Sulanga Enu Pinisa (2005)

Deze film won de Gouden Camera in Cannes (beste debuut), gedeeld met Me and You and Everyone We Know. Hij wordt vooral geroemd om de poetische filmstijl.

En hij draait op het komende iffr.

de film is inderdaad behoorlijk poetisch en vooral heel sfeervol. Aan de andere kant is hij behoorlijk leeg en wordt er weinig vertelt in die hele 2 uur. 3*

Cover en titel doen me aan ET denken...

Werd vandaag uitgezonden op Nederland 2 : 14.00- 15.20 uur.

Voor de zekerheid nog even (om 13.00 uur) op Teletekst gekeken; de tijd klopt en dus recorder ingesteld.

Blijkt (nu pas) dat deze film veel langer duurt dan de aangegeven 1 uur en 20 minuten. En in Hilversum starten ze dan de film maar een half uur eerder zonder dit te melden.

Dan mis je dus de 1e 30 minuten van de film.

En laat dan maar zitten.

Doordat het medeleven mij jammer genoeg compleet ontschoten is, heeft deze film mij over een grote lijn verveelt. Toch was er hier en daar wel wat goeds te zien, en vind ik het een waardige poging.

Mooie film maar een verhaal zie ik er niet in.

Bovenal is dit een spirituele film waarin de personages zoeken naar betekenisgeving, of het vullen van geestelijke leegte. De regisseur plaatst zich zo in de Europese kunstfilmtradtie waar bijvoorbeeld Tarkovsky onderdeel van is. De film is hierin niet hemelbestormend, maar eerder descriptief: het toont manieren hoe de mens(hier dan in oorlogssituatie) invulling geeft aan het dagelijkse leven.

Prominente thema's van de film zijn heimelijkheid en voyeurisme. Een beeldbepalend kenmerk van de film is daarom het veelvuldige gebruikt van POV-shots die met een telelens zijn gefotografeerd waarbij er op de voorgrond onscherpe kaders zijn. Dit zijn shots waarin personages anderen begluren en waardoor ook de kijker in deze voyeuristische positie verkeert.

Een ander karakteristieke techniek is het gebruik van de off-screen ruimte. Vaak bestaan shots uit off-screen kijkende personages en wordt wat zij zien auditief gesuggereerd. In een interview las ik dat Jayasundara zo heeft gepoogd zich af te zetten tegen de belangrijkste conventie van het oorlogsgenre: de verheerlijking in beeld van actie (en geweld).

Ik heb Jayasundara's oorlogsfilms andersom gezien. Dit had ik destijds gemist en ik heb later wel Between Two Worlds gezien toen die film in '10 in Rotterdam was. Die tweede film is nog net wat ambitieuzer en meeslepender en ook beter. Deze is bescheidener en maakt wat minder indruk.

Maar Jayasundara maakt bijzondere en eigenzinnige verwerkingsfilms over de oorlog. In beide films zit veel overlevingsdrang, hier is het in een dorp in het dagelijkse, verscheurde leven, in Between Two Worlds voelt het nog universeler. Maar ook daar wordt alles uit evenwicht gebracht door de oorlog.

3.5*