francisco. Regisseur Harry Fraser bedacht "The White Gorilla" en besloot een half uur aan materiaal van de uit 1927 stammende serial "The Perils of the Jungle", eveneens door Fraser geregisseerd, te gebruiken, zodat Ray Corrigan het verhaal aan de kijker en zijn medespelers kon vertellen. Overigens zat Corrigan zelf ook geregeld in het gorilla-pak, iets wat hij vaker deed in vergelijkbare films als "Nabonga" (1944) en "White Pongo" (1945). Het gebruikte stock-footage van de dierlijke bewoners van de jungle is ook weer lachwekkend. Tijgers en Orang-Oetans in Afrika? Harry Fraser noemde deze film in zijn eigen memoires 'Een miskleun die geld opbracht". Omdat de film via onafhankelijke kanalen tot in 1947 werd uitgebracht als een soort attractie en het daarbij ook nog eens goed deed, verdienden zowel Weiss als Fraser meer dan verdienstelijk aan dit wanproduct.